บทที่ 2 ขนมปังแผ่นแรก
TEMPORAL DAY: 0
ไรอันวางขนมปังลงบนเคาน์เตอร์ หยิบจานสองใบ มีดหนึ่งเล่ม และเนยหนึ่งกล่อง ก่อนหยุดมองของทั้งหมดตรงหน้า มันเป็นมื้อดึกที่ง่ายเกินกว่าจะเรียกว่าอาหาร แต่เขาไม่แน่ใจว่าความง่ายนั้นจะใช้กับหญิงสาวจากอีกหนึ่งพันปีข้างหน้าได้หรือไม่
เขาหยิบนมออกจากตู้เย็น ตรวจวันหมดอายุ ยังเหลืออีกสามวัน
ไม่น่ามีปัญหา เว้นแต่ระบบย่อยอาหารของไซร่าจะไม่สามารถรับโปรตีนจากสัตว์ ไขมันอิ่มตัว แลคโตส หรือจุลชีพของยุคนี้ได้ ไรอันวางกล่องนมลงอีกครั้ง
บางทีเขาควรถามก่อน หรืออย่างน้อยให้เธอสแกนอาหาร เสียงฝักบัวชั้นสามหยุดลง
บ้านกลับมาเงียบ ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เสียงประตูห้องน้ำเปิด จากนั้นมีเสียงฝีเท้าเบา ๆ เคลื่อนอยู่ด้านบน
ไรอันยืนพิงเคาน์เตอร์
รอ
ไม่นานนัก ไฟตามบันไดก็ค่อย ๆ ติดลงมาทีละดวง ไซร่าปรากฏตัวที่ทางลงชั้นหนึ่ง Adaptive Skin รุ่น PAM-X ของเธอกลับเป็นสีเทาเงิน แต่เส้นแสงบนผิวยังไหลช้ากว่าปกติ เส้นผมเปียกเล็กน้อยแนบอยู่ตามข้างแก้ม ทั้งที่ชุดดูเหมือนจะพยายามควบคุมความชื้นรอบร่างกายให้คงที่
เธอหยุดตรงบันไดขั้นสุดท้าย
“คุณยังไม่นอน”
“คุณยังไม่กิน”
สายตาของไซร่าเคลื่อนไปยังเคาน์เตอร์ทันที วงแหวนสีฟ้าในดวงตาปรากฏขึ้น
“วัตถุชีวภาพแปรรูปสามชนิด”
“คุณหมายถึงขนมปัง เนย และนม?”
“ค่ะ”
เธอเดินเข้ามาใกล้
ยังไม่แตะอะไร
เพียงมอง
“ขนมปังเป็นโครงสร้างคาร์โบไฮเดรตที่ผ่านการหมักด้วยจุลชีพ”
“ยีสต์”
“เนยเป็นไขมันจากสัตว์ที่ผ่านการแยกของเหลว”
“ถูกต้อง”
“และของเหลวสีขาวในกล่องคือสารหลั่งจากต่อมน้ำนมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม”
ไรอันมองกล่องนม
“พอคุณพูดแบบนั้น มันฟังดูไม่น่าดื่มเลย”
ไซร่ามองเขา
“ฉันกำลังอธิบายตามองค์ประกอบ”
“มนุษย์พยายามไม่คิดถึงองค์ประกอบก่อนอาหารมื้อดึก”
“ทำไม”
“จะได้กินอย่างมีความสุข”
“การไม่รู้ทำให้มีความสุขมากขึ้น?”
“ในบางเรื่อง”
“เป็นหลักการที่อันตราย”
“แต่ใช้ได้ดีกับขนมปังทาเนย”
ไซร่าเดินไปหยุดหน้าเคาน์เตอร์ สายตายังจับอยู่ที่อาหาร
“ในยุคของฉัน สารอาหารส่วนใหญ่ถูกออกแบบให้อยู่ในรูปที่ร่างกายดูดซึมได้ทันที”
“อาหารสังเคราะห์?”
“บางส่วนสังเคราะห์ บางส่วนเพาะเลี้ยงจากเซลล์”
“ไม่มีขนมปัง?”
“มีผลิตภัณฑ์ที่จำลองโครงสร้าง”
“รสชาติเหมือนไหม”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง
“ฉันไม่ทราบว่าต้นฉบับมีรสชาติอย่างไร”
ไรอันมองขนมปังตรงหน้า
เขาไม่เคยคิดว่าของธรรมดาเช่นนี้อาจมี “ต้นฉบับ” กับ “ของจำลอง”
“แล้วคุณกินอะไรเป็นปกติ”
“สารอาหารที่ระบบกำหนด”
“ระบบไหน”
“ระบบสุขภาพส่วนบุคคลร่วมกับส่วนจัดสรรทรัพยากร”
“หมายถึง AI เลือกอาหารให้?”
“ไม่ใช่อาหารค่ะ เป็นองค์ประกอบทางโภชนาการ”
“ต่างกันตรงไหน”
“อาหารมีเรื่องรสชาติ รูปร่าง และความชอบส่วนบุคคล องค์ประกอบทางโภชนาการมีหน้าที่รักษาระบบชีวภาพ”
ไรอันพยักหน้าช้า ๆ
“คุณไม่เคยเลือกเอง?”
ไซร่ามองเขา
“เลือกอะไร”
“ว่าจะกินอะไร”
“ระบบเลือกสิ่งที่เหมาะสมที่สุด”
“ทุกมื้อ?”
“ค่ะ”
“ทั้งชีวิต?”
“ค่ะ”
ไรอันมองเธอ น้ำเสียงของไซร่าไม่ได้ฟังดูเหมือนกำลังเล่าถึงข้อจำกัด เธอพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
“แล้วถ้าไม่ชอบ?”
“ความชอบถูกปรับด้วยสารควบคุมความอยาก”
“แปลว่าถ้าไม่ชอบ ระบบก็ทำให้ชอบ”
“ระบบทำให้ไม่มีความรู้สึกต่อต้าน”
“เหมือนกันไหม”
ไซร่าคิด
“ในทางผลลัพธ์ ใกล้เคียงค่ะ”
“ในทางความรู้สึก?”
เธอเงียบ
“ฉันไม่เคยคิด”
ไรอันดันจานใบหนึ่งไปข้างหน้า
“งั้นคืนนี้ลองคิด”
ไซร่ามองจาน
“คุณต้องการให้ฉันเลือก?”
“ใช่”
“จากอะไร”
ไรอันชี้ไปที่ขนมปัง
“จะกินหรือไม่กิน”
“มีข้อมูลไม่พอสำหรับการประเมิน”
“ไม่ต้องประเมินทั้งหมด”
“ถ้าร่างกายปฏิเสธ?”
“สแกนก่อนก็ได้”
วงแหวนในดวงตาของเธอหมุนทันที เธอมองขนมปัง เนย
นม จากนั้นกล่าวผลวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว
“ไม่พบสารพิษในระดับเฉียบพลัน พบจุลชีพปริมาณต่ำ โปรตีนกลูเตน ไขมันอิ่มตัว โซเดียม น้ำตาลแลคโตส และสารแต่งกลิ่นในระดับที่ระบบย่อยอาหารสามารถปรับตัวได้”
“สรุปว่ากินได้?”
“ความเสี่ยงต่ำกว่าสองจุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์”
“ดี”
“แต่ไม่ได้หมายความว่าจำเป็นต้องกิน”
“คุณหิวไหม”
ไซร่าหยุด
“ระดับพลังงานสำรองต่ำกว่าค่ามาตรฐานสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์”
“ผมถามว่าหิวไหม”
เธอมองเขา
“ฉันรู้สึกมีการหดตัวของกระเพาะอาหาร”
“นั่นเรียกว่าหิว”
“อาจใช่ค่ะ”
“งั้นจะกินไหม”
ไซร่ามองขนมปังอีกครั้ง
“ถ้าคุณเห็นว่าควร”
“ผมไม่ได้ถามว่าผมเห็นอย่างไร”
“ฉันยังไม่มีค่ามาตรฐานสำหรับตัดสินใจ”
“ใช้ความอยาก”
“ความอยากไม่มีค่าความแม่นยำ”
“คืนนี้ไม่ต้องแม่น”
ไซร่าขมวดคิ้ว ดูเหมือนคำสั่งนั้นยากกว่าการเปิดเครือข่ายบ้านในศูนย์จุดสามสองวินาที
“ถ้าฉันเลือกผิดล่ะ”
ไรอันหยุดมือที่กำลังเปิดกล่องเนย
“แค่ขนมปัง”
“การเลือกทุกอย่างมีผลลัพธ์”
“จริง”
“แล้วคุณไม่กังวลหรือ”
“บางครั้งผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคือเราไม่ชอบรสชาติ”
“และถ้าไม่ชอบ?”
“ก็หยุดกิน”
ไซร่ามองเขาเหมือนเพิ่งได้ยินแนวคิดที่ไม่เคยมีอยู่ในระบบ
“หยุดได้?”
“ได้”
“แม้เริ่มแล้ว?”
“แน่นอน”
“ไม่จำเป็นต้องกินให้ครบปริมาณ?”
“ไม่”
“ไม่มีการแจ้งระบบ?”
“ไม่มี”
“ไม่มีผลต่อสิทธิ์อาหารมื้อต่อไป?”
ไรอันค่อย ๆ วางมีดลง
“ไซร่า”
“คะ”
“ในยุคของคุณ ถ้ากินไม่หมดจะเกิดอะไรขึ้น”
เธอตอบช้าลง
“ระบบจะปรับค่าความร่วมมือด้านสุขภาพ”
“คะแนน?”
“ใกล้เคียงค่ะ”
“มีผลอะไร”
“สิทธิ์การใช้ทรัพยากร การรักษา และการจัดสรรบางประเภท”
“เพราะคนกินอาหารไม่หมด?”
“เพราะไม่ปฏิบัติตามแนวทางที่เหมาะสมต่อระบบชีวภาพ”
ไรอันไม่พูดต่อ เขาเริ่มเข้าใจว่าไซร่าไม่ได้เพียงมาจากโลกที่เทคโนโลยีก้าวหน้า เธอมาจากโลกซึ่งแม้แต่ความหิวก็อาจไม่ใช่เรื่องส่วนตัว
“ที่นี่ไม่มีคะแนน”
เขากล่าว
“ไม่มีใครรู้ว่าคุณกินไปกี่คำ”
“คุณรู้”
“ผมไม่นับ”
“ระบบบ้านอาจบันทึก”
“ไม่ได้บันทึก”
“อีวาบันทึกได้”
“งั้นให้เธอหยุดเอาข้อมูลคืนนี้ไปประเมินคุณ”
ไซร่าหยุดเล็กน้อย
“หยุดได้เฉพาะการประเมินความสอดคล้องด้านโภชนาการค่ะ”
“ยังมีอย่างอื่นอีก?”
“Biological Safety Log ค่ะ ระบบ Bioadaptive ต้องเฝ้าระวังการตอบสนองทางสรีรวิทยาอย่างต่อเนื่อง”
“เพราะนี่เป็นอาหารจากปี 2026?”
“ค่ะ อาหาร น้ำ และจุลชีพบางชนิดของยุคนี้อาจไม่อยู่ในฐานข้อมูลความปลอดภัยของฉัน”
ไรอันพยักหน้า
“งั้นส่วนนั้นทำต่อ”
ไซร่ามองเขา
“คุณไม่ต้องการให้หยุดทั้งหมดหรือคะ”
“ไม่”
เขาตอบ
“ผมอยากให้คุณกินโดยไม่ถูกตัดสิน ไม่ได้อยากให้คุณกินโดยไม่มีระบบคอยช่วย”
ไซร่าแตะขมับ
“อีวา ระงับการประเมินความสอดคล้องด้านโภชนาการชั่วคราว และคงการเฝ้าระวังความปลอดภัยทางชีวภาพไว้”
เธอเงียบ เหมือนรอการตอบกลับ แล้วขมวดคิ้ว
“อีวาขอขอบเขตการใช้ข้อมูลค่ะ”
“ใช้เพื่อเตือนอันตรายได้”
ไรอันกล่าว
“แต่อย่าใช้ตัดสินว่าเธอควรกินกี่คำ”
ไซร่านิ่งไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวกับเสียงภายในศีรษะ
“อีวา ใช้ข้อมูลเพื่อความปลอดภัยเท่านั้น ไม่ใช้ประเมินการเลือกอาหาร”
ความเงียบผ่านไป วงแหวนในดวงตาดับลง
“เธอยอมรับแล้วค่ะ”
“ยากไหม”
“ไม่ค่ะ”
แต่สีทองอ่อนที่วาบขึ้นบนชุดบอกอีกอย่าง ไรอันหยิบขนมปังแผ่นหนึ่งออกจากถุง วางลงบนจาน
“ขั้นแรก เลือกว่าอยากได้เนยไหม”
ไซร่ามองกล่องเนย
“มันเพิ่มพลังงานและไขมัน”
“ผมถามว่าอยากได้ไหม”
“ฉันไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร”
“นั่นคือเหตุผลที่ลอง”
“แล้วถ้าไม่ชอบ”
“หยุดกิน”
เธอคิดอีกครั้ง
“ฉันเลือกเนยค่ะ”
“เท่าไร”
“ปริมาณมาตรฐานของคุณ?”
“ผมถามคุณ”
ไซร่ามองมีด มองก้อนเนย จากนั้นยกนิ้วขึ้นประมาณระยะหนึ่ง
“สามมิลลิเมตร”
“แม่นเกินไปหน่อย แต่ได้”
ไรอันใช้มีดฝานเนยออกมาเป็นแผ่นบาง ไซร่าจับตามองทุกการเคลื่อนไหว
“คุณใช้แรงมือโดยไม่มีระบบวัด”
“กะเอา”
“ความหนาไม่สม่ำเสมอ”
“รสชาติไม่สนใจความคลาดเคลื่อนระดับครึ่งมิลลิเมตร”
“ระบบตัดในยุคฉันทำได้ละเอียดระดับไมโครเมตร”
“แต่ทำขนมปังอร่อยกว่าหรือเปล่า”
เธอเงียบ
“ไม่ทราบค่ะ”
ไรอันวางเนยลงบนขนมปัง
“อยากหวานไหม”
“หวานหมายถึงระดับน้ำตาลสูงกว่าปกติ?”
“หมายถึงโรยน้ำตาล”
เขาหยิบขวดแก้วเล็กจากชั้นวาง ผลึกน้ำตาลสีขาวสะท้อนแสงใต้หลอดไฟ ไซร่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้
“ซูโครสแบบผลึก”
“ใช่”
“บริโภคโดยตรง?”
“นิดหน่อย”
“ระบบของฉันเตือนว่ามันกระตุ้นโดพามีนรวดเร็ว”
“นั่นเป็นส่วนหนึ่งของความอร่อย”
“ระบบสุขภาพยุคฉันไม่แนะนำ”
“คืนนี้ระบบไม่ได้เลือก”
ไซร่ามองน้ำตาล
“ฉันเลือกได้?”
“ใช่”
“ระหว่างใส่กับไม่ใส่?”
“หรือใส่น้อย ใส่มาก”
“มีมากกว่าสองทางเลือก”
“ชีวิตส่วนใหญ่เป็นแบบนั้น”
เธอยกมือขึ้น ลังเลเล็กน้อย ก่อนแตะปลายนิ้วลงบนผลึกน้ำตาลหนึ่งเม็ด นำมาแตะปลายลิ้น
ปฏิกิริยาเกิดขึ้นทันที
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
วงแหวนสีฟ้าวาบขึ้นแล้วดับ
ชุดเปลี่ยนจากสีเทาเงินเป็นสีชมพูสดภายในเสี้ยววินาที
“โอตต์…”
ไรอันมองเธอ
“เป็นอะไร”
ไซร่าไม่ตอบ เธอแตะน้ำตาลอีกหนึ่งเม็ดขึ้นมาชิม ช้ากว่าครั้งแรก
“มัน…”
“หวาน”
“ฉันรู้จักนิยามค่ะ”
“แต่ไม่เคยรู้จักรส?”
เธอส่ายหน้า
“สารอาหารในยุคฉันมีตัวกระตุ้นประสาทรับรส แต่ระดับโดพามีนถูกควบคุมไม่ให้เกิดความอยากซ้ำ”
“แปลว่าเคยรับรสหวาน แต่ไม่เคยรู้สึกอยากกินอีก”
“ค่ะ”
“ตอนนี้อยากไหม”
ไซร่ามองขวดน้ำตาล สีชมพูบนชุดเข้มขึ้น
“อยากค่ะ”
คำตอบนั้นออกมาเบา แต่เหมือนเธอเพิ่งยอมรับอะไรที่สำคัญกว่าความอยากอาหาร ไรอันยื่นขวดให้
“โรยเอง”
“ฉัน?”
“คุณเลือกปริมาณ”
เธอรับขวดไปอย่างระมัดระวัง หมุนมันในมือ
“หากใส่มากเกินไป รสชาติจะเสียสมดุล”
“ใช่”
“ถ้าใส่น้อยเกินไป อาจไม่รู้สึก”
“ใช่”
“คุณไม่กำหนดปริมาณ?”
“ไม่”
“ไม่บอกค่าที่เหมาะสม?”
“ผมบอกได้ แต่ก่อนอื่นอยากรู้ว่าคุณจะเลือกเท่าไร”
ไซร่ามองขนมปังตรงหน้า สีหน้าจริงจังราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องใหญ่ เธอเอียงขวด
น้ำตาลตกลงบนเนยเล็กน้อย
เธอหยุด
มองผลึกที่กระจายไม่สม่ำเสมอ
“พอหรือยัง”
ไรอันถาม
“ฉันไม่ทราบ”
“ถามตัวเอง”
“ฉันคิดว่า…”
เธอเอียงขวดอีกครั้ง เพิ่มอีกนิด จากนั้นรีบตั้งกลับ
“พอค่ะ”
“ทำไม”
“เพราะฉันต้องการให้หวานกว่าตอนชิมครั้งแรก แต่ยังอยากรู้รสของเนยด้วย”
ไรอันยิ้ม
“นั่นแหละ การเลือก”
ไซร่ามองขนมปัง
“แค่นี้?”
“ส่วนใหญ่ก็แค่นี้”
“ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง?”
“มีแค่คำตอบที่คุณชอบ”
“แล้วถ้าฉันยังไม่รู้ว่าชอบอะไร”
“ก็ลอง”
ไซร่าวางขวดน้ำตาลลง เธอมองขนมปังบนจาน เนยยังเย็นและแข็งเล็กน้อย ผลึกน้ำตาลเกาะอยู่ด้านบนไม่สม่ำเสมอ
มันไม่ได้สวย ไม่ได้แม่นยำ ไม่ได้ผ่านระบบควบคุมใด
แต่เป็นอาหารชิ้นแรกที่รูปร่างและรสชาติถูกกำหนดจากการตัดสินใจของเธอเอง ไซร่ายกขนมปังขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง
“ฉันควรกินอย่างไร”
“กัด”
“จากมุมไหน”
“มุมไหนก็ได้”
“มีลำดับที่ทำให้รับรสสมดุลกว่าไหม”
“ไซร่า”
เธอมองเขา
“กัดเถอะ”
เธอพยักหน้า ยกขนมปังขึ้นใกล้ปาก แล้วหยุดอีกครั้ง
“มีอะไร”
“ฉันกำลังบันทึกความรู้สึกก่อนทดลอง”
“อีวายังบันทึกอยู่ไม่ใช่หรือ”
“เฉพาะ Biological Safety Log ค่ะ เธอบันทึกว่าร่างกายฉันตอบสนองอย่างไร”
“แล้วคุณบันทึกอะไร”
“ว่าฉันรู้สึกอย่างไรค่ะ”
ไรอันไม่ถามต่อ ไซร่ามองขนมปังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกัดคำเล็ก ๆ
เสียงกรอบเบามากดังขึ้นเมื่อฟันผ่านผิวขนมปัง เธอไม่เคี้ยวทันที ดวงตาหยุดนิ่ง
วงแหวนสีฟ้าปรากฏขึ้นแวบหนึ่งเหมือนระบบต้องการวิเคราะห์ แต่ดับลงก่อนหมุนครบวง ไซร่าหลับตา เริ่มเคี้ยวช้า ๆ
เนยเย็นละลายเมื่อสัมผัสอุณหภูมิในปาก น้ำตาลแตกตัว ความหวานมาก่อน
ตามด้วยความเค็มเล็กน้อยของเนย จากนั้นกลิ่นของขนมปัง กลิ่นยีสต์
แป้ง ความกรอบด้านนอก ความนุ่มด้านใน
ข้อมูลทั้งหมดธรรมดาจนไรอันแทบไม่เคยนึกถึง แต่สำหรับไซร่า ทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ชุดของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพู
แล้วค่อย ๆ มีสีทองแทรกขึ้นมาตามแนวหน้าอก ไรอันยืนเงียบ ไซร่ายังคงหลับตา
เธอเคี้ยวจนครบ กลืน จากนั้นนิ่งอยู่อีกหลายวินาที
“เป็นอย่างไร”
ไซร่าลืมตา ดวงตาของเธอมีน้ำใส ๆ เคลือบอยู่บาง ๆ
“อุณหภูมิไม่เท่ากัน”
ไรอันเลิกคิ้ว
“อะไรนะ”
“ด้านนอกเย็นจากเนย แต่ขนมปังอุ่นขึ้นจากมือ”
“ครับ”
“ความหวานกระจายไม่สม่ำเสมอ”
“เพราะคุณโรยเอง”
“บางจุดเค็มกว่า”
“ปกติ”
“โครงสร้างแตกในปากไม่พร้อมกัน”
“ถูกต้อง”
ไซร่ามองขนมปัง
“มันไม่สมบูรณ์แบบเลย”
“แล้วชอบไหม”
เธอเงียบ สีทองบนชุดสว่างขึ้น
“ชอบค่ะ”
คำตอบนั้นเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ เธอกัดอีกคำ คราวนี้ใหญ่กว่าครั้งแรก
ไม่ถามว่าควรกัดตรงไหน ไม่หยุดเพื่อประเมิน เพียงกัด
เคี้ยว และปล่อยให้ตัวเองรู้สึก ไรอันหยิบนมมาเทลงแก้ว
“ลองดื่มไหม”
ไซร่ายังเคี้ยวอยู่ จึงพยักหน้า เขานำแก้วนมไปอุ่นในไมโครเวฟ ไซร่าหันมามองทันทีเมื่อเครื่องเริ่มทำงาน
“คุณกำลังใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากระตุ้นโมเลกุลน้ำ”
“ความถี่ประมาณสองจุดสี่ห้ากิกะเฮิรตซ์”
“ไม่ใช่ความถี่เรโซแนนซ์ตรงของน้ำ”
ไรอันมองเธอ
“ถูกต้อง มันทำให้โมเลกุลมีขั้วหมุนตามสนามสลับ แล้วเกิดความร้อนจากการชนและการสูญเสียไดอิเล็กทริก”
สีชมพูบนชุดเธอสว่างขึ้น
“คุณเข้าใจกลไกจริง ๆ”
“ผมควรดีใจไหมที่คนจากอนาคตยอมรับว่าผมใช้ไมโครเวฟเป็น”
“มนุษย์จำนวนมากในฐานข้อมูลใช้เทคโนโลยีโดยไม่เข้าใจหลักการ”
“อีกพันปีก็ยังเหมือนเดิม?”
ไซร่าเกือบตอบ แต่หยุดไป
“บางอย่างไม่เปลี่ยนง่ายค่ะ”
ไมโครเวฟดังติ๊ง ไรอันหยิบแก้วออกมา คนเบา ๆ แล้ววางต่อหน้าเธอ
“ระวังร้อน”
ไซร่ายื่นมือไปจับแก้ว ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกระจก ชุดบริเวณแขนเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน
“ความร้อนกำลังถ่ายผ่านผิวสัมผัส”
“ใช่”
“ไม่ถูกควบคุมคงที่”
“มันจะค่อย ๆ เย็น”
เธอประคองแก้วด้วยมือทั้งสอง
“ในยุคฉัน เครื่องดื่มทุกชนิดจะรักษาอุณหภูมิเท่ากับค่าที่กำหนดจนหมด”
“สะดวกดี”
“ค่ะ”
“แต่คุณไม่รู้ว่าช่วงไหนอร่อยที่สุด”
ไซร่ามองเขา
“หมายความว่าอย่างไร”
“ตอนร้อนเกินไปดื่มไม่ได้ พออุ่นพอดีจะอร่อยที่สุด แล้วถ้าปล่อยไว้นานก็เย็น”
“คุณต้องรีบดื่มในช่วงเวลาที่เหมาะสม”
“ใช่”
“ถ้าพลาด?”
“ก็อุ่นใหม่ หรือดื่มเย็น”
“ไม่มีระบบแจ้งเตือน?”
“มีปาก”
“ปาก?”
“ลองจิบแล้วจะรู้”
เธอยกแก้วขึ้น เป่าเบา ๆ ตามที่ไรอันทำให้ดู ก่อนจิบคำเล็ก
ความร้อนทำให้เธอหยุดทันที
“ร้อน”
“บอกแล้ว”
แต่แทนที่จะวางแก้ว เธอกลับจิบอีกครั้ง ช้ากว่าเดิม ริมฝีปากสัมผัสขอบแก้วเพียงเล็กน้อย
เธอหลับตาอีกครั้ง
“มีรสหวานน้อยมาก”
“น้ำตาลธรรมชาติในนม”
“ไขมันเคลือบลิ้น”
“ใช่”
“กลิ่น…”
เธอหยุด
“กลิ่นอะไร”
“ฉันไม่รู้ชื่อ”
“นม”
“มันมาจากสิ่งมีชีวิตจริง”
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ไรอันมองเธอ
“ใช่”
“สัตว์ตัวหนึ่งสร้างของเหลวนี้ขึ้นมาเพื่อเลี้ยงชีวิตอีกชีวิตหนึ่ง”
“เดิมทีใช่”
ไซร่ามองแก้วนม
“แล้วมนุษย์นำมาดื่ม”
“มานานมากแล้ว”
“แปลว่าของเหลวนี้เคยอยู่ในร่างกายสิ่งมีชีวิต”
“ถ้าพูดตามตรงก็ใช่”
เธอยกแก้วเข้าใกล้ใบหน้า
“ในยุคของฉัน ไม่มีอาหารใดมีความเชื่อมโยงกับสิ่งมีชีวิตชัดเจนแบบนี้”
“เพราะเพาะจากเซลล์?”
“เพราะทุกอย่างถูกทำให้เป็นกลาง”
“กลิ่น?”
“ถูกปรับ”
“รสชาติ?”
“ถูกควบคุม”
“แหล่งที่มา?”
“ไม่จำเป็นต้องรับรู้”
ไรอันพิงเคาน์เตอร์
“แล้วคุณรู้สึกอย่างไรที่รู้ว่านมมาจากไหน”
ไซร่าคิด
“รู้สึกแปลก”
“แย่?”
“ไม่ค่ะ”
เธอประคองแก้วแน่นขึ้น
“รู้สึกว่ามันเคยเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่ง”
เธอจิบอีกครั้ง
“มันจึงมีความหมายมากกว่าสารอาหาร”
ไรอันมองเธอ คำพูดนั้นทำให้เขานึกถึงตอนที่เธอลูบโต๊ะไม้ แล้วบอกว่ามันเคยมีชีวิต ไซร่าดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับทุกสิ่งที่เชื่อมโยงกับชีวิต เพราะโลกของเธออาจใช้เวลาหลายร้อยปีตัดความเชื่อมโยงเหล่านั้นออกไป
“คุณเคยเห็นวัวไหม”
เขาถาม
“ในแบบจำลอง”
“ของจริง?”
“ไม่ค่ะ”
“นก?”
“ไม่”
“แมว ก่อนเจอลักกี้?”
“ไม่”
“ต้นไม้ใหญ่?”
ไซร่าเงียบไป
“เคยเห็นผ่านเกราะป้องกัน”
“ไม่เคยสัมผัส?”
เธอส่ายหน้า
“ดิน?”
“ระบบเพาะปลูกไม่อนุญาตให้สัมผัสโดยตรง”
“ฝน?”
“จำลอง”
“แม่น้ำ?”
“ข้อมูลประวัติศาสตร์”
“น้ำตก?”
สายตาของเธอเปลี่ยนทันที
“ยังไม่เคย”
“งั้นผมติดหนี้คุณหนึ่งแห่ง”
“คุณไม่ได้ติดหนี้”
“ผมสัญญาแล้ว”
ไซร่ามองเขา
“ในยุคของคุณ คำสัญญามีผลผูกพันทางกฎหมายหรือ”
“บางอย่างไม่มีผลทางกฎหมาย แต่มีผลต่อความเป็นคน”
“ถ้าคุณทำไม่ได้?”
“ผมจะบอก”
“ถ้าคุณเปลี่ยนใจ?”
“ก็ต้องยอมรับว่าเปลี่ยน”
“ไม่มีระบบบังคับ?”
“มีความรู้สึกผิด”
ไซร่ามองขนมปังในมือ
“ความรู้สึกดูเหมือนเป็นระบบควบคุมหลักของยุคนี้”
“ทำงานไม่ค่อยดี แต่เรายังใช้อยู่”
เธอยิ้มบาง ๆ แล้วกัดขนมปังอีกคำ ไรอันทำของตัวเองบ้าง
ฝานเนยหนากว่าเธอ โรยน้ำตาลน้อยกว่า ไซร่ามองอย่างสนใจ
“คุณเลือกต่างจากฉัน”
“ใช่”
“ใครถูก”
“ทั้งคู่”
“แม้ปริมาณต่างกัน?”
“ถ้าแต่ละคนชอบของตัวเอง”
“แล้วถ้าฉันชอบของคุณมากกว่า?”
“ครั้งหน้าก็ทำแบบผม”
ไซร่าหยุดเคี้ยว
“ครั้งหน้า”
“ถ้าคุณยังอยากกิน”
เธอมองขนมปังในมือ สีทองอ่อนค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนชุด
“ฉันอยากค่ะ”
คำตอบนั้นมาเร็วขึ้นกว่าครั้งก่อน ไรอันเห็น แต่ไม่พูดอะไร พวกเขากินเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
ความเงียบครั้งนี้ไม่เหมือนตอนเผชิญหน้ากันกลางห้องนั่งเล่น ไม่มีความระแวงหนัก ๆ ไม่มีคำถามเรื่องภารกิจ
ไม่มีอนาคตหนึ่งพันปีขวางอยู่ตรงกลาง มีเพียงเสียงเคี้ยวเบา ๆ เสียงแก้ววางลงบนโต๊ะ
และเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานต่อเนื่อง
ไซร่ากินขนมปังจนเหลือคำสุดท้าย
เธอหยุด
มองมันอยู่ครู่หนึ่ง
“เป็นอะไร”
ไรอันถาม
“ฉันกำลังตัดสินใจว่าจะกินต่อหรือไม่”
“ยังหิว?”
“ระดับพลังงานเพียงพอแล้ว”
“แต่ยังอยากกิน?”
“ค่ะ”
“งั้นกิน”
“แม้ร่างกายไม่จำเป็น?”
“ได้”
“เพราะความอยาก?”
“ใช่”
เธอมองคำสุดท้าย
“ระบบสุขภาพในยุคฉันจะไม่อนุญาต”
“คืนนี้ไม่มีระบบ”
ไซร่าหันมองเขา
“แต่ฉันอาจสร้างนิสัยที่ไม่เหมาะสม”
“จากขนมปังคำเดียวคงไม่ถึงขั้นนั้น”
“คุณแน่ใจ?”
“ไม่”
เธอเกือบหัวเราะ
“คุณชอบตอบว่าไม่รู้”
“เพราะผมไม่รู้หลายอย่าง”
“แต่คุณดูมั่นใจ”
“สองอย่างอยู่พร้อมกันได้”
ไซร่ามองขนมปังอีกครั้ง
จากนั้นเธอก็กินคำสุดท้ายช้า ๆ เมื่อกลืนหมด เธอวางมือทั้งสองลงบนโต๊ะ สีทองบนชุดสว่างขึ้นเต็มบริเวณหน้าอก
“ฉันเลือกกินต่อ”
“รู้สึกอย่างไร”
“อิ่มกว่าเดิมเล็กน้อย”
“หมายถึงที่เลือกเอง”
เธอคิด
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“ควรมีอะไร?”
“ไม่มีการแจ้งเตือน”
“ไม่มีคะแนนลด”
“ไม่มีใครห้าม”
“ถูกต้อง”
ไซร่ามองจานเปล่า
“ฉันกินเกินความจำเป็น เพราะฉันต้องการ”
“ใช่”
“แล้วโลกยังทำงานต่อ”
“อย่างที่เห็น”
เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่ดวงตากลับเริ่มมีน้ำ ไรอันสังเกตเห็น
“เป็นอะไร”
“ไม่ทราบค่ะ”
“ระบบบอกว่าอะไร”
“ระบบบอกว่าระดับโดพามีนสูงขึ้น เซโรโทนินเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย และมีการกระตุ้นระบบประสาทพาราซิมพาเทติก”
“ผมถามคุณ”
ไซร่ากะพริบตา น้ำหยดหนึ่งไหลลงตามแก้ม เธอยกมือแตะมันอย่างประหลาดใจ
“ฉันไม่ได้เศร้า”
“คนร้องไห้ไม่ได้เศร้าทุกครั้ง”
“ฉันไม่เจ็บ”
“รู้”
“แล้วทำไม”
ไรอันมองจานเปล่า
“บางทีอาจเป็นเพราะไม่มีใครเลือกแทนคุณ”
ไซร่านิ่ง น้ำตาอีกหยดไหลตามมา
“มันเป็นเพียงอาหาร”
“ใช่”
“เพียงขนมปังหนึ่งแผ่น”
“ใช่”
“มันไม่ควรมีความหมายมากขนาดนี้”
“ใครบอก”
“ไม่มีใคร”
เธอตอบเบา ๆ
“ฉันแค่คิดว่ามันไม่ควร”
“ความหมายไม่สนว่าของชิ้นนั้นใหญ่หรือเล็ก”
ไซร่ามองเขา
“คุณพูดเหมือนเคยสูญเสียสิทธิ์เลือก”
ไรอันไม่ตอบทันที
“ทุกคนเคยถูกเลือกแทนบ้าง”
“แต่คุณยังมีสิทธิ์เอาคืน”
“บางครั้ง”
ไซร่ามองจานอีกครั้ง
“ฉันไม่เคยรู้ว่ามันหายไปจากฉัน”
คำพูดนั้นเบามาก
“สิทธิ์เลือก?”
“ค่ะ”
“ถ้าไม่เคยมี คนเราจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองขาดมัน”
ไรอันไม่มีคำตอบที่ดีกว่า เขาจึงไม่พูด ไซร่าใช้หลังมือเช็ดน้ำตา
แล้วมองขนมปังในถุง
“ฉันสามารถกินอีกแผ่นได้ไหม”
ไรอันเกือบหัวเราะ
“เมื่อครู่บอกว่าอิ่มแล้ว”
“ฉันต้องการทดลองตัวเลือกอื่น”
“แบบไหน”
“เนยน้อยลง”
“น้ำตาล?”
“มากขึ้นเล็กน้อย”
“นั่นไม่เรียกทดลอง เรียกติดใจ”
“สองอย่างต่างกันอย่างไร”
“ระยะเวลาที่ใช้ยอมรับ”
สีชมพูสดปรากฏบนชุด ไรอันหยิบขนมปังแผ่นใหม่ออกมา แต่ยังไม่วางลงบนจาน
“คราวนี้คุณทำเอง”
ไซร่ามองมีด
“ใช้ของมีคมโดยตรง?”
“คุณเดินทางข้ามเวลามาได้ มีดทาเนยน่าจะไม่เกินความสามารถ”
“ไม่ใช่เรื่องความสามารถ ฉันไม่เคยเตรียมอาหารด้วยมือ”
“ทุกอย่างมีครั้งแรก”
เขายื่นมีดให้ ไซร่ารับไว้ จับด้ามอย่างระมัดระวังเกินความจำเป็น
เธอมองก้อนเนย วงแหวนสีฟ้าในดวงตาปรากฏขึ้น ไรอันยกมือห้าม
“ไม่สแกน”
“ทำไม”
“ลองกะเอา”
“ความคลาดเคลื่อนจะสูง”
“นั่นคือจุดประสงค์”
“ทำให้ผิดเพื่ออะไร”
“เพื่อดูว่าผิดแล้วเกิดอะไรขึ้น”
ไซร่ามองเขาอย่างไม่เห็นด้วย แต่แสงสีฟ้าดับลง เธอวางมีดลงบนก้อนเนย
ออกแรงช้า ๆ แผ่นแรกหนาเกินไปและขาดตรงกลาง สีหน้าของเธอเปลี่ยนทันที
“เสียรูป”
“แต่ยังกินได้”
“ความหนาไม่สม่ำเสมอ”
“ทาลงไป”
“ควรตัดใหม่”
“ไม่จำเป็น”
“แต่มันผิดจากค่าที่ตั้งใจ”
“ไซร่า”
เธอมองเขา
“มันไม่ต้องสมบูรณ์”
คำพูดนั้นทำให้เธอหยุด มองแผ่นเนยที่ขาดอยู่บนปลายมีด
“ของที่ไม่สมบูรณ์ยังใช้ได้?”
“หลายอย่าง”
“แม้ไม่ตรงกับแบบ?”
“ถ้าหน้าที่หลักยังทำได้”
“แล้วถ้าเป็นคน?”
คำถามนั้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ไรอันมองเธอ ไซร่าเองก็ดูเหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองถามอะไร
“คนที่ไม่สมบูรณ์ยัง…”
เธอหยุด
“ยังมีค่าไหม”
ไรอันวางมือบนเคาน์เตอร์
“คนไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ที่ต้องผ่านแบบตรวจสอบ”
“ระบบในยุคฉันไม่เห็นด้วย”
“ระบบในยุคคุณไม่ได้อยู่ในห้องนี้”
ไซร่ามองเขานิ่ง แผ่นเนยยังค้างอยู่บนปลายมีด
“วางมันลงบนขนมปัง”
เธอทำตาม เนยแตกออกเป็นสองชิ้น วางไม่ตรงกลาง
ไซร่ามองผลงานของตัวเอง
“ดูไม่ดี”
“ใส่น้ำตาล”
เธอโรย ครั้งนี้มากกว่าครั้งแรกอย่างชัดเจน
“มากไปหรือเปล่า”
“คุณเลือกแล้ว”
“แต่คุณคิดอย่างไร”
“ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบหวาน”
“จากข้อมูลอะไร”
“จากสีชุดทุกครั้งที่ชิมน้ำตาล”
เธอก้มมองชุดที่เป็นสีชมพูสด
“ระบบนี้เปิดเผยมากเกินไป”
“ผมเห็นด้วย”
ไซร่าหยิบขนมปังที่ทำเองขึ้นมา เนยไม่สม่ำเสมอ น้ำตาลกระจุกอยู่ด้านหนึ่ง
ขอบขนมปังยุบเพราะเธอกดแรงเกินไป มันดูแย่กว่าแผ่นแรกอย่างเห็นได้ชัด เธอกัด
เคี้ยว ดวงตาเบิกกว้าง
“เป็นอย่างไร”
“หวานเกินไปด้านนี้”
“แล้วด้านอื่น?”
เธอกัดอีกด้าน
“เนยมากเกินไป”
“สรุป?”
ไซร่ามองขนมปังที่ตัวเองทำ
“อร่อยค่ะ”
“ทั้งที่ไม่สมบูรณ์”
“ค่ะ”
“อาจเพราะคุณทำเอง”
เธอมองเขา
“ความรู้สึกมีผลต่อการรับรส?”
“มาก”
“แปลว่าอาหารชิ้นเดียวกันอาจมีรสไม่เหมือนกัน ถ้ารู้ว่าใครทำ”
“ใช่”
“ไม่สมเหตุผล”
“แต่เป็นมนุษย์”
ไซร่ากัดอีกคำ สีทองค่อย ๆ แทรกผ่านสีชมพูบนชุด
“ฉันคิดว่าฉันเริ่มเข้าใจแล้ว”
“เรื่องอาหาร?”
“เรื่องสิ่งที่ไม่มีประสิทธิภาพ”
ไรอันยิ้ม
“เร็วดี”
“ฉันยังไม่เห็นว่ามันเหมาะสมในระดับระบบ”
“ไม่ต้องเหมาะกับระบบทุกเรื่อง”
“แล้วควรเหมาะกับอะไร”
“กับชีวิตของคนที่ต้องอยู่ในระบบนั้น”
ไซร่าเงียบไป เธอกินขนมปังแผ่นที่สองจนหมด ครั้งนี้ไม่มีน้ำตา
มีเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังอยู่แม้จานจะว่างแล้ว ไรอันเก็บมีดกับเนย
“พอแล้ว คืนแรกอย่าเพิ่งทดลองระบบย่อยอาหารมากเกินไป”
“ฉันต้องหยุด?”
“คุณยังเลือกได้”
ไซร่ามองขนมปังในถุง จากนั้นมองท้องตัวเอง
“ฉันเลือกหยุดค่ะ”
“ทำไม”
“เพราะฉันอยากเหลือความอยากไว้สำหรับครั้งหน้า”
ไรอันชะงักเล็กน้อย
“นั่นเป็นเหตุผลที่ดี”
เธอยกแก้วนมดื่มจนหมด เมื่อวางลง มีคราบนมสีขาวบาง ๆ ติดอยู่เหนือริมฝีปาก ไซร่าไม่รู้ตัว
ไรอันชี้ที่ปากตัวเอง
“ตรงนี้”
เธอแตะผิดข้าง
“อีกด้าน”
เธอแตะอีกครั้งแต่ยังไม่ถูก ไรอันหยิบกระดาษเช็ดปากส่งให้ ไซร่ารับไป แต่ก่อนเช็ด เธอมองมันอย่างสงสัย
“เส้นใยพืชแบบใช้ครั้งเดียว”
“ใช่”
“สิ้นเปลือง”
“มาก”
“แต่คุณยังใช้”
“ตอนนี้สะดวกกว่าอธิบายระบบซักผ้า”
เธอเช็ดคราบนมออก มองกระดาษในมือ
“ในยุคฉัน วัสดุใช้ครั้งเดียวถูกห้ามเกือบทั้งหมด”
“ดีต่อสิ่งแวดล้อม”
“ภายหลังมากค่ะ”
“หมายความว่าอย่างไร”
ไซร่าเงียบ สีของชุดเปลี่ยนจากทองเป็นสีน้ำเงินเข้มเล็กน้อย
“ฉันไม่พร้อมอธิบาย”
ไรอันไม่กดดัน เขารวบจานไปที่อ่างล้าง ไซร่าลุกขึ้นตาม
“ฉันช่วยได้”
“คุณรู้วิธีล้างจาน?”
“ฉันสามารถวิเคราะห์”
“ไม่สแกน”
เธอหยุด
“ใช้น้ำกับน้ำยาล้างจาน”
“ปริมาณ?”
“กะเอา”
“อีกแล้ว”
“ใช่”
ไรอันเปิดน้ำ ไซร่ามองสายน้ำอย่างตื่นเต้นไม่ต่างจากตอนอยู่ห้องน้ำ เขาหยดน้ำยาลงบนฟองน้ำแล้วบีบ
ฟองสีขาวเกิดขึ้นทันที ไซร่าโน้มหน้าเข้ามา
“โครงสร้างไมเซลล์”
“คุณเรียกฟองว่าน่ารักก็ได้”
“น่ารักเป็นคุณสมบัติทางกายภาพหรือ”
“ไม่”
“แล้วทำไมใช้คำนี้”
“เพราะฟองดูน่ารัก”
เธอมองฟอง แตะนิ้วลงไป ฟองหนึ่งแตก
สีชมพูอ่อนปรากฏขึ้น
“มันหายไป”
“นั่นแหละเสน่ห์”
“สิ่งที่หายไปมีเสน่ห์?”
ไรอันชะงัก คำถามนั้นฟังดูธรรมดา แต่มีบางอย่างในวิธีที่เธอพูดทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ได้
“บางอย่างมีค่าเพราะอยู่ไม่นาน”
เขาตอบ ไซร่ามองฟองอีกครั้ง แตะอีกฟอง
มันแตก
“แล้วถ้าสิ่งที่หายไปไม่รู้ว่าตัวเองจะหาย?”
ไรอันหันมองเธอ
“หมายถึงอะไร”
ไซร่านิ่งเหมือนคำถามนั้นเกิดขึ้นเองโดยไม่ผ่านการตัดสินใจ
“ไม่ทราบค่ะ”
วงแหวนสีฟ้าในดวงตาหมุนขึ้น
“เป็นเพียงความคิดที่ปรากฏขึ้น”
“จากความทรงจำ?”
“อาจเป็นได้”
“เกี่ยวกับการเดินทาง?”
ไซร่าก้มมองมือ
น้ำไหลผ่านนิ้ว
ฟองที่เหลือค่อย ๆ ถูกพัดลงท่อ
“ฉันไม่รู้”
ไรอันปิดก๊อก
“พอคืนนี้”
“แต่—”
“พรุ่งนี้ค่อยค้น”
“ถ้าความคิดนั้นหายไปล่ะ”
“จดไว้”
ไซร่าแตะขมับ
“อีวา บันทึกข้อความ: สิ่งที่หายไปโดยไม่รู้ว่าตัวเองจะหาย”
เธอหยุด
แล้วกล่าวเพิ่ม
“เชื่อมโยงกับ Transition Protocol”
ไรอันมองเธอ ไซร่าหันมาหาเขา
“ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่รู้สึกว่าควรเก็บไว้”
“ดี”
“คุณไม่ถามต่อ?”
“ถามไป คุณก็ยังตอบไม่ได้”
“คุณเรียนรู้เร็วค่ะ”
“ผมมีระบบปรับตัว”
สีชมพูบนชุดกลับมาอีกครั้ง ทั้งสองช่วยกันล้างจานจนเสร็จ จริง ๆ แล้วไรอันทำเกือบทั้งหมด ส่วนไซร่าช่วยจับจาน ตรวจอุณหภูมิน้ำ และถามคำถามเกี่ยวกับฟอง น้ำมัน และแรงตึงผิวไม่หยุด
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ไรอันปิดไฟในครัว เหลือเพียงแสงอ่อนจากใต้ตู้ ไซร่ายืนตรงทางขึ้นบันได เธอมองกลับไปยังจานที่คว่ำไว้ให้แห้ง
“คุณไรอัน”
“ว่าไง”
“ฉันขอถามบางอย่างได้ไหม”
“คืนนี้คุณถามไปหลายอย่างแล้ว”
“อีกหนึ่งคำถาม”
“ได้”
“อาหารมื้อนี้มีชื่อว่าอะไร”
“ขนมปังทาเนยกับนม”
“ฉันหมายถึงประเภทของมื้อ”
ไรอันมองนาฬิกา
03:27 น.
“มื้อดึก”
“ไม่มีชื่อพิเศษ?”
“ไม่”
“ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของแผนโภชนาการ?”
“ไม่”
“ไม่ได้กำหนดล่วงหน้า?”
“ไม่”
“เกิดขึ้นเพราะฉันหิว?”
“ใช่”
ไซร่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้นมันคืออาหารมื้อแรกที่เกิดขึ้นเพราะฉันต้องการ”
ไรอันพยักหน้า
“คงอย่างนั้น”
เธอมองมือของตัวเอง
มือที่ถือขนมปัง
ฝานเนยผิดรูป
โรยน้ำตาลมากเกินไป
และเลือกกินคำสุดท้ายทั้งที่ร่างกายไม่จำเป็น
“ฉันอยากจำคืนนี้ไว้”
“อีวาก็มีบันทึกไม่ใช่หรือ”
“มีเฉพาะ Biological Safety Log ค่ะ”
“ไม่เหมือนกัน?”
“ไม่เหมือนกันค่ะ”
เธอแตะกลางอกตัวเอง
“อีวาจะจำว่าฉันกินอะไร และร่างกายตอบสนองอย่างไร”
ไซร่าหยุดเล็กน้อย
“แต่มันไม่ได้จำว่าฉันเป็นคนเลือก”
เสียงของเธอเบาลง
“ฉันอยากจำด้วยตัวเอง”
ไรอันมองเธอ ประโยคนั้นฟังดูแปลก แต่เขายังไม่เข้าใจว่าแปลกตรงไหน
“งั้นก็จำไว้”
ไซร่าพยักหน้า เธอก้าวขึ้นบันไดหนึ่งขั้น แล้วหันกลับมา
“พรุ่งนี้ฉันเลือกอาหารเองได้อีกไหม”
“ได้”
“แม้เลือกสิ่งที่คุณคิดว่าไม่เหมาะ”
“ผมจะเตือน แต่ไม่เลือกแทน”
“แม้ฉันเลือกผิด”
“คุณก็เรียนรู้”
ไซร่ามองเขา สีทองสว่างขึ้นบนชุด
“ฉันคิดว่าฉันจะชอบยุคนี้ค่ะ”
ไรอันยิ้มบาง ๆ
“คุณเพิ่งอยู่ได้ชั่วโมงเดียว”
“ข้อมูลเริ่มต้นมีแนวโน้มเชิงบวก”
“นั่นฟังเหมือนคุณอีกแล้ว”
“ฉันก็คือฉันค่ะ”
เธอตอบ จากนั้นหันกลับและเดินขึ้นบันได ไรอันยืนอยู่ด้านล่าง
มองเธอจนหายไปจากสายตา ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงประตูห้องชั้นสามปิดลงเบา ๆ บ้านกลับมาเงียบอีกครั้ง
ไรอันเดินไปยังโต๊ะอาหาร บนพื้นใกล้เก้าอี้ของไซร่า มีผลึกน้ำตาลเม็ดหนึ่งตกอยู่ เขาก้มลงหยิบ
มองมันบนปลายนิ้ว สิ่งเล็กมาก ไม่มีความหมายใดสำหรับเขาก่อนคืนนี้
แต่สำหรับผู้หญิงบนชั้นสาม มันอาจเป็นรสหวานครั้งแรกที่ไม่มีระบบอนุญาตหรือห้าม ไรอันวางผลึกนั้นลงบนโต๊ะ แล้วนึกถึงประโยคที่ไซร่าพูดขณะล้างจาน
ถ้าสิ่งที่หายไปไม่รู้ว่าตัวเองจะหาย? เขาเงยหน้ามองบันได บางอย่างในคำถามนั้นยังรบกวนเขา
บางอย่างเกี่ยวกับคำศัพท์ที่เธอใช้
Successful Reconstruction
การสร้างขึ้นใหม่อย่างสำเร็จ
ไม่ใช่การเดินทาง
ไม่ใช่การเคลื่อนย้าย
การสร้างขึ้นใหม่
ไรอันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้าค้นหา นิ้วหยุดอยู่เหนือแป้นพิมพ์ครู่หนึ่ง
เขาเกือบพิมพ์คำว่า Quantum Reconstruction แต่เสียงฝีเท้าของลักกี้ดังลงมาจากชั้นบนเสียก่อน แมวเมนคูนเดินเข้ามาในครัว
กระโดดขึ้นเก้าอี้ ดมจานเปล่าของไซร่า แล้วหันมามองเขาเหมือนกำลังถามว่าทำไมมันไม่ได้รับส่วนแบ่ง
ไรอันเก็บโทรศัพท์
“พรุ่งนี้ค่อยหา”
เขาพูดกับตัวเอง หรืออาจพูดกับความสงสัยที่เพิ่งเริ่มก่อตัว ลักกี้ส่งเสียงเมี้ยว
ไรอันหยิบอาหารแมวมาเทให้ ขณะเสียงเม็ดอาหารตกลงในชาม เขายังคิดถึงคำเดิม
Reconstruction
มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
แต่คืนนี้ไซร่าเพิ่งได้กินอาหารที่เธอเลือกเป็นครั้งแรก เธอเพิ่งได้หัวเราะกับขนมปังผิดรูป เพิ่งได้เรียนรู้ว่าการเลือกผิดไม่ทำให้โลกหยุดทำงาน
ไรอันยังไม่ต้องการให้ความสงสัยของเขาเข้าไปทำลายสิ่งนั้น เขาปิดไฟในครัว ก่อนเดินขึ้นชั้นสอง เขาหันไปมองจานที่ไซร่าใช้เป็นครั้งสุดท้าย
จานธรรมดา
ขนมปังธรรมดา
มื้อดึกธรรมดา
แต่บางครั้ง ชีวิตของคนคนหนึ่งอาจเริ่มต้นขึ้น โดยไม่มีใครรู้ตัว
จากการตัดสินใจง่าย ๆ เพียงว่า
จะใส่น้ำตาลลงบนขนมปังมากแค่ไหน
แต่หลังไฟครัวดับลง ยังมีคำหนึ่งไม่ยอมดับตาม
ไม่ใช่ การเดินทาง
แต่คือ Reconstruction