บทที่ 1 ผู้มาเยือนจากอนาคต
ตอนที่ 1 ผู้หญิงที่ตกลงมาจากเวลา
TEMPORAL DAY: 0
เวลา 02:17 น. เสียงประจุไฟฟ้าดังขึ้นกลางห้องนั่งเล่น
เปรี๊ยะ!
ไรอันเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ทันที เสียงนั้นสั้นมาก คล้ายสายไฟแรงสูงแตะกันเพียงชั่วขณะ แต่บ้านทั้งหลังกลับสั่นสะเทือนจนแก้วน้ำบนโต๊ะกระทบจานรองดังกรุ๊งกริ๊ง หลอดไฟเพดานกะพริบดับไปครึ่งวินาที ก่อนระบบไฟสำรองของบ้านจะทำงานและเปิดแสงสีขาวหม่นขึ้นมาแทน จอโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้เปลี่ยนจากรายการสารคดีเป็นภาพเม็ดสัญญาณสีเทา
สัญญาณ Wi-Fi ทุกตัวบนแผงควบคุมข้างผนังดับพร้อมกัน ไรอันวางโทรศัพท์ลงโดยไม่ละสายตาจากพื้นที่กลางห้อง อากาศตรงนั้นกำลังบิดตัว
ตอนแรกมันดูเหมือนคลื่นความร้อนเหนือพื้นถนน แต่ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที ความบิดเบี้ยวก็ขยายจากขนาดฝ่ามือเป็นวงรีสูงเกือบสองเมตร แสงภายในวงนั้นไม่มีสีแน่นอน บางขณะเป็นสีขาว บางขณะเป็นสีฟ้าอมม่วง และบางขณะมืดสนิทราวกับพื้นผิวของมันไม่ได้สะท้อนสิ่งใดกลับมา ฝุ่นเล็ก ๆ บนพื้นลอยขึ้น กระดาษสองแผ่นบนโต๊ะถูกดูดเข้าหาวงแสง ก่อนจะปลิวออกไปคนละทิศทาง
ฐานหุ่นยนต์ AMR สี่ล้อขนาดประมาณกระเป๋าเอกสารซึ่งจอดอยู่ข้างโต๊ะสั่นขึ้นทั้งคัน มันเป็นต้นแบบที่ไรอันยังประกอบไม่เสร็จ แผงวงจร เซ็นเซอร์วัดระยะ และสายสัญญาณบางส่วนยังเปิดอยู่ใต้ฝาครอบซึ่งติดตั้งไว้เพียงครึ่งเดียว ไฟสถานะสีเขียวดับพร้อมกับสัญญาณ Wi-Fi จากนั้นล้อทั้งสี่กลับหมุนขึ้นเอง ทั้งที่ระบบควบคุมไม่มีไฟและไม่มีคำสั่งใดถูกส่งออกไป ฐานอะลูมิเนียมเคลื่อนถอยออกจากพื้นที่กลางห้องเกือบครึ่งเมตร สายชาร์จหลุดจากขั้ว ก่อนตัวรถจะกระแทกขาโต๊ะดังกรึกแล้วหยุดนิ่ง
เครื่องปรับอากาศหยุดทำงาน แม้กระทั่งเสียงรถยนต์จากถนนหน้าหมู่บ้านก็ดูเหมือนเงียบลงชั่วขณะ ไรอันไม่ได้ลุกขึ้นวิ่ง
เขาเอื้อมมือไปหยิบอุปกรณ์ทรงกระบอกสีดำจากชั้นข้างโซฟา กำไว้หลวม ๆ ในมือขวา นิ้วโป้งวางบนปุ่มเปิดระบบฉุกเฉิน ขณะเดียวกันก็ก้าวถอยหลังไปสองก้าวจนหลังเกือบชิดทางเดินเข้าสู่ห้องครัว ระยะตรงนั้นมากพอให้เขาหลบเข้าหลังกำแพงได้ และมากพอให้เขาเห็นทุกอย่าง
ความกลัวมีอยู่
แต่ความอยากรู้เดินนำหน้ามันไปแล้ว
วงแสงยุบตัวอย่างกะทันหัน มีบางสิ่งตกลงมาจากกลางอากาศ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกระแทกพื้นด้วยเข่าทั้งสองข้าง ฝ่ามือยันพื้นปูนขัดมันเพื่อไม่ให้ใบหน้าฟาดลงไป เสียงลมหายใจของเธอขาดห้วงเหมือนคนเพิ่งโผล่ขึ้นจากใต้น้ำ
แสงทั้งหมดดับวูบ อากาศกลับมาอยู่ในสภาพปกติ หลอดไฟเพดานสว่างขึ้น
เครื่องปรับอากาศเริ่มหมุนอีกครั้ง โทรทัศน์กลับมาแสดงภาพสารคดีเดิม แม้ผู้บรรยายในจอจะพูดต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหลือเพียงหญิงสาวที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น
เธอคุกเข่าอยู่กลางห้องนั่งเล่นของเขา
ไรอันไม่ขยับเข้าใกล้ เขามองตั้งแต่ปลายเท้าของเธอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว รูปร่างมนุษย์ เพศหญิง อายุภายนอกราวยี่สิบ — ประมาณนักศึกษาปีสองหรือสามในมหาวิทยาลัย รูปร่างของเธอเพรียวบาง ส่วนสูงน่าจะใกล้เคียงกับเขา เสื้อผ้ารัดรูปสีเทาเงินไม่มีตะเข็บแบบชุดทั่วไป ผิวของวัสดุเรียบสนิทจนแยกไม่ออกว่าเป็นผ้า โลหะ หรือสารสังเคราะห์ชนิดใด เส้นแสงบาง ๆ ไหลไปตามหัวไหล่ แนวกระดูกสันหลัง และต้นแขนเป็นจังหวะคล้ายชีพจร
ไม่มีรองเท้าในความหมายที่เขาคุ้นเคย วัสดุของชุดต่อเนื่องลงมาหุ้มเท้าทั้งสองข้างโดยไม่มีรอยต่อ มีกระเป๋า Field Kit ขนาดเล็กติดอยู่แนบลำตัว
ไม่มีอาวุธที่เห็นได้ชัด ไม่มีบาดแผลภายนอก แต่หญิงสาวยังไม่ลุกขึ้น
เธอหายใจเข้าลึก ไอออกมาสองครั้ง จากนั้นยกมือขวาขึ้นแตะขมับ
ปลายนิ้วของเธอเรืองแสงสีฟ้า ไรอันกระชับอุปกรณ์ในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวเงยหน้าขึ้น
ดวงตากลมโตสีเข้มสบเข้ากับเขา วงแหวนสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นภายในม่านตา หมุนซ้อนกันอย่างรวดเร็วราวกับเลนส์หลายชั้นกำลังปรับโฟกัส เธอมองหน้าเขา เลื่อนสายตาไปยังมือขวาของเขา แล้วกลับมามองดวงตาอีกครั้ง
“Atmospheric oxygen: twenty point nine percent.” (ระดับออกซิเจนในบรรยากาศ ยี่สิบจุดเก้าเปอร์เซ็นต์)
เสียงของเธอนุ่ม แต่มีโทนสังเคราะห์บางอย่างซ้อนอยู่ด้านหลัง ราวกับคำพูดถูกประมวลผลก่อนผ่านออกมาจากลำคอ
“Ambient pressure: one hundred point five kilopascals. Temperature: twenty-three point four Celsius. Airborne particulate load exceeds my biological baseline by one hundred eighty-seven percent. No acute hazard threshold reached.” (ความดันบรรยากาศหนึ่งร้อยจุดห้ากิโลปาสคาล อุณหภูมิยี่สิบสามจุดสี่องศาเซลเซียส ปริมาณสารแขวนลอยในอากาศสูงกว่าค่ามาตรฐานชีวภาพของฉันหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ แต่ยังไม่ถึงระดับอันตรายเฉียบพลัน)
ไรอันฟังทันอยู่ในช่วงแรก Oxygen Pressure
Temperature พอถึง airborne particulate load ความเข้าใจเริ่มหลุดออกจากประโยคไปอย่างรวดเร็ว แต่ตัวเลขหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์เขาได้ยินชัด
เขายังไม่แน่ใจว่าอะไรสูงขึ้นหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ และตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะถาม หญิงสาวสูดหายใจอีกครั้ง
คราวนี้ช้ากว่าเดิม
“Gas-exchange function is nominal.” (ระบบการแลกเปลี่ยนก๊าซทำงานเป็นปกติค่ะ)
หญิงสาวก้มมองมือของตัวเอง เธอขยับนิ้วทีละนิ้ว นิ้วหัวแม่มือ
นิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนาง
นิ้วก้อย จากนั้นพลิกฝ่ามือขึ้นและลง เหมือนกำลังตรวจสอบสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ไรอันสังเกตว่าการเคลื่อนไหวของเธอหยุดไปชั่วขณะ
ไม่ถึงหนึ่งวินาที แต่ชัดเจนพอให้เขาเห็น สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความตื่นตระหนกเป็นความงุนงง
“What happened to your hand?”
(เกิดอะไรขึ้นกับมือคุณ)
คำถามหลุดออกจากปากไรอันเป็นภาษาอังกฤษ ก่อนที่เขาจะทันตัดสินใจด้วยซ้ำว่าจะเริ่มสนทนากับผู้หญิงที่เพิ่งตกออกมาจากอากาศด้วยภาษาอะไร หญิงสาวเงยหน้าขึ้น วงแหวนในดวงตาชะลอการหมุน
มีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในสีหน้าของเธอ เล็กมาก แต่ไรอันเห็น
“You speak English.”
(คุณพูดภาษาอังกฤษได้)
น้ำเสียงไม่ได้ฟังเหมือนคำถาม ฟังเหมือนผลการตรวจวัดอีกอย่างหนึ่ง
“A little.”
(นิดหน่อย)
ไรอันตอบตามจริง หญิงสาวมองเขานานขึ้นเล็กน้อย ข้อมูลที่ใช้เตรียมเธอสำหรับประเทศไทยในปี 2026 ไม่ได้ระบุว่าการพบคนไทยซึ่งสื่อสารภาษาอังกฤษได้เป็นเหตุการณ์ผิดปกติ เพียงแต่ไม่ได้ให้ความน่าจะเป็นสูงพอที่จะใช้ภาษาอังกฤษเป็น Default Communication สำหรับการดำรงชีวิตในพื้นที่
แต่เมื่อชายตรงหน้าตอบกลับมาได้ทันที— เธอจึงใช้มันต่อ
“Your hand,” ไรอันพูด แล้วชี้ด้วยสายตาแทนมือ เพราะมือขวายังจับอุปกรณ์สีดำอยู่ “You look at it… strange.”
(มือของคุณ คุณมองมัน…แปลก ๆ)
ประโยคไม่สวย แต่ความหมายถึง เธอก้มมองอีกครั้ง
“No structural damage. Neural response is within nominal range. Fine-motor precision is ninety-nine point nine-eight percent.”
(ไม่มีความเสียหายค่ะ การตอบสนองของเส้นประสาทอยู่ในช่วงปกติ ความแม่นยำของกล้ามเนื้อมัดเล็กอยู่ที่เก้าสิบเก้าจุดเก้าแปดเปอร์เซ็นต์)
ไรอันฟังจนจบ เข้าใจ no damage เข้าใจ neural response
ส่วนประโยคสุดท้ายเขาเดาว่าเธอกำลังบอกว่ามือยังทำงานได้
“I don't ask test result.”
(ผมไม่ได้ถามผลตรวจ)
หญิงสาวมองเขาเหมือนไม่เข้าใจความแตกต่าง ไรอันจึงพยายามใหม่
“You feel… this is your hand?”
เขายกมือซ้ายตัวเองขึ้นเล็กน้อย
“Your hand. Feel like yours?”
(คุณรู้สึกไหมว่ามันเป็นมือของคุณ)
คราวนี้หญิงสาวเงียบไป เสียงพัดลมของเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมออยู่เหนือศีรษะ วงแหวนสีฟ้าในดวงตาของเธอหมุนเร็วขึ้นอีกครั้ง
“That inquiry is nonessential to immediate injury assessment.”
(คำถามนั้นไม่มีความจำเป็นต่อการประเมินการบาดเจ็บในขณะนี้ค่ะ)
ไรอันฟัง inquiry nonessential
immediate injury assessment เขาพอประกอบได้ น่าจะหมายถึง—
คำถามไม่จำเป็น
“Maybe. But you don't answer.”
(อาจจะ แต่คุณยังไม่ตอบ)
“I…”
(ฉัน…)
เธอหยุด มองฝ่ามือซ้าย นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ กำเข้าหากัน
“I know it is my hand.”
(ฉันรู้ว่ามันเป็นมือของฉัน)
“But?”
(แต่?)
หญิงสาวกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย
“There is no ‘but’.”
(ไม่มีแต่ค่ะ)
คำตอบมาเร็วเกินไป ไรอันไม่ถามซ้ำ เขาจดจำสีหน้าในช่วงครึ่งวินาทีนั้นไว้ แล้วเปลี่ยนความสนใจไปยังสิ่งที่สำคัญกว่าในทันที
“Where you come from?”
เขาชี้ไปยังพื้นที่ว่างด้านหลังเธอ
“From… there?”
(คุณมาจากตรงไหน จากตรงนั้น?)
เธอเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้ไม่ตรงกับสิ่งที่เธอคาดว่าจะได้ยิน
“And you hurt?”
เขาเว้นเล็กน้อย
“Anywhere?”
(แล้วคุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า)
หญิงสาวมองเขาอยู่หลายวินาที สายตาของเธอไล่จากใบหน้าไปยังไหล่ ตำแหน่งเท้า และอุปกรณ์สีดำในมือขวาของเขา เหมือนกำลังวิเคราะห์ท่าทางโดยละเอียด จากนั้นเธอก็ก้าวถอยหลังครึ่งก้าว
การเคลื่อนไหวนั้นทำให้ระยะระหว่างทั้งสองเพิ่มขึ้นแทนที่จะลดลง
“I understand.”
(ฉันเข้าใจค่ะ)
“Understand what?”
(เข้าใจอะไร)
“You are maintaining a defensive interval sufficient to reach the left-side wall in approximately one point one seconds. Your right hand is holding either a low-voltage discharge device or a short-range signal-disruption tool. You have not activated it because I have not yet produced a confirmed threat behavior.”
(คุณกำลังรักษาระยะที่สามารถหลบเข้าหากำแพงด้านซ้ายได้ภายในประมาณหนึ่งจุดหนึ่งวินาที มือขวาถืออุปกรณ์ปล่อยประจุแรงดันต่ำหรือระบบรบกวนสัญญาณระยะสั้น แต่คุณยังไม่เปิดใช้งาน เพราะฉันยังไม่ได้แสดงพฤติกรรมที่ยืนยันได้ว่าเป็นภัยคุกคาม)
ไรอันมองเธอ จากนั้นมองอุปกรณ์ในมือตัวเอง จากนั้นกลับมามองเธออีกครั้ง
เขาเข้าใจประมาณครึ่งแรก ครึ่งหลังมีคำที่รู้ทุกคำแยกกัน แต่เมื่อหญิงสาวเอามันมาต่อกันด้วยความเร็วแบบนั้น ความหมายเริ่มกลายเป็นอย่างอื่น
“Wait.”
เขายกมือซ้ายขึ้น
“Slow.”
หญิงสาวหยุดทันที
“I am speaking within standard conversational velocity.”
(ฉันกำลังพูดด้วยความเร็วที่อยู่ในช่วงมาตรฐานของการสนทนาค่ะ)
ไรอันนิ่ง เขาเข้าใจ standard เข้าใจ conversation
ส่วน velocity เขารู้ว่าโดยปกติใช้กับความเร็ว
“Not my standard.”
(ไม่ใช่มาตรฐานของผม)
หญิงสาวกะพริบตาหนึ่งครั้ง วงแหวนสีฟ้าในดวงตาหมุนเร็วขึ้นเล็กน้อย
“Understood.”
(เข้าใจแล้วค่ะ)
คราวนี้เธอพูดช้าลงจริง ๆ
“You stay far from me.”
(คุณรักษาระยะห่างจากฉัน)
เธอชี้ด้วยสายตาไปทางกำแพงด้านซ้าย
“You can move behind that wall.”
(คุณสามารถหลบหลังกำแพงนั้นได้)
จากนั้นมองอุปกรณ์ในมือเขา
“You have a device. You do not use it because I have not attacked you.”
(คุณมีอุปกรณ์อยู่ในมือ แต่ยังไม่ใช้ เพราะฉันยังไม่ได้โจมตีคุณ)
ไรอันพยักหน้า
“Ah.”
เขาหยุด
“Yes. Correct.”
(ใช่ ถูกต้อง)
หญิงสาวมองเขานิ่ง ๆ ไม่ได้หัวเราะ แต่มุมปากขยับน้อยมาก
ไรอันไม่แน่ใจว่าเขาเห็นจริงหรือคิดไปเอง มันเป็นเครื่องรบกวนสัญญาณที่เขาดัดแปลงให้ปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าระยะสั้นได้จริง แม้ประสิทธิภาพต่อเทคโนโลยีที่อยู่ตรงหน้าอาจแทบไม่มีความหมาย
“How you know all that?”
(คุณรู้ทั้งหมดนั้นได้อย่างไร)
หญิงสาวไม่ได้ตอบทันที แสงสีฟ้าในดวงตาหายไป เหลือเพียงดวงตาของมนุษย์ธรรมดา
“Thank you for prioritizing injury status before ontological classification.”
(ขอบคุณที่ให้ความสำคัญกับอาการบาดเจ็บก่อนจำแนกว่าฉันเป็นอะไรค่ะ)
ไรอันเงียบ หญิงสาวรอ เขารู้คำว่า thank you
รู้ injury หลังจากนั้นสถานการณ์แย่ลง
“Sorry.”
ไรอันขมวดคิ้ว
“Onto… what?”
หญิงสาวหยุดไปเล็กน้อย
“Ontological classification.”
ไรอันยังมองเธอ เห็นได้ชัดว่าคำตอบไม่ได้ช่วย หญิงสาวจึงเปลี่ยนใหม่
“You asked if I was hurt before asking what I am.”
(คุณถามว่าฉันบาดเจ็บหรือไม่ ก่อนถามว่าฉันเป็นอะไรค่ะ)
“Oh.”
ไรอันพยักหน้า
“That I understand.”
(อันนี้ผมเข้าใจ)
หญิงสาวมองเขาอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเธอไม่ได้วิเคราะห์เพียงอาวุธ ระยะห่าง หรือความเสี่ยง มันเริ่มวิเคราะห์เขา
น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย
“Most humans represented in my behavioral archive would likely reverse that order.”
(มนุษย์ส่วนใหญ่ในฐานข้อมูลพฤติกรรมของฉันน่าจะถามว่าฉันเป็นอะไรก่อนค่ะ)
ไรอันจับใจความได้มากกว่าครึ่ง
“I will ask.”
เขาชี้เธอเล็กน้อย
“Later.”
(ผมจะถามแน่ ทีหลัง)
มุมปากของเธอขยับบาง ๆ คล้ายพยายามยิ้ม แต่ยังไม่แน่ใจว่าควรทำหรือไม่
“My biological state shows no hazardous damage. The suit's life-support structure dissipated ninety-eight point four percent of impact energy. As for the location from which I arrived…”
(ร่างกายของฉันไม่ได้รับความเสียหายที่เป็นอันตราย ระบบพยุงชีพของชุดช่วยกระจายแรงกระแทกได้เก้าสิบแปดจุดสี่เปอร์เซ็นต์ ส่วนตำแหน่งที่ฉันมาถึงจาก…)
ไรอันขยับริมฝีปากเหมือนจะห้าม แต่ช้าไป ศัพท์ยาวกลับมาอีกแล้ว
อย่างไรก็ตามคราวนี้เขาจับคำว่า no hazardous damage กับ ninety-eight point four percent ได้ จึงตัดสินใจว่าพอจะตีความว่าเธอไม่เป็นอะไร หญิงสาวหันกลับไปมองพื้นที่ว่างด้านหลัง
“In physical-coordinate terms, I did not fall from above.”
(ในเชิงพิกัดกายภาพ ฉันไม่ได้ตกมาจากด้านบนค่ะ)
ตรงที่วงแสงเคยปรากฏ ไม่มีรอยไหม้ ไม่มีคราบ ไม่มีวัตถุหลงเหลือ มีเพียงเศษกระดาษสองแผ่นบนพื้นและช้อนโลหะที่ตกจากโต๊ะ ไรอันเหลือบมองฐาน AMR ซึ่งยังค้างอยู่กับขาโต๊ะ ก่อนเกิดเหตุ เขาจอดมันไว้ตรงขอบพื้นที่ว่างกลางห้อง ใกล้กว่าตำแหน่งปัจจุบันเกือบครึ่งเมตร หากมันยังอยู่ที่เดิม มุมโครงอะลูมิเนียมจะอยู่ตรงตำแหน่งเดียวกับหัวเข่าซ้ายของหญิงสาวพอดี
เขายังไม่รู้ว่าสนามผลักมันออกไป หรือวงจรควบคุมทำงานผิดปกติจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า รู้เพียงว่า หากฐานหุ่นยนต์ไม่เคลื่อน— การมาถึงของเธอคงไม่จบลงด้วยการกระแทกพื้นเพียงอย่างเดียว
ไรอันมองเธอ
“I know.”
เขาชี้พื้น
“You come from… air.”
(ผมรู้ คุณออกมาจาก…อากาศ)
หญิงสาวเหลือบมองตำแหน่งที่วงแสงเคยอยู่
“I transited through a Temporal Potential Differential.”
(ฉันผ่านมาทางความต่างศักย์เชิงเวลาค่ะ)
ไรอันนิ่งไป
“Again.”
(อีกที)
“Temporal Potential Differential.”
เธอออกเสียงภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงชัดเจนเกินกว่าจะระบุถิ่นกำเนิด ไรอันรู้คำว่า Temporal รู้ Potential
รู้ Differential ปัญหาคือเขาไม่เคยเห็นสามคำนี้ตกลงมาอยู่ในประโยคเดียวกัน
“What is that?”
(มันคืออะไร)
หญิงสาวเหมือนกำลังเลือกคำใหม่
“In period-compatible terminology, it would be a junction between two temporal coordinates.”
(ถ้าใช้คำศัพท์ที่เข้ากับยุคของคุณ อาจเรียกว่าจุดเชื่อมระหว่างพิกัดเวลาสองตำแหน่งค่ะ)
ไรอันฟังจบ เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเลือกวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายที่สุด
“Time travel?”
(การเดินทางข้ามเวลา?)
“That expression is technically imprecise.”
(คำนั้นไม่แม่นยำในทางเทคนิคค่ะ)
ไรอันเข้าใจ technically เข้าใจ imprecise แบบไม่มั่นใจนัก แต่สีหน้าเธอช่วยแปลส่วนที่เหลือให้
“For me…”
เขาชี้ตัวเอง
“Woman appears in my house. Two A.M. From air.”
จากนั้นชี้พื้นที่ว่างด้านหลังเธอ
“Time travel. Good enough.”
(สำหรับผม ผู้หญิงคนหนึ่งโผล่กลางบ้านตอนตีสอง จากอากาศ—การเดินทางข้ามเวลา นั่นก็ดีพอแล้ว)
คราวนี้เธอยิ้มจริง ๆ รอยยิ้มเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่ทำให้สีหน้าที่แข็งและเป็นระบบของเธอดูเป็นมนุษย์ขึ้นอย่างชัดเจน
“Accepted.”
(ยอมรับได้ค่ะ)
ไรอันขมวดคิ้ว
“Accepted?”
หญิงสาวชะงัก ดูเหมือนเพิ่งรู้ว่าคำตอบนั้นสร้างคำถามใหม่
“Yes.”
เธอคิด จากนั้นพยายามใช้คำที่ง่ายลง
“Good enough.”
(ดีพอค่ะ)
“Better.”
ไรอันตอบ คราวนี้มุมปากของหญิงสาวขยับอีกครั้ง แต่ไม่มีใครลดการ์ดลง
นิ้วของไรอันยังอยู่ใกล้ปุ่มบนอุปกรณ์สีดำ หญิงสาวยังรักษาระยะห่างมากพอที่จะถอยได้ทันที รอยยิ้มเพียงทำให้คนแปลกหน้าสองคนดูเป็นมนุษย์ขึ้น
ไม่ได้ทำให้คนใดคนหนึ่งปลอดภัยขึ้น ไรอันยังไม่ลดอุปกรณ์ในมือ
“What year you come from?”
(คุณมาจากปีไหน)
หญิงสาวมองตรงมาที่เขา วงแหวนสีฟ้าในดวงตาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ราวกับระบบกำลังตรวจสอบบางอย่างก่อนอนุญาตให้ตอบ
“Under the Gregorian reference system in use at this coordinate, my departure epoch was 3026.”
(ตามระบบปฏิทินเกรกอเรียนที่ใช้ในพิกัดนี้ จุดเวลาออกเดินทางของฉันคือปี 3026 ค่ะ)
ไรอันได้ยินคำว่า Gregorian ได้ยิน coordinate ได้ยินคำอะไรบางอย่างระหว่างนั้นที่เขาไม่แน่ใจ
แต่เลขท้ายประโยคชัดเจนจนไม่จำเป็นต้องแปล 3026 ความเงียบตามหลังคำตอบนั้นนานกว่าครั้งก่อน
ไรอันไม่รู้สึกว่าตัวเองประหลาดใจในทันที ตัวเลขหนึ่งพันปีใหญ่เกินกว่าจิตใจจะรับรู้ได้ในครั้งเดียว สมองของเขาจึงเริ่มทำในสิ่งที่ถนัดกว่า นั่นคือแยกประโยคของเธอออกเป็นข้อมูลย่อย Gregorian calendar
พิกัด 3026 ส่วนคำกลาง ๆ เอาไว้ทีหลัง
“You mean…”
เขาหยุดเพื่อจัดคำ
“You leave from year 3026?”
(คุณหมายถึง คุณออกเดินทางจากปี 3026?)
หญิงสาวพยักหน้า
“Correct. Departure epoch: 3026.”
(ถูกต้องค่ะ จุดเวลาออกเดินทางคือปี 3026)
ไรอันมองเธอ
“Epoch…”
เขาพึมพำ หญิงสาวได้ยิน
“Temporal reference point.”
(จุดอ้างอิงทางเวลาค่ะ)
ไรอันยังมอง
“Year?”
หญิงสาวหยุด
“…Year.”
(ปีค่ะ)
“Okay.”
ไรอันพยักหน้า
“Year is good.”
หญิงสาวนิ่ง คราวนี้มีบางอย่างเกิดขึ้นหลังดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจน วงแหวนสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ไม่ได้กวาดมองห้อง ไม่ได้ตรวจอุปกรณ์ในมือเขา แต่มันจับอยู่ที่ใบหน้าของไรอัน
สายตาเลื่อนจากดวงตา ไปมุมปาก กลับมาที่ดวงตา
เขาเห็นเธอเอียงศีรษะประมาณไม่กี่องศา เหมือนกำลังแก้ค่าบางอย่าง
“Your comprehension confidence has decreased across the last several exchanges.”
(ระดับความมั่นใจในการทำความเข้าใจของคุณลดลงในบทสนทนาหลายช่วงที่ผ่านมา)
ไรอันฟังจบ นิ่ง
“What?”
หญิงสาวมองเขาอีกหนึ่งวินาที จากนั้นพูดช้าลง
“You understand less than before.”
(คุณเข้าใจน้อยลงกว่าช่วงแรกค่ะ)
ไรอันขมวดคิ้ว
“I understand.”
เธอมองเขา ไรอันเติม
“Some.”
หญิงสาวกะพริบตา
“How much?”
(มากแค่ไหน)
ไรอันมองเธออย่างระวัง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาถูกผู้หญิงซึ่งอาจมาจากอีกหนึ่งพันปีข้างหน้า ทดสอบภาษาอังกฤษ ขณะที่เขายังถือเครื่องรบกวนสัญญาณเตรียมยิงใส่เธอ
“Enough.”
(พอ)
หญิงสาวมอง ไม่มีปฏิกิริยา ไรอันถอนหายใจ
“Maybe… sixty percent.”
เขาคิดใหม่
“Sometimes forty.”
วงแหวนในดวงตาของเธอหมุนหนึ่งรอบ
“Estimated comprehension from facial latency and response delay: sixty-eight percent overall. Forty-one percent during high-density technical statements.”
(จากความหน่วงของสีหน้าและเวลาที่ใช้ตอบ ประเมินว่าคุณเข้าใจโดยรวมประมาณหกสิบแปดเปอร์เซ็นต์ และประมาณสี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ในประโยคที่มีข้อมูลเทคนิคหนาแน่นค่ะ)
ไรอันมองเธอ
“You calculate my English?”
(คุณคำนวณภาษาอังกฤษของผม?)
“Estimate.”
(ประเมินค่ะ)
“Same.”
“No.”
หญิงสาวตอบทันที
“Different.”
ไรอันหรี่ตา หญิงสาวมองกลับ ไม่มีใครยิ้มในครั้งนี้
เพราะในขณะที่บทสนทนาดูไร้สาระขึ้นเรื่อย ๆ มือของไรอันยังอยู่ในตำแหน่งพร้อมใช้อุปกรณ์ และหญิงสาวยังไม่เคยขยับเข้าใกล้เขาแม้แต่ก้าวเดียว เธอกำลังประเมินเขา
เขาก็กำลังประเมินเธอ เพียงแต่คนหนึ่งมีเทคโนโลยีจากปี 3026 อีกคนมีภาษาอังกฤษประมาณหกสิบแปดเปอร์เซ็นต์
ไรอันตัดสินใจกลับเข้าประเด็น
“You sure now is 2026?”
(คุณแน่ใจหรือว่าตอนนี้คือปี 2026)
หญิงสาวตอบโดยแทบไม่ต้องคิด
“แน่ใจค่ะ”
ความเงียบเกิดขึ้นทันที ไม่ใช่ความเงียบแบบตอนที่เธอบอกปี 3026 แต่เป็นความเงียบแบบที่คนสองคนเพิ่งได้ยินบางอย่างซึ่งไม่ควรเกิดขึ้นหลังจากพยายามคุยกันด้วยภาษาอังกฤษมาเกือบตลอดเวลา
ไรอันมองเธอ หญิงสาวเองก็หยุด วงแหวนสีฟ้าในดวงตาหายไป
เธอกะพริบตาหนึ่งครั้ง จากนั้นสองครั้ง เหมือนสมองของเธอเพิ่งตามทันปากตัวเอง
ไรอันพูดช้า ๆ คราวนี้เป็นภาษาไทย
“เมื่อกี้…”
เขายังไม่ได้ลดอุปกรณ์
“คุณพูดภาษาไทย?”
หญิงสาวมองเขา จากนั้นตอบเป็นภาษาไทยเช่นกัน
“ค่ะ”
สำเนียงมีอยู่ ไม่หนักจนฟังไม่เข้าใจ แต่จังหวะบางคำเรียบเกินธรรมชาติ ขณะที่พยางค์บางส่วนชัดเจนเกินไป คล้ายคนที่เรียนภาษาไทยจากข้อมูลเสียงจำนวนมหาศาลมากกว่าจากการเติบโตท่ามกลางเจ้าของภาษา ไรอันมองเธออีกสองวินาที
“พูดได้?”
“ค่ะ”
“พูดได้แค่ไหน”
หญิงสาวคิดจริงจัง
“ระดับปฏิบัติการค่ะ”
ไรอันขมวดคิ้ว
“แปลว่า?”
เธอหยุด เห็นได้ชัดว่ากำลังค้นหาคำที่เหมาะกับคนปี 2026
“คุยรู้เรื่องค่ะ”
ไรอันมองเธอ แล้วมองพื้นที่กลางห้อง จากนั้นกลับมามองเธออีกครั้ง
“แล้วเมื่อกี้…”
เขาชี้ระหว่างตัวเองกับเธอ
“ผมพยายามฟังภาษาอังกฤษคุณอยู่ทำไมตั้งนาน”
หญิงสาวกะพริบตา
“ตอนแรกฉันประเมินว่าคุณเข้าใจค่ะ”
“ผมเข้าใจบางส่วน”
“ค่ะ”
“แล้วคุณเพิ่งรู้?”
“เพิ่งมี Evidence เพียงพอค่ะ”
ไรอันนิ่ง คำว่า Evidence เป็นคำที่เขารู้จักดีเกินกว่าจะต้องแปล
“นี่ผมกำลังโดน Audit ภาษาอังกฤษตอนตีสองหรือเปล่า”
วงแหวนสีฟ้าในดวงตาของหญิงสาวปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง
“ฉันยังไม่ได้ Audit ค่ะ”
เธอเว้นจังหวะ
“แค่ประเมิน”
ไรอันมองเธอ
“นั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย”
มุมปากของหญิงสาวขยับ คราวนี้ชัดเจนขึ้น แต่รอยยิ้มยังอยู่เพียงครึ่งเดียว
เพราะเธอยังมองอุปกรณ์ในมือเขาเป็นระยะ ไรอันเองก็สังเกต Field Kit ข้างลำตัวเธอทุกครั้งที่เธอขยับ ทั้งคู่ยังไม่รู้ว่าคนตรงหน้าสามารถทำอะไรได้
เพียงรู้แล้วอย่างหนึ่ง— อย่างน้อยพวกเขาไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพราะคำศัพท์ภาษาอังกฤษ
“งั้นคุยภาษาไทยไหม” ไรอันถาม
หญิงสาวมองเขาอีกครั้ง
“ได้ค่ะ หากนั่นลด Communication Variance ระหว่างเรา”
ไรอันเงียบ เธอเห็นสีหน้าเขา หยุด
แล้วแก้เองก่อนถูกถาม
“น่าจะเข้าใจกันง่ายกว่าค่ะ”
ไรอันพยักหน้า
“อันนี้เข้าใจ”
หญิงสาวยิ้มบาง ๆ
“รับทราบค่ะ”
“แล้วทำไมคุณถึงพูดไทยได้”
สีหน้าของเธอกลับมาจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“ฉันได้รับการฝึกภาษาไทยก่อนการส่งผ่านค่ะ ข้อมูลที่ใช้เตรียมภารกิจประเมินว่า ในประเทศไทยของปี 2026 ภาษาไทยจะเป็นภาษาหลักที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิต และจำนวนประชากรที่สามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้ในระดับใช้งานจริงมีไม่มากพอให้กำหนดภาษาอังกฤษเป็น Default Communication”
ไรอันฟังจนจบ คราวนี้เข้าใจทุกคำ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
“สรุปง่าย ๆ…”
“ค่ะ?”
“คุณเตรียมใจมาว่าคนไทยพูดอังกฤษไม่ค่อยได้”
หญิงสาวคิด
“ไม่ใช่ทั้งหมดค่ะ”
“แต่ผมก็อยู่ในกลุ่มที่คุณคาดไว้ค่อนข้างถูก”
เธอหยุดอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าปกติเล็กน้อย
“จากข้อมูลปัจจุบัน…”
ไรอันรอ
“ค่ะ”
เขาหัวเราะออกมาสั้น ๆ ครั้งหนึ่ง ไม่ดัง ไม่ได้เกิดจากความสบายใจ
มันเป็นเสียงหัวเราะของคนที่เพิ่งพบหญิงสาวจากอนาคตกลางบ้านตอนตีสอง และเพิ่งถูกยืนยันโดยเทคโนโลยีอีกหนึ่งพันปีข้างหน้าว่า ภาษาอังกฤษของตัวเองเป็นไปตามค่าคาดการณ์
“ดีครับ”
หญิงสาวเอียงศีรษะ
“ดี?”
“ไม่มีอะไร”
เขากลับเข้าสู่เรื่องสำคัญ
“คุณยังไม่ได้ดูปฏิทิน แล้วรู้ได้ยังไงว่าปีนี้คือ 2026”
“ฉันอ่านเวลาและวันที่จากอุปกรณ์เครือข่ายในพื้นที่ได้ก่อนระบบสัญญาณของบ้านคุณจะตัดตัวเองออกค่ะ”
ไรอันเหลือบมองแผงควบคุมข้างผนัง สัญญาณ Wi-Fi เริ่มกลับมาทีละตัว
“คุณเข้าถึงเครือข่ายของผมแล้วหรือ”
“ยังไม่ได้เชื่อมต่อค่ะ ฉันเพียงตรวจจับแพ็กเก็ตที่กระจายอยู่ในอากาศ”
“โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์”
“ฉันมีอุปกรณ์”
เธอแตะขมับตัวเอง
“มันอยู่ตรงนี้”
ไรอันมองวงแหวนสีฟ้าในดวงตาของเธออีกครั้ง
“แล้วคุณรู้ภาษาไทยได้อย่างไร”
“ระบบภาษาของฉันมีข้อมูลภาษาหลักของมนุษย์ก่อนการล่มสลาย”
คำว่า “ก่อนการล่มสลาย” ถูกพูดออกมาเรียบง่ายเหมือนคำทั่วไป
แต่ไรอันจับมันได้ทันที
“การล่มสลายอะไร”
หญิงสาวนิ่ง ชุดบริเวณหัวไหล่เปลี่ยนจากสีเทาเงินเป็นสีน้ำเงินเข้มอย่างช้า ๆ
“ข้อมูลนั้นไม่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์เร่งด่วนค่ะ”
“สำหรับผมค่อนข้างเกี่ยวข้อง หากอีกพันปีข้างหน้ามีบางสิ่งล่มสลาย”
“ฉันยังไม่สามารถอธิบายได้”
“เพราะไม่รู้ หรือเพราะไม่ควรบอก”
วงแหวนในดวงตาของเธอหยุดหมุนไปชั่วขณะ
“ทั้งสองอย่าง”
คำตอบนั้นทำให้ไรอันสนใจมากกว่าหากเธอปฏิเสธโดยสิ้นเชิง
“คุณจำไม่ได้?”
“ความทรงจำบางส่วนยังไม่สมบูรณ์”
“จากผลข้างเคียงของการเดินทาง?”
“เป็นไปได้ค่ะ”
เธอยกมือแตะขมับอีกครั้ง สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นกังวล
“ระบบดัชนีความทรงจำระยะยาวตอบสนองช้ากว่าค่ามาตรฐานศูนย์จุดเจ็ดวินาที แต่โครงสร้างข้อมูลยังอยู่ครบ”
ไรอันมองเธอ
“คุณตรวจสอบได้อย่างไรว่าความทรงจำอยู่ครบ หากคุณไม่รู้ว่าขาดอะไร”
หญิงสาวชะงัก เป็นอีกครั้งที่เธอไม่ตอบทันที
“คำถามนั้น…”
“มีปัญหา?”
“ไม่มีค่ะ เพียงแต่ไม่อยู่ในรายการประเมินความเสียหายมาตรฐาน”
“ตอนนี้คุณกำลังคุยกับคนที่ไม่มีรายการมาตรฐานสำหรับสถานการณ์นี้เหมือนกัน”
ไซร่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสีสีน้ำเงินเข้มบนชุดก็ค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย
“คุณมีรูปแบบการตั้งคำถามที่ไม่สอดคล้องกับมนุษย์ทั่วไปในฐานข้อมูลของฉัน”
“ผมควรรับเป็นคำชมไหม”
“ฉันยังประเมินไม่ได้ค่ะ”
“ยุติธรรมดี”
ไรอันค่อย ๆ ลดอุปกรณ์ในมือ แต่ยังไม่วางลง
“คุณชื่ออะไร”
หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ท่าทางของเธอเปลี่ยนไป คล้ายกำลังเข้าสู่ขั้นตอนที่ถูกฝึกซ้อมมาแล้วหลายครั้ง เธอยืนตัวตรง
มือทั้งสองวางข้างลำตัว
“ฉันชื่อ Zira”
เสียงของเธอมั่นคงขึ้น
“Z-i-r-a”
เธอสะกดชื่อภาษาอังกฤษช้า ๆ
“อายุยี่สิบสี่ปีสามเดือนสิบเอ็ดวันตามเวลาปฏิทินก่อนการส่งผ่าน มาจากพิกัดเวลาบวกหนึ่งพันปีจากปัจจุบัน และมีความจำเป็นต้องขอใช้พื้นที่อยู่อาศัยในเขตแดนของคุณเป็นการชั่วคราว”
“ก่อนการส่งผ่าน?”
ไรอันถามทันที ไซร่ากะพริบตา
“หมายถึงก่อนการเดินทางค่ะ”
“คุณพูดว่าอายุยี่สิบสี่ปีก่อนการส่งผ่าน”
“ใช่”
“แล้วหลังการส่งผ่านล่ะ”
เธอมองเขาเหมือนคำถามนั้นไม่ควรมีความหมาย
“อายุปฏิทินของฉันต่อเนื่องค่ะ”
“คุณมั่นใจ?”
วงแหวนในดวงตาปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพส่วนใหญ่เทียบได้กับมนุษย์อายุประมาณยี่สิบถึงยี่สิบเอ็ดปี”
“ผมไม่ได้ถามอายุของเซลล์”
ไซร่านิ่ง
“ผมถามว่าคุณรู้สึกหรือเปล่าว่ามีช่วงเวลาขาดหายไป”
“ไม่มีค่ะ”
คำตอบของเธอมาเร็ว
“ฉันจำได้ว่าก้าวเข้าสู่สนามส่งผ่าน จำเสียงนับถอยหลัง จำแสง และจำว่าลืมตาขึ้นที่นี่”
“ไม่มีช่วงระหว่างนั้นเลย?”
“ไม่มี”
“ไม่กี่วินาที?”
“ไม่มีค่ะ”
“ความมืด?”
“ไม่มี”
“ความฝัน?”
“ไม่มี”
“ความเจ็บปวด?”
ไซร่าหยุด สายตาของเธอเลื่อนลงไปยังมืออีกครั้ง
“ไม่มีค่ะ”
เสียงของเธอเบากว่าคำตอบก่อนหน้า ไรอันสังเกตเห็นเส้นแสงบนชุดบริเวณหน้าอกกะพริบผิดจังหวะหนึ่งครั้ง แล้วกลับมาเป็นปกติ
“ระบบตรวจพบว่าคุณเริ่มสงสัยฉันมากขึ้น” เธอกล่าว
“ระบบของคุณวัดอะไร”
“อัตราการเต้นหัวใจ การเปลี่ยนแปลงของรูม่านตา อุณหภูมิผิวหนัง การเกร็งของกล้ามเนื้อใบหน้า และรูปแบบการหายใจ”
“คุณกำลังสแกนผม”
“เพื่อความปลอดภัย”
“ของใคร”
“ทั้งสองฝ่ายค่ะ”
ไรอันยกอุปกรณ์ในมือขึ้นเล็กน้อย
“รวมถึงวิเคราะห์เจ้านี่ด้วย?”
“ใช่”
“รู้ไหมว่ามันทำอะไร”
“สร้างคลื่นรบกวนในช่วงสองจุดสี่และห้ากิกะเฮิรตซ์ รวมถึงปล่อยพัลส์แม่เหล็กไฟฟ้าระยะสั้นที่อาจทำให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของยุคนี้หยุดทำงานชั่วคราว”
“แล้วของคุณล่ะ”
“ไม่ได้ผลค่ะ”
เธอตอบอย่างสุภาพ
“แต่ความตั้งใจของคุณไม่ได้มุ่งโจมตี จึงยังไม่มีเหตุผลให้ฉันตอบโต้”
ไรอันเลิกคิ้ว
“คุณตอบโต้ได้?”
ชุดของไซร่าเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเข้มขึ้นเล็กน้อย
“ฉันไม่ต้องการทำร้ายคุณ”
“นั่นไม่ใช่คำตอบ”
“เป็นคำตอบเดียวที่ควรมีในตอนนี้ค่ะ”
ทั้งสองมองกันอยู่ครู่หนึ่ง ไรอันพิจารณาความเป็นไปได้หลายอย่างอย่างรวดเร็ว มนุษย์จากอนาคต
หุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบให้เหมือนมนุษย์ อาวุธชีวภาพ ภาพฉายที่มีมวล
การจัดฉาก ภาวะหลอน การบุกบ้านโดยใช้เทคโนโลยีที่เขาไม่รู้จัก
ไม่มีข้อใดอธิบายทุกสิ่งได้ครบ แต่ไม่มีเหตุผลใดที่เขาควรเชื่อคำพูดของเธอเพียงเพราะเธอปรากฏตัวอย่างน่าตื่นตะลึง
“คุณมีหลักฐานไหม”
“เรื่องอะไร”
“ว่ามาจากปี 3026”
ไซร่ามองเขา
“การปรากฏตัวของฉันยังไม่เพียงพอ?”
“มันพิสูจน์ว่าคุณใช้เทคโนโลยีที่ผมไม่รู้จัก ไม่ได้พิสูจน์ว่าคุณมาจากอนาคต”
แววตาของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ใช่ความไม่พอใจ แต่คล้ายความสนใจ
“คุณไม่เชื่อสิ่งที่เห็นง่าย ๆ”
“ผมเชื่อว่าผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวกลางห้อง ส่วนคำอธิบายว่าสิ่งนั้นเกิดขึ้นอย่างไรยังเปิดกว้าง”
“คำอธิบายที่เป็นไปได้มากกว่าการเดินทางข้ามเวลาคืออะไรคะ”
“คุณอาจมาจากห้องข้างเคียงด้วยเทคโนโลยีเคลื่อนย้ายมวลระยะสั้น อาจเป็นภาพจำลองที่มีสนามแรง หรือผมอาจถูกทำให้เห็นสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง”
“ถ้าคุณกำลังประสาทหลอน การตั้งคำถามกับภาพหลอนอาจไม่ได้ช่วยยืนยันความจริง”
“ผมกำลังดูว่าภาพหลอนจะตอบฉลาดแค่ไหน”
ไซร่าเงียบไป แล้วหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรก เสียงหัวเราะไม่มีโทนสังเคราะห์ซ้อนอยู่
มันใสและสั้นจนไรอันเผลอลดความระวังลงไปชั่วขณะ
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะว่าทำไม…”
เธอหยุดกลางประโยค
“ทำไมอะไร”
สีของชุดบริเวณลำคอเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“คุณกำลังจะพูดอะไร”
“เป็นความคิดที่ยังไม่สมบูรณ์”
“เกี่ยวกับผม?”
“เกี่ยวกับสถานการณ์”
“คุณโกหกไม่เก่ง”
วงแหวนในดวงตาไซร่าหมุนเร็วขึ้น
“ฉันไม่ได้โกหก”
“คุณเปลี่ยนคำตอบเพื่อไม่ให้บอกความจริงทั้งหมด”
“ในยุคของฉัน การจำกัดข้อมูลไม่ถือว่าเป็นการโกหก หากข้อมูลนั้นอาจสร้างผลกระทบต่อเส้นเหตุการณ์”
“ฟังดูเหมือนคำจำกัดความที่คนมีความลับสร้างขึ้น”
ไซร่ามองเขา คราวนี้ไม่มีรอยยิ้ม
“ฉันมีความลับจริงค่ะ”
ไรอันรอ
“แต่ฉันยังไม่แน่ใจว่าฉันสามารถเชื่อใจคุณได้มากพอจะเปิดเผยหรือไม่”
“คุณโผล่มากลางบ้านผม แล้วขอใช้พื้นที่อยู่อาศัย”
“ฉันทราบค่ะ”
“คุณน่าจะประเมินเรื่องความไว้ใจมาก่อนเลือกบ้าน”
สีหน้าของไซร่าเปลี่ยนไป เพียงเล็กน้อย แต่ไรอันเห็น
เธอไม่ได้มองไปรอบห้องเหมือนคนที่เพิ่งเข้าใจความหมายของประโยค กลับมองตรงมาที่เขา ราวกับคำว่า “เลือกบ้าน” แตะถูกบางสิ่งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง
“ระบบนำทางเลือกพิกัดนี้”
“ตามอะไร”
“ค่าสัญญาณเสถียรภาพของมวลสารในพื้นที่”
“บ้านผมมีอะไรทำให้มวลสารเสถียรกว่าบ้านข้าง ๆ”
“โครงสร้างอาคาร ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ สนามแม่เหล็กท้องถิ่น และสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์”
“บ้านข้าง ๆ มีโครงสร้างเหมือนกันเกือบทั้งหมด”
“ความแตกต่างเล็กน้อยอาจมีผลในระดับควอนตัม”
“คำตอบสะดวกดี”
ไซร่าเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
“คุณไม่เชื่อฉัน”
“ผมยังไม่ตัดสิน”
“ในฐานข้อมูลของฉัน นั่นถือเป็นระดับความไม่เชื่อสูงค่ะ”
“ฐานข้อมูลของคุณมีคนแบบผมกี่คน”
คำถามนั้นทำให้เธอหยุดอีกครั้ง ชุดบริเวณหัวไหล่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มทันที
“ไม่ทราบค่ะ”
“หรือไม่สามารถบอก”
“ความทรงจำของฉันในส่วนนั้นยังไม่ชัดเจน”
“อีกแล้ว”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจหลีกเลี่ยง”
เสียงของเธออ่อนลง
“ฉันกำลังพยายามเข้าถึงข้อมูล แต่มีบางส่วนถูกล็อก”
“ใครล็อก”
“ฉันไม่ทราบ”
“คุณมาที่นี่โดยจำไม่ได้ว่าใครล็อกความทรงจำ ไม่รู้ชัดว่าทำไมต้องเลือกบ้านนี้ และยังบอกไม่ได้ว่าหนีอะไรมาจากอนาคต”
ไซร่าเงยหน้าขึ้นทันที
“ฉันไม่ได้บอกว่าหนี”
“แต่สีชุดของคุณเปลี่ยนทุกครั้งที่ผมถามเรื่องนั้น”
เธอก้มมองชุดตัวเองเหมือนเพิ่งรู้ว่ามันกำลังเปิดเผยสิ่งที่เจ้าของต้องการซ่อน
“สีนี้ไม่ได้หมายถึงความกลัวเสมอไป”
“หมายถึงอะไร”
“ความเครียดจากการประมวลผลข้อมูลที่ขัดแย้ง”
“ฟังดูคล้ายความกลัวแบบใช้ศัพท์ยาวขึ้น”
ไซร่าเกือบยิ้ม แต่ไม่สำเร็จ
“คุณสังเกตมากเกินไปค่ะ”
“คุณเข้าบ้านผิดหลังแล้ว”
“ฉันไม่คิดว่าผิด”
คำตอบของเธอออกมาเร็วเกินไป ทั้งสองนิ่งพร้อมกัน ไซร่ารู้ตัวว่าเผลอพูดอะไร
ไรอันก็รู้เช่นกัน
“คุณหมายความว่าอย่างไร”
“หมายถึงระบบนำทางทำงานสำเร็จ”
“เมื่อครู่คุณบอกว่ามันเลือกจากเสถียรภาพของมวลสาร”
“ใช่ค่ะ”
“แต่คุณพูดเหมือนรู้ว่าบ้านนี้ถูกต้องด้วยเหตุผลอื่น”
“ไม่มีเหตุผลอื่น”
“คุณแน่ใจ?”
“แน่ใจ”
วงแหวนในดวงตาของเธอกะพริบผิดจังหวะ ไรอันไม่รู้ว่ามันเป็นสัญญาณการโกหก ความผิดพลาดของระบบ หรือเพียงการประมวลผลที่หนักขึ้น เขายังไม่ถามต่อ
ถ้ากดดันเร็วเกินไป เธออาจหยุดให้ข้อมูลทั้งหมด และไม่ว่าไซร่าจะเป็นใคร เธอยังอยู่ในบ้านของเขาโดยไม่มีที่ไป ไรอันค่อย ๆ วางอุปกรณ์สีดำลงบนโต๊ะใกล้มือ แต่ไม่ได้เลื่อนมันออกไปไกล
“คุณยืนไหวหรือเปล่า”
ไซร่ามองขาของตัวเอง
“ไหวค่ะ”
“งั้นลุกขึ้นช้า ๆ”
เธอวางมือบนเข่าข้างหนึ่งและดันตัวลุก ร่างกายสูงกว่าที่ไรอันประเมินไว้เล็กน้อย เมื่อยืนเต็มความสูง ศีรษะของเธอเกือบอยู่ระดับเดียวกับเขา การทรงตัวในสองวินาทีแรกไม่มั่นคง เธอเอนตัวไปด้านข้างเหมือนระบบการรับรู้ตำแหน่งร่างกายยังปรับไม่สมบูรณ์ ไรอันก้าวเข้าไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ไซร่าชูมือขึ้นทันที
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เขาหยุด เธอยืนตัวตรงได้ด้วยตัวเอง
“คุณเกือบล้ม”
“ระบบสมดุลกำลังเทียบค่ากับแรงโน้มถ่วงของพิกัดนี้”
“แรงโน้มถ่วงต่างจากอนาคตมากหรือ”
“ไม่ควรต่างในระดับที่ตรวจจับได้”
“แล้วทำไมต้องเทียบค่าใหม่”
ไซร่าเงียบ คำถามธรรมดานั้นดูเหมือนสร้างปัญหาให้เธออีกครั้ง
“กระบวนการส่งผ่านอาจรบกวนการรับรู้ชั่วคราว”
“คุณใช้คำว่าอาจบ่อยมาก สำหรับคนที่บอกว่าการเดินทางสำเร็จ”
สีของชุดเธอเข้มขึ้นอีกครั้ง
“ฉันมาถึงพิกัดเป้าหมาย ร่างกายทำงาน ความทรงจำหลักยังอยู่ และระบบพยุงชีพตอบสนองครบ จึงถือว่าสำเร็จค่ะ”
“อัตราความสำเร็จเท่าไร”
“คุณหมายถึงกระบวนการทั้งหมด?”
“ใช่”
ไซร่าหลบสายตาเป็นครั้งแรก
“สามสิบเก้าจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์”
ไรอันมองเธอ
“โอกาสรอดไม่ถึงครึ่ง?”
“คำว่า ‘รอด’ ไม่ใช่คำที่ใช้ในเอกสารทางเทคนิค”
“แล้วใช้คำว่าอะไร”
“Successful Reconstruction”
ไรอันรู้สึกว่ามีบางอย่างเย็นวาบผ่านท้ายทอย
“การสร้างขึ้นใหม่อย่างสำเร็จ”
ไซร่าเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเธอบอกว่าเพิ่งตระหนักว่าถ้อยคำที่ใช้มีความหมายอย่างไรในภาษาของเขา
“เป็นศัพท์ทางวิศวกรรมค่ะ”
“สร้างอะไรขึ้นใหม่”
“โครงสร้างชีวภาพที่ปลายทาง”
“หมายถึงร่างกายคุณ?”
“ค่ะ”
“ทำไมไม่ใช้คำว่าเคลื่อนย้าย”
“เพราะ…”
ไซร่าหยุด วงแหวนสีฟ้าภายในดวงตาหมุนอย่างรวดเร็ว
“เพราะกระบวนการไม่ได้เคลื่อนมวลสารในรูปแบบดั้งเดิม”
“แล้วทำอะไร”
เส้นแสงบนชุดของเธอไหลถี่ขึ้น เธอแตะขมับ
“ข้อมูลส่วนนี้ถูกจัดอยู่ในระดับจำกัดการเปิดเผย”
“จำกัดโดยใคร”
“ไม่ทราบ”
“แต่คุณกำลังขอให้ผมเชื่อว่าคุณมาจากอนาคต”
“ฉันจะอธิบายเมื่อระบบความทรงจำเสถียรกว่านี้”
“คุณเพิ่งพูดว่าตัวเองถูกสร้างขึ้นใหม่ที่ปลายทาง”
“ฉันใช้ศัพท์ผิดบริบท”
“หรือพูดถูกเกินไป”
ไซร่ามองเขา ความตื่นตระหนกที่หายไปก่อนหน้านี้กลับมาอยู่ในดวงตาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนไม่ได้เกิดจากความกลัวไรอัน มันเกิดจากคำพูดของตัวเอง
“คุณกำลังทำให้ฉันสงสัยสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องสงสัย”
“อะไรที่ไม่จำเป็น”
“กระบวนการสำเร็จแล้ว”
“คุณรู้ได้อย่างไร”
“เพราะฉันอยู่ตรงนี้”
“นั่นพิสูจน์ว่าคุณอยู่ตรงนี้ ไม่ได้พิสูจน์ว่าอะไรเกิดขึ้นระหว่างต้นทางกับปลายทาง”
ไซร่าไม่ตอบ ไรอันเห็นลำคอของเธอขยับเมื่อกลืนน้ำลาย เธอก้มมองมือของตัวเองอีกครั้ง
มองนานกว่าครั้งก่อน นิ้วมือขยับช้า ๆ เหมือนคนที่เพิ่งเริ่มตั้งคำถามว่าความรู้สึกคุ้นเคยกับความเป็นเจ้าของเป็นสิ่งเดียวกันหรือไม่
“คุณคิดว่าฉันไม่ใช่มนุษย์หรือ”
เธอถามโดยไม่เงยหน้า
“ผมยังไม่มีเหตุผลสรุปแบบนั้น”
“คุณคิดว่าฉันเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น”
“คุณเป็นคนใช้คำนั้น”
“เอกสารใช้คำว่า Reconstruction เพราะ…”
เธอเงียบอีกครั้ง
“เพราะอะไร”
“ฉันจำไม่ได้”
คำตอบครั้งนี้เบามาก ไรอันไม่แน่ใจว่าเธอพูดกับเขาหรือพูดกับตัวเอง ไซร่าหลับตา
วงแหวนสีฟ้ายังมองเห็นผ่านเปลือกตาบาง ๆ หมุนและกะพริบเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ
“อีวา”
เธอเรียกชื่อใครบางคน ไม่มีเสียงตอบจากภายนอก
“เปิดบันทึก Transition Protocol หมวดโครงสร้างมวลสาร”
เธอนิ่งราวกับกำลังฟังเสียงที่ไรอันไม่ได้ยิน จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยน
“ข้อมูลถูกจำกัด?”
เธอถามความว่างเปล่า
“โดยสิทธิ์ระดับใด”
ความเงียบ
“ทำไมฉันจึงไม่มีสิทธิ์เข้าถึงบันทึกการเดินทางของตัวเอง”
ไรอันจับตามองทุกปฏิกิริยา ไซร่าลืมตาขึ้น วงแหวนสีฟ้าจางลง
“อีวาคือใคร”
“ระบบปัญญาประดิษฐ์ส่วนตัวของฉัน”
“อยู่ที่ไหน”
“แกนประมวลผลหลักฝังอยู่ใกล้ฐานกะโหลกค่ะ แต่ EVA ไม่ได้อยู่ในชิปเพียงตัวเดียว ระบบกระจายผ่านส่วนเชื่อมประสาทและชุดของฉัน”
เธอแตะขมับ
“มันตอบอะไร”
“ข้อมูลบางส่วนได้รับการเข้ารหัส”
“โดยคุณ?”
“ไม่ใช่”
“ใคร”
“ไม่ทราบ”
“ก่อนออกเดินทางคุณรู้หรือไม่ว่าข้อมูลจะถูกล็อก”
“ฉัน…”
ไซร่าขมวดคิ้ว
“ฉันควรจะรู้”
“แต่นึกไม่ออก”
“ค่ะ”
ไรอันรู้สึกว่าความเป็นไปได้ของสถานการณ์กำลังเปลี่ยนไปอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาระวังผู้มาเยือนจากอนาคต ตอนนี้เขาเริ่มระวังสิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับเธอก่อนมาถึง
“คุณมาที่นี่ด้วยความสมัครใจหรือเปล่า”
“ใช่”
คำตอบมาในทันที
“แน่ใจ?”
“ฉันจำได้ว่าฉันเลือก”
“เลือกเพราะอะไร”
ไซร่าอ้าปาก แต่ไม่มีคำพูดออกมา
“ภารกิจ?”
“ฉัน…”
เธอแตะขมับแรงขึ้น
“มีบางอย่างที่ฉันต้องทำ”
“อะไร”
“ค้นหา…”
เธอหลับตา สีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยเหมือนคนกำลังพยายามดึงคำจากความทรงจำที่จมหาย
“ค้นหาอะไร”
“บางอย่างที่หายไป”
“อะไรหาย”
ไซร่าลืมตาขึ้น
“ฉันจำไม่ได้”
ความกลัวในดวงตาคราวนี้ไม่อาจซ่อนด้วยศัพท์ทางเทคนิคได้อีก เธอหายใจเร็วขึ้น เส้นแสงบนชุดเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีส้มแล้วกลับเป็นสีน้ำเงิน ราวกับระบบไม่สามารถตัดสินอารมณ์หลักของผู้สวมใส่ได้
“ฉันควรจำได้”
“อย่าฝืน”
“ฉันมาที่นี่เพราะเรื่องนั้น”
“นั่งก่อน”
“ฉันยอมรับความเสี่ยงของการส่งผ่าน เพราะเรื่องนั้นสำคัญ”
“ไซร่า นั่งลง”
“ถ้าฉันจำไม่ได้ การมาที่นี่ก็ไม่มีความหมาย”
เธอยกมือกดขมับทั้งสองข้าง วงแหวนสีฟ้าในดวงตาสว่างขึ้นจนมองเห็นเป็นแสงสะท้อนบนแก้ม ไรอันตัดสินใจเดินเข้าไป
ไซร่าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ส้นเท้าชนขาเก้าอี้ไม้ ร่างของเธอเสียสมดุล
ไรอันคว้าข้อมือไว้ทันก่อนจะล้ม ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน เสียงสัญญาณแหลมสั้นดังขึ้นจากชุดของไซร่า เธอสะดุ้งแรง
ไรอันปล่อยมือทันที
“ขอโทษ”
ไซร่ายืนนิ่ง มองข้อมือตรงตำแหน่งที่เขาเพิ่งจับ ไรอันเห็นรอยนิ้วของตัวเองบนผิวเธอจาง ๆ ก่อนจะหายไปเมื่อเส้นแสงใต้ชุดไหลผ่าน
“ผมทำให้เจ็บหรือ”
เธอส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
“แล้วสัญญาณอะไร”
“ระบบตรวจพบการสัมผัสทางชีวภาพที่ไม่อยู่ในฐานข้อมูล”
“ฐานข้อมูลของคุณไม่มีข้อมูลการจับข้อมือ?”
“มี”
“แล้วอะไรไม่อยู่ในฐานข้อมูล”
ไซร่ามองเขา สีของชุดบริเวณหน้าอกค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีที่ไรอันยังไม่เคยเห็น สีชมพูอ่อน
มันอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจางกลับเป็นสีเทาเงิน
“อุณหภูมิของมือคุณ”
“มือผม?”
“อุ่นกว่าค่ามาตรฐานของสภาพแวดล้อม”
“นั่นเป็นเรื่องปกติของมนุษย์”
“ฉันทราบ”
“แล้วทำไมระบบเตือน”
“ไม่ได้เป็นสัญญาณเตือนอันตราย”
“แล้วเป็นอะไร”
ไซร่าไม่ตอบ คราวนี้เธอเป็นฝ่ายเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่อยู่ใกล้ที่สุด เธอวางมือทั้งสองบนตัก
นิ้วข้างที่ไรอันเพิ่งจับแตะลงบนข้อมือตัวเอง เหมือนกำลังทดสอบว่าความอุ่นนั้นยังเหลืออยู่หรือไม่
“ในยุคของคุณ การสัมผัสตัวคนที่เกือบล้มเป็นเรื่องปกติหรือคะ”
“ค่อนข้างปกติ”
“แม้ไม่รู้จักกัน”
“หากอีกฝ่ายกำลังจะล้ม”
“โดยไม่ประเมินความเสี่ยงทางชีวภาพก่อน?”
“ปกติไม่มีเวลาตรวจโรคก่อนคว้าใคร”
ไซร่าพยักหน้าช้า ๆ
“น่าสนใจค่ะ”
“อนาคตไม่มีการแตะตัวกัน?”
“มีค่ะ แต่ต้องมีการยินยอมและปรับเกราะชีวภาพให้เข้ากันก่อน”
“เกราะชีวภาพ”
“จุลชีพบนผิวหนังของแต่ละคนมีความแตกต่าง การสัมผัสโดยตรงอาจเกิดการปนเปื้อน”
“แล้วคุณเป็นอะไรไหม”
“ระบบปรับตัวแล้ว”
“คุณกำลังสัมผัสจุลชีพในอากาศตั้งแต่โผล่มา”
“ใช่ค่ะ”
“งั้นจับมือไม่น่าเป็นปัญหาที่สุดของคืนนี้”
เธอยิ้มบาง ๆ สีชมพูอ่อนปรากฏบนชุดอีกครั้ง คราวนี้ไรอันแน่ใจแล้วว่าสีของมันตอบสนองต่ออารมณ์
“ชุดของคุณเปลี่ยนสี”
ไซร่าก้มมอง สีชมพูหายไปแทบจะทันที
“เป็นระบบปรับสมดุลพลังงานค่ะ”
“โกหกอีกแล้ว”
“ฉันไม่ได้…”
“สีมันเปลี่ยนตอนคุณกลัว ตอนคุณเครียด แล้วเมื่อครู่เปลี่ยนหลังเราจับมือ”
“คุณจับข้อมือค่ะ”
“ประเด็นเดียวกัน”
“ไม่ใช่ในทางสังคม”
ไรอันเกือบหัวเราะ
“งั้นสีชมพูหมายถึงอะไร”
“ไม่มีความหมายเฉพาะ”
“คุณตอบเร็วเกินไปอีกแล้ว”
ไซร่าหันหน้าไปทางอื่น เธอมองโทรทัศน์ที่ยังฉายสารคดีเรื่องป่าเขตร้อนอยู่ ภาพบนจอเป็นนกเงือกเกาะอยู่บนกิ่งไม้ท่ามกลางใบไม้เขียว สายตาของเธอหยุดนิ่ง
“นี่คือภาพจริงหรือคะ”
“ในโทรทัศน์?”
“สัตว์ตัวนั้น”
“นกเงือก”
ไซร่าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“มันยังมีชีวิตอยู่ในยุคนี้?”
“มี”
“มีในธรรมชาติ?”
“ใช่ แม้จำนวนจะลดลงในหลายพื้นที่”
เธอลุกจากเก้าอี้โดยลืมอาการเสียสมดุลเมื่อครู่ เดินเข้าใกล้จอทีวีจนห่างไม่ถึงหนึ่งเมตร วงแหวนสีฟ้าในดวงตาหมุนช้า ๆ
“โครงสร้างจะงอยปากเป็นเคราตินตามธรรมชาติ”
เธอกระซิบ
“ขนไม่ได้สังเคราะห์”
“แน่นอน”
“มันบินได้โดยไม่ใช้ระบบช่วยพยุง”
“มันเป็นนก”
ไซร่าหันมามองเขาเหมือนคำตอบนั้นน่าประหลาดยิ่งกว่าเทคโนโลยีเดินทางข้ามเวลา
“ในฐานข้อมูลของฉันมีเพียงแบบจำลอง”
“ปี 3026 ไม่มีนกเงือกแล้วหรือ”
เธอเงียบ ชุดเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม
“ฉันไม่แน่ใจ”
“เพราะความทรงจำถูกล็อก?”
“เพราะฉันไม่เคยเห็นของจริง”
“แล้วสัตว์ชนิดอื่นล่ะ”
ไซร่ามองภาพในจอ
“ส่วนใหญ่ฉันรู้จักจากข้อมูลประวัติศาสตร์”
ไรอันนึกถึงคำว่า “ก่อนการล่มสลาย” ที่เธอเผลอพูดก่อนหน้า
“โลกของคุณเกิดอะไรขึ้น”
เธอส่ายหน้า
“คืนนี้ฉันตอบไม่ได้”
“คืนนี้ หรือไม่มีวันตอบ”
“ฉันหวังว่าเพียงคืนนี้”
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ความเรียบเฉยแบบระบบสังเคราะห์ลดลง เหลือเพียงความเหนื่อยล้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ในโลกซึ่งไม่ใช่ของตน ไรอันมองเวลาบนผนัง
02:31 น.
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงสิบสี่นาที แต่ความรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานกว่านั้นมาก
“คุณหนาวหรือเปล่า”
เขาถาม ไซร่ากอดแขนตัวเองโดยไม่รู้ตัว สีส้มอ่อนเริ่มไหลไปตามแนวโครงสร้างของชุด
“อุณหภูมิยังอยู่ในขอบเขตปลอดภัย”
“ผมถามว่าหนาวไหม”
เธอหยุดคิด
“หนาวค่ะ”
“งั้นทำไมไม่ตอบตั้งแต่แรก”
“การประเมินทางระบบกับความรู้สึกส่วนตัวไม่ใช่ข้อมูลชนิดเดียวกัน”
“ผมถามความรู้สึกส่วนตัว”
“ฉันยังไม่คุ้นกับรูปแบบคำถาม”
ไรอันเดินไปหยิบรีโมตเครื่องปรับอากาศจากโต๊ะ จอรีโมตดับ เขากดอีกครั้ง
ไม่มีการตอบสนอง
“ระบบยังค้างจากตอนคุณมา”
เขาหันไปทางลำโพงอัจฉริยะที่วางอยู่บนชั้น
“โอเค กูเกิล ปรับแอร์ห้องนั่งเล่นเป็นยี่สิบหกองศา”
ไฟบนลำโพงหมุน
“ขออภัย ไม่สามารถเชื่อมต่อเครือข่ายได้ในขณะนี้”
ไซร่าหันไปมองอุปกรณ์ด้วยความสนใจ
“มันคือระบบปัญญาประดิษฐ์ส่วนกลางของบ้านหรือคะ”
“เป็นผู้ช่วยเสียง เชื่อมกับเซิร์ฟเวอร์ภายนอก”
“คำสั่งต้องเดินทางออกจากบ้าน?”
“ใช่”
“แล้วกลับมา?”
“ใช่”
“เพื่อเปลี่ยนอุณหภูมิ?”
“ระบบส่งข้อความผ่านเครือข่าย ไปยังตัวกลางที่ผมเขียนไว้ แล้วส่ง MQTT ไปที่เซ็นเซอร์ จากนั้นเซ็นเซอร์ยิงอินฟราเรดเลียนแบบรีโมต”
ไซร่ามองเขา
“ทั้งหมดนั้นเพื่อทำให้ห้องอุ่นขึ้นสามองศา?”
“ถูกต้อง”
สีชมพูอ่อนปรากฏบนชุดอีกครั้ง
“น่าประทับใจมากค่ะ”
“คุณกำลังประชด?”
“ไม่ค่ะ”
เธอเดินเข้าไปใกล้ลำโพง มองมันราวกับเป็นวัตถุโบราณในพิพิธภัณฑ์
“ระบบหลายชั้นที่ใช้งานร่วมกันได้แม้ถูกสร้างคนละยุค คนละบริษัท และคนละวัตถุประสงค์ เป็นสถาปัตยกรรมที่งดงามมาก”
“ในอนาคตคงสั่งตรงจากสมอง”
“ใช่ค่ะ”
“ฟังดูง่ายกว่า”
“ง่ายกว่าไม่ได้แปลว่ามีเสน่ห์กว่า”
คำตอบนั้นทำให้ไรอันมองเธอนานขึ้น หญิงสาวจากอนาคตหนึ่งพันปีเพิ่งชื่นชมระบบ Smart Home ที่เขาประกอบจากอุปกรณ์หลายชิ้นว่าเป็นของมีเสน่ห์ มันฟังดูประหลาด
แต่ไม่ฟังดูเสแสร้ง
“เครือข่ายน่าจะกลับมาแล้วบางส่วน” เขากล่าว “คุณตรวจจับได้ไหม”
แสงสีฟ้าในดวงตาของไซร่าปรากฏขึ้น
“มีสัญญาณสองจุดสี่กิกะเฮิรตซ์เจ็ดเครือข่าย ห้ากิกะเฮิรตซ์สามเครือข่าย อุปกรณ์ของคุณกำลังกู้คืนการเชื่อมต่อ”
“เชื่อมกับของผมได้หรือ”
“ได้ค่ะ หากได้รับอนุญาต”
“ต้องใช้รหัส”
“ค่ะ”
ไรอันหยุดคิดเล็กน้อย การให้ผู้มาเยือนที่ยังไม่ทราบตัวตนเข้าถึงเครือข่ายบ้านไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ แต่หากเทคโนโลยีของเธอสามารถอ่านแพ็กเก็ตในอากาศและวิเคราะห์อุปกรณ์ได้ในเวลาไม่กี่วินาที การเก็บรหัสผ่านอาจไม่ได้ช่วยมากนัก เขาสามารถแยกเครือข่าย Guest VLAN ภายหลังได้
“SSID คือ tmic-ai.com”
ไซร่าหันมามอง
“ชื่อเว็บไซต์?”
“บริษัทที่ผมทำงานอยู่”
“รหัสผ่าน?”
“Raspberry ตัวอักษรแรกพิมพ์ใหญ่”
วงแหวนในดวงตาของเธอหมุนทันที ไม่ถึงหนึ่งวินาที เครื่องปรับอากาศก็ดังติ๊ดและปรับอุณหภูมิขึ้นเป็นยี่สิบหกองศา โดยไม่มีใครแตะรีโมต ไฟบนลำโพงอัจฉริยะกลับมาติด
แผงควบคุมข้างผนังแสดงอุปกรณ์ทุกตัวออนไลน์อีกครั้ง ไซร่าหายใจออกอย่างผ่อนคลาย
“เชื่อมต่อสำเร็จค่ะ”
ไรอันมองแผงควบคุม
“เร็วเกินไป”
“ระบบรักษาความปลอดภัยของเครือข่ายอยู่ในมาตรฐานยุคนี้”
“นั่นไม่ใช่คำชม”
“ฉันไม่ได้เข้าถึงข้อมูลส่วนตัวค่ะ”
“คุณควบคุมแอร์โดยไม่รู้ topic MQTT ของผม”
“ฉันวิเคราะห์ทราฟฟิกระหว่างอุปกรณ์เมื่อระบบกลับมาออนไลน์”
“ภายในหนึ่งวินาที”
“ศูนย์จุดสามสองวินาทีค่ะ”
ไรอันถอนหายใจ
“ผมคงต้องเปลี่ยนระบบความปลอดภัยใหม่ทั้งหมด”
“ฉันสามารถช่วยได้”
“นั่นฟังดูเหมือนโจรเสนอช่วยเปลี่ยนกุญแจหลังเปิดประตูเข้ามาแล้ว”
ไซร่าหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม เสียงหัวเราะของเธอทำให้ห้องที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าและความระแวง กลับดูเหมือนห้องนั่งเล่นธรรมดาอีกครั้ง
เกือบธรรมดา หากไม่นับหญิงสาวในชุดที่เปลี่ยนสีตามอารมณ์ และวงแหวนเรืองแสงในดวงตา ไรอันมองเธอ
“คุณบอกว่าต้องการที่พักชั่วคราว”
รอยยิ้มของไซร่าจางลง
“ค่ะ”
“ชั่วคราวนานเท่าไร”
“ยังไม่ทราบ”
“หนึ่งคืน หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี”
“ฉันไม่มีข้อมูลเพียงพอจะประเมิน”
“คุณมีแผนกลับหรือเปล่า”
ไซร่าไม่ตอบทันที วงแหวนสีฟ้าในดวงตาหมุนเพียงหนึ่งรอบ ก่อนหยุดนิ่ง
“ไม่มี Recovery System อยู่ที่พิกัดนี้ค่ะ”
“อุปกรณ์ที่ส่งคุณมาอยู่ในอนาคต?”
“ค่ะ”
ไรอันมองเธอ
“งั้นคุณเป็นตั๋วเที่ยวเดียว”
เงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของไซร่าไม่เปลี่ยน
“ข้อสรุปนั้นเกินกว่าข้อมูลที่ฉันยืนยันให้คุณได้ค่ะ”
ไรอันเลิกคิ้ว
“เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าไม่มีเครื่องรับกลับ”
“ฉันบอกข้อเท็จจริงเกี่ยวกับพิกัดนี้”
“แล้วเรื่องกลับ?”
“เป็นข้อมูล Mission Architecture”
“Classified?”
“ไม่ใช่คำที่เราใช้ค่ะ”
“แต่ความหมายประมาณนั้น”
ไซร่ามองเขาตรง ๆ
“ความหมายคือ คุณยังไม่มีเหตุผลจำเป็นต้องรู้”
คำตอบนั้นสุภาพ แต่ไม่มีช่องว่างให้ตีความว่าเป็นคำเชิญให้ถามต่อ ไรอันเงียบไปครู่หนึ่ง
“คุณรู้ใช่ไหมว่าตัวเองจะกลับได้หรือไม่ได้”
“ฉันรู้สิ่งที่จำเป็นต่อการปฏิบัติภารกิจค่ะ”
“ซึ่งคุณยังไม่ยอมบอกผม”
“ถูกต้อง”
ครั้งนี้เธอตอบทันที ไรอันมองเธอนานขึ้น
“คุณเพิ่งโผล่มากลางบ้านผม”
“ฉันทราบค่ะ”
“กำลังขออาศัยอยู่ที่นี่”
“ชั่วคราว”
“แต่ไม่บอกว่าคุณมีทางกลับบ้านไหม”
“สองเรื่องนั้นไม่เกี่ยวกันค่ะ”
“สำหรับเจ้าของบ้านค่อนข้างเกี่ยว”
ไซร่านิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นน้ำเสียงอ่อนลงเพียงเล็กน้อย
“ฉันเข้าใจว่าคุณต้องประเมินความเสี่ยงจากฉัน”
เธอหยุด
“แต่ฉันก็ต้องประเมินความเสี่ยงจากคุณเช่นกัน”
ไรอันไม่พูด ไซร่ามองเขาโดยไม่หลบสายตา
“ตอนนี้คุณเป็นมนุษย์คนหนึ่งใน Target Era ที่ฉันรู้จักมาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง”
“ดังนั้น?”
“ดังนั้น ฉันจะไม่เปิดเผยข้อมูลที่ไม่มีความจำเป็นต่อความปลอดภัยของคุณหรือของฉันค่ะ”
ไรอันพยักหน้าช้า ๆ
“ฟังเหมือนคุณฝึกคำตอบนี้มา”
“ไม่ได้ฝึกประโยคนี้ค่ะ”
“แต่ฝึกไม่ตอบคำถาม?”
มุมปากของไซร่าขยับเพียงเล็กน้อย
“ฝึกตอบเท่าที่จำเป็นค่ะ”
“เพราะสิ่งที่หายไป?”
ไซร่าเงยหน้าขึ้น เธอคงไม่คาดว่าเขาจะนำคำที่เธอเผลอพูดกลับมาเชื่อมโยง
“ฉันคิดว่าใช่”
“คิด?”
“ฉันรู้ว่าภารกิจสำคัญกว่าชีวิตของฉัน”
“แต่จำภารกิจไม่ได้”
“ยังจำไม่ได้”
“แล้วถ้าจำไม่ได้ตลอดไป?”
ไซร่ามองเขา ในดวงตาของเธอไม่มีแสงสีฟ้า ไม่มีระบบวิเคราะห์
ไม่มีสิ่งใดปกป้องความรู้สึกที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น
“ฉันก็จะไม่มีเหตุผลเหลือว่าเหตุใดจึงต้องทิ้งทุกอย่างมา”
ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ไรอันมองผู้หญิงที่เพิ่งบอกว่าเดินทางข้ามเวลาหนึ่งพันปี ยอมรับโอกาสสำเร็จไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ และอาจไม่มีวันกลับไปยังบ้านเกิด เธอกำลังพยายามควบคุมท่าทาง
แต่ปลายนิ้วทั้งสองข้างกำแน่นเข้าหากัน
“คืนนี้คุณไม่ต้องหาคำตอบทั้งหมด”
เขาพูด ไซร่ามองเขา
“มนุษย์ยุคนี้จัดการกับปัญหาโดยเลื่อนไปวันถัดไปหรือคะ”
“บ่อยครั้ง”
“ได้ผล?”
“ปัญหาบางอย่างยังอยู่ แต่คนแก้มีแรงมากขึ้น”
ไซร่าพิจารณาประโยคนั้น
“เป็นตรรกะที่ไม่มีประสิทธิภาพ”
“แต่ใช้ได้กับคน”
สีชมพูอ่อนปรากฏบนชุดของเธออีกครั้ง
“คุณเรียกฉันว่าคน”
“คุณบอกว่าโครโมโซมเป็นมนุษย์”
“คุณยังไม่เห็นผลตรวจ”
“ผมยังไม่เห็นอะไรที่ทำให้ต้องเรียกอย่างอื่น”
ไซร่าก้มหน้าเล็กน้อย คราวนี้เธอไม่ได้ซ่อนสีชมพูบนชุด ไรอันหันไปมองบันได
บ้านของเขามีสามชั้น ห้องนอนหลักอยู่ชั้นสอง ส่วนชั้นสามมีห้องว่างซึ่งใช้เก็บอุปกรณ์และรับแขกเป็นครั้งคราว ห้องนั้นมีห้องน้ำในตัว หน้าต่างมองเห็นแนวอาคารของกรุงเทพฯ และมีระบบควบคุมอุปกรณ์แยกจากห้องอื่น ปลอดภัยพอ อย่างน้อยในความหมายที่เขาพอควบคุมได้
“มีห้องว่างชั้นสาม”
ไซร่าเงยหน้าขึ้น
“คุณอนุญาตให้ฉันอยู่?”
“ชั่วคราว จนกว่าจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น”
“คุณยังไม่เชื่อว่าฉันมาจากอนาคต”
“ไม่ทั้งหมด”
“คุณยังคิดว่าฉันอาจเป็นอันตราย”
“เป็นไปได้”
“คุณยังไม่รู้ว่าฉันเข้าถึงระบบบ้านได้มากแค่ไหน”
“จริง”
“แต่คุณยังให้ที่พัก”
“ถ้าคุณตั้งใจทำร้ายผม คุณน่าจะทำตั้งแต่ตอนผมถือเครื่องรบกวนสัญญาณใส่คุณ”
ไซร่ามองอุปกรณ์บนโต๊ะ
“ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ทำร้ายมนุษย์ในพิกัดนี้”
“ถูกห้ามด้วยระบบ?”
“ด้วยหลักการค่ะ”
“หลักการเปลี่ยนได้”
“ระบบก็เช่นกัน”
ไรอันยิ้มเล็กน้อย
“อย่างน้อยคุณก็ซื่อสัตย์”
ไซร่าลุกขึ้น การทรงตัวครั้งนี้ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอหันไปมองบันได แล้วกลับมามองเขา
“ฉันควรปฏิบัติตามกฎของพื้นที่นี้อย่างไรบ้าง”
“อย่าเปิดข้อมูลส่วนตัวของผม อย่าเข้าระบบที่ไม่ได้รับอนุญาต อย่าออกจากบ้านโดยยังใส่ชุดนี้ และหากระบบในตัวคุณมีอาการผิดปกติให้บอกทันที”
“รับทราบค่ะ”
“รวมถึงความทรงจำ”
สีหน้าของเธอเปลี่ยนเล็กน้อย
“ค่ะ”
“และถ้าคุณนึกได้ว่าทำไมเลือกบ้านนี้ ให้บอกผม”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง
“ระบบเป็นผู้เลือก”
“คุณพูดแบบนั้นแล้ว”
“และเป็นความจริง”
“แต่ไม่ทั้งหมด”
ไซร่ามองเขา ไม่มีคำปฏิเสธ ไรอันเดินนำไปทางบันได
ก่อนขึ้นขั้นแรก เขาหันกลับมา ไซร่ายังยืนอยู่กลางห้อง มองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ สายตาของเธอผ่านโซฟาไม้ โต๊ะอาหาร ตู้หนังสือ ลำโพงอัจฉริยะ หน้าต่าง และภาพครอบครัวเก่าบนผนัง
มันไม่ใช่สายตาของคนกำลังสำรวจพื้นที่แปลกหน้าเพียงอย่างเดียว เธอมองสิ่งของเหล่านั้นเหมือนเป็นของที่สูญพันธุ์ไปแล้ว เหมือนบ้านทั้งหลังเป็นชิ้นส่วนของโลกที่เธอไม่มีวันกลับไปพบในยุคของตน
“ไซร่า”
เธอหันมา
“พร้อมหรือยัง”
“ค่ะ”
เธอก้าวมาหาเขา ก่อนเท้าจะสัมผัสบันไดขั้นแรก เธอหยุด ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีฟ้า
วงแหวนหมุนเร็ว สีหน้าของไซร่าดูเหมือนเพิ่งได้ยินเสียงบางอย่างจากอีวาภายในศีรษะ
“มีอะไร”
ไรอันถาม เธอมองเขา ไม่ใช่มองบ้าน
ไม่ใช่มองอุปกรณ์ในมือ แต่จ้องตรงมาที่ใบหน้าของเขาด้วยความประหลาดใจบางอย่าง
“ฉันพบข้อมูลที่เพิ่งปลดล็อกค่ะ”
“ข้อมูลอะไร”
ไซร่าขมวดคิ้ว วงแหวนในดวงตาหมุนซ้อนกันหลายชั้น ราวกับอีวากำลังตรวจสอบสิทธิ์ของเธอกับคำสั่งซึ่งถูกเขียนไว้ก่อนที่ร่างนี้จะมาถึง
“สองส่วนค่ะ บริบทภารกิจและการยืนยันพิกัดปลายทาง”
“อ่านให้ผมฟัง”
เธอไม่ได้ตอบทันที ข้อความสีขาวปรากฏขึ้นในระยะที่มีเพียงเธอมองเห็น แต่ละบรรทัดคมชัดเกินกว่าจะเป็นเศษความทรงจำ และเย็นชาเกินกว่าจะเป็นคำอธิบายว่าทำไมคนคนหนึ่งจึงยอมทิ้งโลกของตนเองมา สำหรับไรอัน ไม่มีตัวอักษรใดปรากฏขึ้นในห้อง เขาเห็นเพียงวงแหวนสีฟ้าซึ่งกำลังหมุนอยู่ภายในดวงตาของเธอ และต้องรอให้เธอเลือกว่าจะอ่านอะไรออกมาให้เขาฟัง
MISSION CONTEXT
PLANETARY PREDICTION SYSTEMS: INTERNAL CONSISTENCY — CONFIRMED
PHYSICAL ENVIRONMENTAL STATE: CONTINUED DETERIORATION
COMPUTATIONAL FAILURE — NOT CONFIRMED SENSOR FAILURE — NOT CONFIRMED
CAUSAL REFERENCE LOSS: ORIGIN WINDOW — 2026
ไซร่าอ่านคำแปลออกมาช้า ๆ “ระบบพยากรณ์สภาพแวดล้อมของโลกยังให้ผลสอดคล้องกันภายใน แบบจำลองไม่พบข้อผิดพลาดที่ยืนยันได้ และเซ็นเซอร์ก็ไม่พบความเสียหายที่อธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดได้”
“แต่สภาพแวดล้อมจริงยังเสื่อมลงต่อเนื่อง”
ไรอันมองเธอ “หมายความว่าตัวเลขบอกว่าระบบยังทำงาน แต่โลกจริงกำลังแย่ลง?”
“ใช่ค่ะ”
ข้อมูลชุดที่สองเปิดขึ้น
DESTINATION VERIFICATION — CONFIRMED
ARRIVAL DATE — 2026 ARRIVAL TIME — PRESELECTED ARRIVAL COORDINATES — PRESELECTED
PRIMARY HISTORICAL CONTACT — RYAN
ลมหายใจของไรอันแผ่วลงเล็กน้อย “แล้วบ้านผมเกี่ยวอะไร”
“ระบบไม่ได้เลือกบ้านหลังนี้เพียงเพราะค่าสัญญาณเสถียรภาพของมวลสาร”
เธอพูดช้า ๆ เหมือนแต่ละคำทำให้เธอสับสนมากขึ้น
“แล้วเลือกเพราะอะไร”
ไซร่ามองเขา สีของชุดเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม
“พิกัดถูกระบุไว้ล่วงหน้า”
ไรอันนิ่ง
“โดยใคร”
“ข้อมูลไม่มีชื่อผู้ระบุ”
“แล้วมันระบุอะไร”
เธอหลับตาชั่วขณะ เหมือนกำลังอ่านข้อมูลที่มองไม่เห็น
“วันที่”
“เวลา”
“ตำแหน่งของอาคาร”
“และชื่อบุคคลที่ต้องพบ”
ไซร่าลืมตาขึ้น วงแหวนสีฟ้าเรืองอยู่ลึกภายในม่านตา ริมฝีปากของเธอขยับช้ากว่าปกติราวกับชื่อเดียวมีน้ำหนักมากกว่าข้อมูลทุกบรรทัดก่อนหน้า
“ไรอัน”
เธอเรียกชื่อเขาอย่างถูกต้อง โดยไม่มีใครเคยบอก ไรอันรู้สึกว่าความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกลับมาสัมผัสผิว ทั้งที่อุณหภูมิถูกปรับสูงขึ้นแล้ว เขายังไม่ได้แนะนำตัว ตลอดการสนทนาไซร่าไม่เคยถามชื่อ และไม่มีอุปกรณ์ใดในห้องประกาศชื่อเจ้าของบ้านออกมา
“คุณรู้ชื่อผมมาตลอด?”
“ไม่ค่ะ ข้อมูลเพิ่งเปิดหลังระบบยืนยันตำแหน่งและตัวตน”
“ใครเป็นคนระบุผม”
“ไม่มีชื่อผู้ระบุ”
“แล้วระบุให้คุณทำอะไร”
แสงในดวงตาของไซร่ากะพริบอีกครั้ง หน้าต่างสุดท้ายคลี่ออกช้ากว่าสองชุดแรก ราวกับแม้แต่ระบบก็ลังเลว่าจะมอบถ้อยคำนี้คืนให้เจ้าของหรือไม่
PRIMARY INSTRUCTION
ESTABLISH CONTACT WITH RYAN BEFORE THE CAUSAL SEQUENCE CROSSES THE SYSTEM-DEFINED IRREVERSIBILITY THRESHOLD.
ESTABLISH CONTACT
PRESERVE OBSERVATIONAL INTEGRITY
TARGET ACTION — UNIDENTIFIED
INTERVENTION DIRECTION — UNDETERMINED
FURTHER MISSION OBJECTIVE — UNAVAILABLE
ไซร่าอ่านคำสั่งจริงออกมาทั้งประโยค เสียงของเธอไม่ดัง แต่ทุกคำทำให้บ้านเงียบลงราวกับผนังเองก็กำลังฟัง
“เข้าถึงตัวไรอัน ก่อนลำดับเหตุการณ์จะผ่านจุดที่ระบบระบุว่าไม่สามารถย้อนกลับได้”
ไรอันจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ลำดับเหตุการณ์อะไร”
“ไม่ระบุค่ะ”
“เริ่มขึ้นแล้วหรือยัง”
ไซร่ามองข้อมูลอีกครั้ง
“ไม่ระบุ”
เขานิ่งไปเล็กน้อย
“แล้วคำว่าไม่สามารถย้อนกลับได้ หมายถึงอะไร”
เธอส่ายหน้า
“ระบบไม่ได้ให้คำจำกัดความค่ะ”
“เกี่ยวกับผม?”
“ไม่ทราบค่ะ”
“เกี่ยวกับโลกของคุณ?”
“ก็ไม่ทราบ”
ไซร่าเหลือบมองบรรทัดถัดลงมา
TARGET ACTION — UNIDENTIFIED
สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“การกระทำของบุคคลเป้าหมาย—ยังไม่สามารถระบุได้ค่ะ”
ไรอันจับความหมายของประโยคนั้นได้ทันที
“แปลว่าแม้แต่ระบบก็ยังไม่รู้ว่าผมจะทำอะไร”
ไซร่ามองข้อความนั้นอีกครั้ง ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง
“หรืออาจยังไม่รู้ว่าเหตุการณ์ไหนในลำดับนั้นเกี่ยวข้องกับคุณโดยตรงค่ะ”
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้สถานการณ์ชัดขึ้น
กลับทำให้มันกว้างขึ้น
เพราะถ้าเป้าหมายไม่ใช่การกระทำหนึ่งอย่างของไรอัน ก็หมายความว่าสิ่งที่ระบบกำลังเฝ้ามองอาจเป็นเหตุการณ์หลายเหตุการณ์ซึ่งต่อกันอยู่แล้ว โดยไม่มีใครรู้ว่าจุดไหนคือจุดสำคัญ
ไรอันถามต่อ
“แล้วคุณต้องทำอะไรหลังจากพบผม”
ไซร่ามองสองบรรทัดสุดท้าย
INTERVENTION DIRECTION — UNDETERMINED
FURTHER MISSION OBJECTIVE — UNAVAILABLE
คำตอบอยู่ตรงหน้า ชัดเจนเสียจนไม่เหลือที่ให้หลอกตัวเอง
ไม่มีคำว่า ช่วย
ไม่มีคำว่า ปกป้อง
ไม่มีคำว่า หยุด
และไม่มีแม้แต่คำยืนยันว่าเธอควรเปลี่ยนอะไร
มีเพียงคำสั่งข้อแรก—
ให้พบเขา
ก่อนบางสิ่งจะเดินไปไกลเกินกว่าจะย้อนกลับ
ไซร่าหายใจเข้าเบา ๆ
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
เธอมองไรอันตรง ๆ
“ฉันรู้แค่ว่าต้องมาถึงคุณก่อนที่ลำดับเหตุการณ์นั้นจะจบ”
เสียงของเธอสั่น “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังจะทำอะไร และระบบก็ไม่ได้บอกว่าฉันควรทำอะไรกับคุณ”
ไรอันมองผู้หญิงจากอนาคตที่ยืนอยู่ตรงบันไดบ้านของเขา ผู้หญิงที่ยอมเสี่ยงชีวิตกับเทคโนโลยีซึ่งมีโอกาสสำเร็จไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ เพื่อเดินทางย้อนกลับมาหนึ่งพันปีและหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เธอไม่รู้ว่าควรไว้ใจหรือหวาดกลัว
เขามองขึ้นไปยังความมืดของชั้นสาม ก่อนกลับมามองเธอ
“ไซร่า”
“คะ”
“คุณแน่ใจหรือว่าคุณมาที่นี่เพื่อให้ผมช่วยอนาคต…ไม่ใช่มาหยุดผม?”
วงแหวนสีฟ้าในดวงตาของเธอหยุดนิ่ง
ไซร่าไม่ตอบ
เพราะเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ตกลงมากลางห้องนั่งเล่น เธอไม่ได้กลัวเพียงว่าตัวเองจำภารกิจไม่ได้ แต่กลัวว่าภารกิจฉบับสมบูรณ์อาจไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก
ก่อนที่หน้าต่างทั้งหมดจะดับลง อีวาแสดงสถานะสุดท้ายเพียงชั่วพริบตา
IRREVERSIBLE THRESHOLD — NOT YET REACHED
ลำดับเหตุการณ์อาจเริ่มขึ้นแล้ว
แต่อย่างน้อย มันยังไม่ผ่านจุดที่ไม่สามารถย้อนกลับได้
ไม่มีข้อมูลแม้แต่บรรทัดเดียวบอกว่า จุดนั้นอยู่ห่างออกไปอีกนานเท่าไร
ชั้นบน ห้องว่างห้องหนึ่งยังเปิดไฟรออยู่
และก่อนคืนนี้จบลง คำว่า “บ้าน” จะกลายเป็นตัวแปรแรกที่ไม่มีอยู่ในภารกิจ—
แต่จะเปลี่ยนทุกสิ่งหลังจากนั้น