บทที่ 1 ผู้มาเยือนจากอนาคต

ตอนที่ 2 บ้านที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

TEMPORAL DAY: 0

ไรอันกับไซร่ายังคงยืนอยู่ตรงบันได

ไม่มีใครพูดต่อทันที

ประโยคสุดท้ายของเขายังค้างอยู่ในอากาศ

คุณแน่ใจหรือว่าคุณมาที่นี่เพื่อให้ผมช่วยอนาคต…ไม่ใช่มาหยุดผม?

ไซร่ามองเขาอย่างคนที่อยากตอบ แต่ไม่มีสิ่งใดในความทรงจำให้หยิบมาใช้ วงแหวนสีฟ้าในดวงตาของเธอหมุนช้า ๆ สลับกับหยุดนิ่ง ชุดบริเวณหน้าอกยังเป็นสีน้ำเงินเข้ม เส้นแสงตามแนวแขนกะพริบไม่สม่ำเสมอราวกับระบบภายในพยายามปรับอารมณ์ที่ไม่สามารถระบุชื่อได้

“ฉันไม่รู้ค่ะ”

คำตอบนั้นเบา

และซื่อสัตย์เกินกว่าจะทำให้เขาสบายใจ

ไรอันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปทางบันได

“คืนนี้พอแค่นี้ก่อน”

ไซร่าขมวดคิ้ว

“คุณไม่ต้องการคำตอบแล้วหรือ”

“ต้องการ”

เขาก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก

“แต่คุณไม่มีคำตอบให้ตอนนี้”

“ฉันสามารถพยายามกู้ข้อมูลต่อได้”

“เมื่อครู่คุณเกือบยืนไม่อยู่”

“ระบบฟื้นตัวได้”

“ระบบของคุณอาจฟื้น แต่เจ้าของระบบควรพัก”

ไซร่ามองตามเขา

“คุณกำลังแยกฉันออกจากระบบของฉันอีกแล้ว”

ไรอันหยุดกลางบันไดแล้วหันกลับมา

“เพราะคุณทำเหมือนตัวเองเป็นเครื่องจักรทุกครั้งที่รู้สึกกลัว”

ไซร่านิ่ง สีของชุดเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มขึ้นทันที

“ฉันไม่ได้กลัว”

“สีชุดไม่เห็นด้วย”

เธอก้มมองตัวเอง

“การเปลี่ยนสีเป็นเพียงการตอบสนองของวัสดุต่อสัญญาณประสาทอัตโนมัติ”

“นั่นเรียกว่าความรู้สึก”

“ในทางเทคนิค—”

“ไซร่า”

เขาเรียกชื่อเธอสั้น ๆ เธอเงยหน้าขึ้น

“คุณเพิ่งตกลงมากลางบ้านคนแปลกหน้าเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อน จำภารกิจตัวเองไม่ได้ ระบบความทรงจำถูกล็อก และเพิ่งรู้ว่ามีใครบางคนในอนาคตระบุชื่อผมเป็นพิกัดปลายทาง”

เขามองเธอตรง ๆ

“ถ้าไม่กลัวเลย นั่นต่างหากที่น่ากังวล”

ไซร่าไม่ตอบ เส้นแสงบนชุดค่อย ๆ ช้าลง สีน้ำเงินเข้มยังอยู่ แต่ไม่กะพริบเหมือนก่อน

“ในยุคของฉัน” เธอกล่าว “ความกลัวเป็นข้อมูลที่ต้องถูกควบคุม เพื่อไม่ให้รบกวนการตัดสินใจ”

“ในยุคของผม ความกลัวมีไว้บอกว่าเราควรระวังอะไร”

“แล้วคุณกำลังกลัวอะไร”

คำถามย้อนกลับมาเร็ว ไรอันมองเธอ

“หลายอย่าง”

“รวมถึงฉัน?”

“รวมถึงคุณ”

สีของชุดเธอเข้มขึ้นอีกครั้ง แต่ไรอันพูดต่อ

“และรวมถึงสิ่งที่ส่งคุณมา”

ไซร่าชะงัก

“สองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน”

เธอมองเขาอย่างไม่แน่ใจ

“คุณแยกได้อย่างไร”

“คุณเองยังไม่รู้ว่าถูกส่งมาทำอะไร”

“นั่นยิ่งทำให้ฉันอันตราย”

“เป็นไปได้”

“แต่คุณยังยอมให้ฉันอยู่”

“คืนนี้คุณไม่มีที่ไป”

“นั่นไม่ใช่เหตุผลด้านความปลอดภัย”

“ผมไม่ได้บอกว่าทุกการตัดสินใจของผมต้องปลอดภัยที่สุด”

ไรอันหันกลับแล้วเดินต่อ

“บางครั้งแค่ไม่ทำเรื่องโหดร้ายเกินไปก็พอ”

ไซร่ายืนอยู่ด้านล่างอีกวินาทีหนึ่ง ก่อนก้าวตามขึ้นมา เสียงฝีเท้าของไรอันหนักและเป็นจังหวะตามพื้นไม้ ส่วนเสียงของไซร่าแทบไม่ได้ยิน

บันไดจากชั้นหนึ่งขึ้นสู่ชั้นสองมีไฟส่องตามแนวผนัง เมื่อเซ็นเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหว หลอดไฟแต่ละดวงจะค่อย ๆ ติดตามลำดับ เหมือนแสงกำลังนำทางขึ้นไปทีละขั้น ไซร่าชะลอฝีเท้า

“ระบบตอบสนองโดยไม่มีคำสั่ง”

“เซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหว”

“อินฟราเรดแบบพาสซีฟ?”

“ใช่”

“แล้วไฟแต่ละดวงเปิดตามตำแหน่ง ไม่ใช่พร้อมกันทั้งหมด”

“ผมตั้งค่าไว้ให้กินพลังงานน้อยลง และไม่แยงตาตอนกลางคืน”

ไซร่ามองแสงที่ติดตามฝีเท้าของเธอขึ้นมา

“บ้านตอบสนองต่อผู้อยู่อาศัย”

“ในระดับพื้นฐาน”

“แต่ไม่ได้พยายามคาดเดาทุกอย่าง”

“ไม่ควรมีระบบไหนคาดเดาทุกอย่างแทนเจ้าของ”

เธอหันมองเขา

“ในยุคของฉัน บ้านจะตัดสินใจล่วงหน้าก่อนที่ผู้อยู่อาศัยจะรู้ตัวว่าต้องการอะไร”

“ฟังดูสะดวก”

“สะดวกมากค่ะ”

“แล้วคุณชอบไหม”

ไซร่ามองแสงตามแนวบันได

“ฉันไม่เคยคิดว่ามีทางเลือกให้ชอบหรือไม่ชอบ”

ไรอันไม่พูดอะไร เมื่อถึงชั้นสอง เขาชี้ไปทางประตูห้องด้านซ้าย

“ห้องผมอยู่ตรงนั้น”

จากนั้นชี้ไปอีกด้าน

“ห้องทำงานกับห้องเก็บอุปกรณ์ ห้ามเข้าโดยไม่บอก”

“รับทราบค่ะ”

“ไม่ว่าระบบจะเข้าถึงได้หรือไม่”

“ฉันจะไม่เข้าสู่พื้นที่ต้องห้าม”

“รวมถึงเครือข่ายในห้องนั้น”

“ค่ะ”

“กล้อง”

“ค่ะ”

“คอมพิวเตอร์”

“ค่ะ”

“ไดรฟ์สำรอง”

“ค่ะ”

“และห้ามใช้ AI ของคุณสแกนรหัสผ่านผม”

ไซร่ามองเขา

“ฉันไม่จำเป็นต้องสแกนค่ะ คุณใช้รูปแบบรหัสที่คาดเดาได้ง่ายมาก”

ไรอันหยุดเดิน

“คุณเพิ่งบอกว่าจะไม่เข้าถึงข้อมูลส่วนตัว”

“ฉันไม่ได้เข้าถึง ฉันอนุมานจากรหัส Wi-Fi”

“คุณคิดว่ารหัสอื่นเป็นชื่อบอร์ดเหมือนกัน?”

“มีความเป็นไปได้สูงค่ะ”

“ผิด”

“ดีค่ะ”

“ทำไมฟังดูเหมือนคุณผิดหวัง”

“ฉันกำลังประเมินว่าคุณมีมาตรฐานความปลอดภัยสูงกว่าที่เห็นหรือไม่”

“คนที่เปิดแอร์ผมได้ในศูนย์จุดสามสองวินาทีไม่มีสิทธิ์วิจารณ์”

สีชมพูอ่อนปรากฏบนชุดของไซร่าอีกครั้ง คราวนี้อยู่นานขึ้น

“คุณกำลังเล่นมุกใช่ไหมคะ”

“ผมกำลังปกป้องศักดิ์ศรีระบบ Smart Home ของตัวเอง”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“ไม่ คุณยังไม่เข้าใจ”

“ฉันจะเรียนรู้”

คำพูดนั้นทำให้ไรอันหันมองเธอ น้ำเสียงของไซร่าไม่ได้เหมือนตอบตามมารยาท มันมีความตั้งใจจริงอยู่ในนั้น

พวกเขาเดินผ่านโถงชั้นสองไปยังบันไดชุดถัดไป เหนือทางขึ้นมีประตูไม้บานเล็กติดตั้งเซ็นเซอร์แม่เหล็ก เมื่อไรอันแตะนิ้วลงบนแผงด้านข้าง เสียงล็อกดังคลิก ไซร่ามองนิ้วของเขา

“ระบบชีวมิติ”

“ลายนิ้วมือ”

“ความปลอดภัยค่อนข้างต่ำ”

“สำหรับบ้าน ไม่ใช่ฐานทัพ”

“ลายนิ้วมือสามารถทำซ้ำได้”

“คนทั่วไปไม่มีอุปกรณ์สร้างลายนิ้วมือปลอมตอนตีสอง”

ไซร่ามองมือตัวเอง อีกครั้ง การเคลื่อนไหวนั้นเร็วมาก แต่ไรอันสังเกตเห็น

เธอกางนิ้วออกเล็กน้อยและมองปลายนิ้วหัวแม่มือ

“ลายนิ้วมือของคุณเหมือนเดิมหรือเปล่า”

คำถามของไรอันทำให้เธอเงยหน้าทันที

“หมายถึงก่อนการเดินทาง?”

“ใช่”

วงแหวนในดวงตาปรากฏขึ้น เธอยกนิ้วเข้าใกล้ใบหน้า

“รูปแบบสันผิวตรงกับข้อมูลอัตลักษณ์เดิมหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์”

“คุณมีข้อมูลเปรียบเทียบอยู่ในระบบ”

“ค่ะ”

“แปลว่าร่างกายทุกส่วนถูกตรวจสอบหลังมาถึง?”

“ตามโปรโตคอล”

“ตรวจอะไรบ้าง”

“พันธุกรรม โครงสร้างเซลล์ ระบบประสาท อวัยวะทั้งหมด รูปแบบชีวมิติ และความต่อเนื่องของความทรงจำ”

ไรอันชะงักตรงคำสุดท้าย

“ความต่อเนื่องของความทรงจำตรวจอย่างไร”

“เปรียบเทียบข้อมูลก่อนและหลัง Transition”

“มีสำเนาความทรงจำก่อนเดินทางอยู่ในระบบ?”

“มีข้อมูลตรวจสอบความสอดคล้อง”

“เก็บอยู่ที่ไหน”

“อีวาเข้าถึงได้บางส่วน”

“แต่คุณเข้าถึงบันทึกการเดินทางตัวเองไม่ได้”

“ใช่”

“แปลกดี”

ไซร่าก้มมองปลายนิ้วของตัวเอง

“ฉันไม่เคยคิดว่าแปลก”

“ก่อนหน้านี้คุณไม่เคยต้องสงสัย”

“ค่ะ”

“ตอนนี้ล่ะ”

เธอนิ่ง

“ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยหลายอย่างเกินไป”

ไรอันเปิดประตูทางขึ้นชั้นสาม

“ค่อยสงสัยทีละเรื่อง”

“มนุษย์สามารถเลือกจำนวนคำถามในหัวได้หรือคะ”

“ไม่ได้”

“แล้วคำแนะนำของคุณมีประโยชน์อย่างไร”

“ช่วยให้รู้ว่ามีคนอื่นก็จัดการไม่ได้เหมือนกัน”

ไซร่ามองเขา สีชมพูอ่อนปรากฏขึ้นอีกครั้ง บันไดช่วงสุดท้ายแคบกว่าสองช่วงแรก ผนังด้านหนึ่งแขวนภาพถ่ายภูเขา น้ำตก และเส้นทางในป่า อีกด้านติดชั้นวางอุปกรณ์ขนาดเล็ก มีหมวกกันน็อกสีดำ กล้องแอ็กชัน และชิ้นส่วนโดรนหลายชิ้น

ไซร่าหยุดหน้าภาพน้ำตก ในภาพ สายน้ำสีขาวไหลลงจากหน้าผาหินปูนสู่แอ่งสีมรกต แสงอาทิตย์ลอดผ่านใบไม้เป็นลำ

“นี่คือสถานที่จริง?”

“น้ำตกเอราวัณ”

“น้ำปริมาณมากไหลจากระดับสูงโดยไม่มีระบบหมุนเวียน?”

“มีวงจรตามธรรมชาติ ฝน ต้นน้ำ ลำธาร”

“น้ำสัมผัสกับดิน หิน จุลชีพ และอากาศโดยตรง?”

“ใช่”

“แล้วมนุษย์ลงไปสัมผัสได้?”

“บางชั้นเล่นน้ำได้”

ไซร่ามองภาพราวกับมันเป็นหน้าต่างไปยังอีกโลก

“คุณเคยไป?”

“หลายครั้ง”

“น้ำเย็นไหม”

“ค่อนข้างเย็น”

“กลิ่นเป็นอย่างไร”

ไรอันคิด เขาไม่เคยมีใครถามถึงกลิ่นของน้ำตกอย่างจริงจังมาก่อน

“กลิ่นน้ำ กลิ่นหินเปียก ดิน ใบไม้ แล้วแต่ฤดู”

“ข้อมูลกลิ่นหลายชนิดพร้อมกัน?”

“ประมาณนั้น”

“โดยไม่ผ่านตัวกรอง?”

“ไม่ผ่าน”

วงแหวนในดวงตาของไซร่าหายไป เหลือเพียงแววตาของหญิงสาวที่กำลังมองสิ่งที่ไม่มีอยู่ในชีวิตของเธอ

“สวยมากค่ะ”

“ถ้าคุณไม่รีบกลับ ผมจะพาไป”

คำพูดหลุดออกมาโดยที่ไรอันไม่ได้วางแผน ไซร่าหันมองเขาทันที

“จริงหรือคะ”

“ถ้าสถานการณ์ปลอดภัยพอ”

“ฉันจะไม่รีบกลับค่ะ”

เธอตอบอย่างรวดเร็ว จากนั้นรอยยิ้มก็จางลง เมื่อความหมายของคำว่ากลับแตะความจริงที่ว่าเธอไม่มีวิธีกลับ ไรอันเห็น แต่ไม่พูดถึง

เขาเปิดประตูชั้นสามแทน ไฟในโถงติดขึ้นอัตโนมัติ ชั้นนี้มีพื้นที่เปิดยาว แบ่งเป็นสองห้อง ห้องหนึ่งปิดล็อกและใช้เก็บอุปกรณ์ ส่วนอีกห้องอยู่สุดทางเดิน ประตูสีขาวเปิดค้างไว้เล็กน้อย

“ห้องนั้น”

ไรอันเดินนำไป ไซร่าตามหลังช้า ๆ สายตายังคงหยุดตามสิ่งของระหว่างทาง พื้นไม้

รอยขีดข่วนบนผนัง โคมไฟเก่า แจกันดินเผา

หน้าต่างที่มีไอน้ำเกาะบางส่วน ทุกสิ่งที่ไรอันแทบไม่เคยสังเกต กลับทำให้เธอมองเหมือนกำลังศึกษาของล้ำค่า เมื่อถึงหน้าห้อง ไรอันผลักประตูเปิด

แสงอุ่นจากหลอดไฟเพดานค่อย ๆ สว่างขึ้น ห้องมีขนาดไม่ใหญ่ เตียงหนึ่งหลังตั้งชิดผนัง ผ้าปูสีเทาเรียบ โต๊ะทำงานไม้ตั้งอยู่หน้าหน้าต่าง มีเก้าอี้พนักสูงหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าเล็กอยู่มุมห้อง และประตูห้องน้ำอยู่ด้านข้าง

ไม่มีของตกแต่งมาก มีเพียงต้นไม้กระถางหนึ่งต้นบนโต๊ะ หนังสือสองสามเล่ม และนาฬิกาดิจิทัลซึ่งแสดงเวลา 02:43 น. ไซร่าเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่เธอก้าวผ่านประตู ระบบแสดงผลบนผนังก็สว่าง

ROOM 1 OCCUPANCY DETECTED TEMPERATURE 26.0°C AIR QUALITY NORMAL

ไซร่ามองข้อความ

“ห้องตรวจพบผู้อยู่อาศัย”

“ใช่”

“แต่ไม่ได้ระบุว่าฉันเป็นใคร”

“มันไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง”

“ระบบของคุณให้บริการโดยไม่ต้องระบุตัวตน”

“บางอย่างควรทำแบบนั้น”

เธอหันมามองเขา

“ในยุคของฉัน ทุกพื้นที่ต้องยืนยันตัวตนก่อนเปิดใช้งาน”

“แม้แต่ห้องนอน?”

“ทุกพื้นที่ค่ะ”

“เพื่อความปลอดภัย?”

“เพื่อจัดสรรทรัพยากร ติดตามสุขภาพ ป้องกันการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต และบันทึกการใช้พลังงานรายบุคคล”

“ฟังดูเหมือนบ้านรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคนอยู่”

“ใช่”

“และส่งข้อมูลไปที่ไหน”

“ระบบกลาง”

“ตลอดเวลา?”

“ตลอดเวลา”

ไรอันพยักหน้าช้า ๆ

“งั้นคืนนี้คุณอาจพบสิ่งแปลกใหม่”

“อะไรคะ”

“ห้องที่ไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร”

ไซร่ามองรอบตัว

“แต่มันยอมเปิดไฟให้ฉัน”

“เพราะคุณเดินเข้ามา”

“ยอมปรับอุณหภูมิ”

“เพราะมีคนอยู่”

“โดยไม่ร้องขอข้อมูลอัตลักษณ์”

“ถูกต้อง”

เธอเดินไปแตะขอบโต๊ะไม้ ปลายนิ้วลากไปตามลายไม้ช้า ๆ

“วัสดุจริง”

“ไม้จริง”

“ไม่ใช่โพลีเมอร์เลียนแบบ”

“ไม่ใช่”

เธอก้มลงมองพื้น

“พื้นก็เป็นไม้”

“ลามิเนตด้านบน แต่ฐานเป็นไม้”

ไซร่าหัวเราะเบา ๆ

“คุณพูดเหมือนต้องลดคุณค่ามัน”

“เพราะมันไม่ใช่ของแพง”

“สำหรับคุณ”

เธอมองไปรอบห้องอีกครั้ง

“ในยุคของฉัน การมีวัสดุชีวภาพธรรมชาติในที่พักอาศัยถือเป็นสิทธิพิเศษระดับสูง”

“ไม้หายากขนาดนั้น?”

“ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ให้เนื้อไม้ซึ่งไม่ปนเปื้อนสารสังเคราะห์มีน้อยมากค่ะ”

“แล้วบ้านทำจากอะไร”

“วัสดุผสมคาร์บอน ซิลิเกตสังเคราะห์ และโครงสร้างพิมพ์สามมิติ”

“แข็งแรงกว่า?”

“มากกว่า”

“แต่คุณยังชอบโต๊ะไม้นี้”

ไซร่าลูบผิวโต๊ะอีกครั้ง

“มันเคยมีชีวิต”

คำตอบนั้นทำให้ไรอันเงียบไปครู่หนึ่ง

“คุณพูดเหมือนอนาคตไม่มีของที่เคยมีชีวิตเหลืออยู่มากนัก”

ไซร่าหยุดมือ สีน้ำเงินเข้มค่อย ๆ ไหลกลับมาตามชุด

“ฉันยังไม่สามารถตอบได้”

“จำไม่ได้?”

“บางส่วนจำได้”

“แต่ไม่อยากพูด”

เธอพยักหน้าเล็กน้อย

“อย่างน้อยครั้งนี้คุณไม่ใช้คำว่าข้อมูลจำกัดการเปิดเผย”

“ฉันกำลังปรับรูปแบบการสื่อสารให้เหมาะกับคุณ”

“เร็วดี”

“ระบบฉันเรียนรู้เร็วค่ะ”

“ผมหมายถึงคุณ”

ไซร่ามองเขา สีชมพูอ่อนปรากฏขึ้นบาง ๆ ไรอันเดินไปที่แผงควบคุมข้างเตียง

“อุปกรณ์ในห้องนี้ใช้ชื่อขึ้นต้นด้วย room1”

เขาแตะจอ

“ไฟคือ room1.light เครื่องปรับอากาศ room1.ac ม่าน room1.curtain ประตู room1.door”

“ตั้งชื่อแบบวัตถุสัมพันธ์”

“ง่ายต่อการจัดการ”

“โครงสร้างเป็นลำดับชั้นตามพื้นที่”

“ใช่”

“คุณออกแบบเอง?”

“ส่วนใหญ่”

“รวมระบบ MQTT?”

“ใช่”

“Gateway?”

“เขียนเอง”

“Firmware?”

“บางตัวแก้เอง”

ไซร่าหันมามองเขาเต็มตัว

“คุณทำงานด้านระบบควบคุม?”

“หลายอย่าง”

“วิศวกรรม?”

“เกี่ยวข้อง”

“วิทยาการคอมพิวเตอร์?”

“เกี่ยวข้อง”

“พลังงาน?”

“เกี่ยวข้อง”

“สิ่งแวดล้อม?”

ไรอันหยุดไปเล็กน้อย

“ทำไมถามเรื่องนั้น”

“ฉันไม่ทราบ”

วงแหวนสีฟ้าในดวงตาเธอวาบขึ้น สีหน้าเปลี่ยนเหมือนคำถามนั้นหลุดออกมาจากความทรงจำส่วนที่ไม่ได้รับอนุญาต

“คำเชื่อมโยงปรากฏขึ้นเอง”

“สิ่งแวดล้อมเชื่อมกับชื่อผมหรือ”

“อาจใช่”

“คุณเห็นอะไร”

ไซร่าหลับตา

“คาร์บอน”

“อะไรอีก”

“เส้นกราฟ”

“กราฟอะไร”

“ลดลง แล้วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว”

“เวลา?”

“มองไม่ชัด”

“ชื่อองค์กร?”

“ไม่มี”

“ปี?”

ไซร่าแตะขมับ แสงสีฟ้าในดวงตาสว่างขึ้น

“หยุดก่อน”

ไรอันพูด

“ฉันเกือบเข้าถึงได้แล้ว”

“เส้นแสงบนชุดคุณผิดจังหวะ”

“ระบบยังอยู่ในเกณฑ์”

“คุณพูดแบบนั้นตอนเกือบล้มครั้งก่อน”

“ถ้าฉันไม่ฝืน ฉันอาจลืมอีก”

“ถ้าคุณฝืนแล้วระบบพัง เราจะไม่ได้อะไรเลย”

ไซร่าลืมตา

“คุณใช้คำว่าเรา”

ไรอันชะงัก

“หมายถึงสถานการณ์นี้”

“คุณคิดว่าจะช่วยฉัน?”

“ผมคิดว่าจะหาคำตอบก่อนตัดสินใจ”

“นั่นไม่ใช่คำตอบเดียวกัน”

“คืนนี้มันใกล้เคียงพอ”

ไซร่ามองเขานาน จากนั้นปล่อยมือจากขมับ แสงสีฟ้าค่อย ๆ จางลง

“รับทราบค่ะ”

ไรอันชี้ไปที่ห้องน้ำ

“ด้านในมีฝักบัว เครื่องทำน้ำอุ่น โถสุขภัณฑ์ และของใช้พื้นฐาน”

ไซร่าเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ ทันทีที่ไฟสว่าง เธอหยุดอยู่ตรงธรณีประตู สายตาจับอยู่ที่ฝักบัวบนผนัง

“นี่คือระบบชำระล้างด้วยน้ำ?”

“ใช่”

“น้ำไหลออกจากตรงนั้นโดยตรง?”

“ใช่”

“น้ำสะอาดทั้งหมด?”

“ระดับใช้อาบได้”

“ปริมาณเท่าไรต่อครั้ง”

“แล้วแต่คน ประมาณสามสิบถึงแปดสิบลิตร”

ไซร่าหันกลับมาช้า ๆ

“ต่อคน?”

“ใช่”

“ต่อการอาบหนึ่งครั้ง?”

“ใช่”

เธอมองฝักบัวอีกครั้ง สีหน้าของเธอเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าปรากฏการณ์ที่ผิดธรรมชาติ

“มนุษย์ยุคนี้ใช้น้ำสะอาดหลายสิบลิตรเพื่อล้างผิวหนัง?”

“ฟังจากคุณแล้วดูฟุ่มเฟือยมาก”

“มันมากกว่าปริมาณน้ำที่บางเขตได้รับต่อคนในหนึ่งสัปดาห์ของยุคฉัน”

ไรอันไม่ตอบ ข้อมูลนั้นหนักเกินกว่าจะตอบด้วยมุก

“แล้วคุณอาบน้ำอย่างไร”

“เราไม่ได้ใช้น้ำค่ะ”

“ใช้อะไร”

“คลื่นอัลตราโซนิกความละเอียดสูงร่วมกับพลาสมาเย็น ระบบจะทำลายคราบไขมัน จุลชีพ และเซลล์ผิวที่เสื่อมสภาพภายในสามวินาที”

“สามวินาที”

“ค่ะ”

“ฟังดูไม่มีความสุขเลย”

ไซร่าหันมองเขา

“การชำระล้างไม่จำเป็นต้องมีความสุข”

“คุณยังไม่เคยยืนให้น้ำอุ่นไหลลงหลังหลังเหนื่อยมาทั้งวัน”

“ทำไมต้องปล่อยน้ำไหลต่อเนื่อง”

“เพราะความรู้สึก”

“อีกแล้ว”

“ชีวิตยุคนี้มีเรื่องไร้ประสิทธิภาพเยอะ”

“แต่คุณยังเลือกทำ”

“หลายอย่างที่ทำให้รู้สึกมีชีวิตไม่มีประสิทธิภาพ”

ไซร่าไม่ตอบ เธอยื่นมือไปเปิดก๊อกอ่างล้างหน้า น้ำใสไหลออกมา

เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสหยดแรก ก่อนค่อย ๆ เลื่อนฝ่ามือเข้าใต้สายน้ำ น้ำไหลผ่านนิ้ว ตกลงบนอ่าง แล้วหายไปในท่อ ไซร่ามองภาพนั้นอย่างไม่กะพริบตา

“มันเย็น”

“น้ำจากท่อ”

เธอพลิกมือให้กระแสน้ำไหลผ่านหลังมือ

“แรงดันไม่สม่ำเสมอ”

“ปั๊มน้ำกำลังปรับ”

“มีฟองอากาศเล็ก ๆ ปะปน”

“ปกติ”

“อุณหภูมิเปลี่ยนตามท่อ”

“ใช่”

ไซร่าหันมามองเขา

“มันไม่สมบูรณ์แบบ”

“ไม่”

เธอกลับไปมองน้ำ สีชมพูอ่อนค่อย ๆ ปรากฏบนชุด

“แต่ฉันชอบค่ะ”

ไรอันยืนพิงกรอบประตู

“คุณตื่นเต้นกับน้ำประปา”

“มันเป็นน้ำจริง”

“น้ำในอนาคตก็จริง”

“แต่มันถูกควบคุมทุกโมเลกุล”

เธอปล่อยให้น้ำไหลผ่านมืออีกครู่หนึ่ง ก่อนปิดก๊อกอย่างระมัดระวัง จากนั้นมองหยดน้ำที่เกาะอยู่บนผิว

“คุณใช้ผ้าเช็ดตัวตรงนั้น”

ไรอันชี้ ไซร่าหยิบผ้าขนหนูขึ้นมา เธอแตะเนื้อผ้าแล้วขมวดคิ้ว

“เส้นใยดูดซับของเหลวโดยโครงสร้างรูพรุน”

“เรียกว่าผ้าฝ้าย”

“มาจากพืช?”

“ส่วนใหญ่”

เธอมองผ้าขนหนูเหมือนเขาเพิ่งมอบวัตถุโบราณให้

“ในห้องนี้มีสิ่งที่เคยมีชีวิตอยู่หลายอย่าง”

“โต๊ะ พื้น ผ้าขนหนู ต้นไม้”

“และคุณ”

ไรอันตอบ ไซร่าเงยหน้าขึ้น เขาเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไร

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีชมพูบนชุดจะเข้มขึ้นจนเกือบกลายเป็นสีทองอ่อน ไรอันหันหน้าออกจากห้องน้ำ

“พักก่อนดีกว่า”

ไซร่าปิดไฟแล้วเดินตามกลับเข้าห้อง เธอเดินไปยังหน้าต่าง ม่านปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

“เปิดได้ไหมคะ”

“ได้”

ก่อนเขาจะสั่งงาน ม่านก็เลื่อนออกเอง ไรอันหันมองไซร่า

“ผมยังไม่ได้อนุญาตให้ควบคุมทุกอย่าง”

“ขอโทษค่ะ”

ม่านหยุดกลางทาง

“เปิดต่อเถอะ”

ม่านเลื่อนออกจนสุด ภาพกรุงเทพฯ ยามดึกปรากฏอยู่เบื้องหน้า แสงจากถนนทอดเป็นเส้นยาว รถยนต์ยังเคลื่อนตัวประปราย ป้ายร้านค้าและอาคารไกลออกไปส่องแสงหลายสี ท้องฟ้าเหนือเมืองไม่มืดสนิท มีแสงเรืองสีส้มเทาปกคลุมอยู่จาง ๆ

ไซร่ายืนชิดกระจก วงแหวนในดวงตาไม่ปรากฏ เธอไม่ได้สแกน

เพียงมอง

“นี่คือกรุงเทพฯ?”

“ใช่”

“ปี 2026”

“ใช่”

“ในเวลากลางคืน”

“ประมาณนั้น”

เธอยกมือแตะกระจก

“แสงมากกว่าที่ฉันคิด”

“ฐานข้อมูลประวัติศาสตร์คงบันทึกภาพไม่ครบ”

“มันบันทึกภาพค่ะ”

“แล้วต่างอย่างไร”

ไซร่ามองเมืองเบื้องหน้า

“ในข้อมูล ทุกอย่างเป็นอดีต”

“แต่ตอนนี้มันยังเกิดขึ้นอยู่”

“รถเหล่านั้นมีคนอยู่ข้างใน”

“ไฟแต่ละดวงอาจมีคนทำงาน กินอาหาร ทะเลาะกัน หัวเราะ หรือกำลังจะนอน”

“ไม่มีใครรู้ว่าโลกของพวกเขาจะกลายเป็นข้อมูลในอีกพันปี”

ไรอันเดินมายืนห่างจากเธอเล็กน้อย

“สำหรับคุณ พวกเราตายไปหมดแล้ว”

ไซร่าหันมามองเขาทันที สีของชุดเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม

“ฉันไม่ได้ตั้งใจคิดแบบนั้น”

“แต่มันจริง”

“สำหรับฉัน ก่อนมาที่นี่ คุณเป็นบุคคลในฐานข้อมูล”

“แล้วตอนนี้?”

ไซร่ามองใบหน้าของเขา

“ตอนนี้คุณยืนอยู่ตรงนี้”

“ดีขึ้นไหม”

“ซับซ้อนขึ้นค่ะ”

ไรอันยิ้มบาง ๆ

“นั่นเป็นวิธีพูดที่สุภาพดี”

ไซร่ากลับไปมองเมือง

“ในยุคของฉัน ท้องฟ้าไม่เป็นสีนี้”

“สีอะไร”

“ขึ้นอยู่กับเขต”

“ทำไมต้องขึ้นอยู่กับเขต”

“ระบบกรองแสงและโดมสภาพอากาศ”

“มองเห็นดาวไหม”

“ในเขตที่จำลองไว้”

“ดาวจริง?”

เธอเงียบ

“ไม่แน่ใจค่ะ”

ไรอันมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง คืนนี้เองก็แทบไม่เห็นดาวจากแสงเมือง แต่ความแตกต่างคือ เขายังเชื่อว่าหากออกไปไกลพอ ดาวจริงยังอยู่

ไซร่าอาจมาจากโลกที่ผู้คนไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยเห็นของจริงหรือไม่

“พรุ่งนี้ถ้าอากาศดี คุณอาจเห็นดวงอาทิตย์ขึ้นจากตรงนี้”

เขาพูด

“ดวงอาทิตย์จริง?”

“มีดวงอาทิตย์ปลอมด้วยหรือ”

“หลายเขตใช้ระบบให้แสงตามวงจรชีวภาพค่ะ”

“งั้นใช่ ของจริง”

ไซร่ายิ้ม เป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ แต่ไรอันเห็นว่ามันไม่ได้เกิดจากมุกหรือความเขินอาย มันเกิดจากความคาดหวัง

เธอกำลังคิดถึงเช้าวันพรุ่งนี้ นั่นทำให้เธอดูเหมือนผู้มาเยือนที่อันตรายน้อยลง และเหมือนคนหลงทางมากขึ้น เสียงบางอย่างดังมาจากโถงด้านนอก

ครืด แล้วตามด้วยเสียงกระทบพื้นเบา ๆ ไซร่าหันกลับทันที

วงแหวนสีฟ้าในดวงตาปรากฏขึ้น ชุดเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม

“มีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนที่หน้าห้อง”

“น่าจะเป็นลักกี้”

“ลักกี้คือใคร”

ไรอันยังไม่ทันตอบ ประตูห้องที่เปิดค้างอยู่ก็ขยับกว้างขึ้น ศีรษะขนาดใหญ่ปกคลุมด้วยขนสีเทาโผล่เข้ามาก่อน ตามด้วยร่างของแมวเมนคูนตัวโตที่เดินอย่างไม่รีบร้อนเข้ามาในห้อง หางฟูตั้งตรง ดวงตาสีเหลืองจับอยู่ที่แขกแปลกหน้า

ไซร่ายืนนิ่ง ลักกี้ก็หยุดนิ่ง ทั้งสองมองกัน

ไรอันเห็นวงแหวนในดวงตาของไซร่าหมุนเร็วอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“นี่…”

เสียงของเธอเบาลง

“สิ่งมีชีวิตชนิดนี้…”

ลักกี้ส่งเสียง

“เมี้ยว”

ไซร่าถอยหลังหนึ่งก้าวจนเกือบชนกระจก

“มันสื่อสารกับฉัน”

“มันร้องเฉย ๆ”

“มันกำลังประเมินฉัน”

“นั่นก็เป็นไปได้”

ลักกี้เดินเข้ามาใกล้ ไซร่ามองไรอันอย่างขอคำแนะนำ

“ฉันควรทำอย่างไร”

“ยืนนิ่ง ให้มันดม”

“ดม?”

“ตรวจกลิ่น”

“มันไม่มีระบบสแกน?”

“จมูกมันคือระบบสแกน”

ลักกี้เดินถึงปลายเท้าไซร่า ยื่นหน้าเข้าไปดมชุดบริเวณข้อเท้า ไซร่าแทบไม่หายใจ

“อัตราการเต้นหัวใจของมันหนึ่งร้อยสี่สิบสองครั้งต่อนาที”

“ปกติของแมว”

“อุณหภูมิสามสิบแปดจุดหก”

“ปกติ”

“ขนของมันมีจุลชีพหลายชนิด”

“ปกติเหมือนกัน”

ลักกี้เดินวนรอบตัวเธอหนึ่งรอบ แล้วเอาด้านข้างลำตัวถูขา ไซร่าตัวแข็ง ชุดเปลี่ยนจากสีเทาเข้มเป็นสีชมพูสว่างภายในเสี้ยววินาที

“มันสัมผัสฉัน”

“แปลว่ามันยอมรับคุณระดับหนึ่ง”

“ทำไม”

“อาจชอบกลิ่น”

“ชุดของฉันควบคุมกลิ่นให้เป็นกลาง”

“ลักกี้อาจชอบความเป็นกลาง”

แมวเงยหน้ามองไซร่า แล้วส่งเสียงอีกครั้ง

“เมี้ยว”

ไซร่าค่อย ๆ ย่อตัวลง

“ฉันแตะได้ไหม”

“ค่อย ๆ ยื่นมือให้ดมก่อน”

เธอยื่นมือออกอย่างระมัดระวัง ลักกี้ดมปลายนิ้ว แล้วเอาหน้าผากดันเข้ากับฝ่ามือ ไซร่าหยุดนิ่ง

ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น

“มันอุ่น”

“แน่นอน”

“และกำลังสั่น”

“มันคราง”

เสียงครืดต่ำ ๆ ดังออกมาจากลำคอลักกี้ ไซร่าวางมืออีกข้างลงบนหลังของมัน นิ้วจมหายเข้าไปในขนหนา

“โครงสร้างขนมีหลายชั้น”

“แมวพันธุ์เมนคูน”

“มันยินยอมให้ฉันสัมผัสโดยไม่มีการแลกเปลี่ยนข้อมูลอัตลักษณ์”

“ลักกี้ไม่ค่อยสนเรื่องกฎหมายคุ้มครองข้อมูล”

ไซร่าหัวเราะเบา ๆ ลักกี้เดินเข้ามาใกล้มากขึ้น แล้วนั่งลงระหว่างเข่าของเธอ ชุดของไซร่าเปลี่ยนจากสีชมพูเป็นสีเหลืองทองอ่อน

สีนี้ต่างจากทุกครั้งก่อนหน้า มันนิ่ง ไม่มีการกะพริบ

ไรอันมองอยู่ครู่หนึ่ง

“สีนี้หมายถึงอะไร”

ไซร่ายังคงลูบหลังลักกี้

“ไม่ทราบค่ะ”

“ระบบคุณไม่บอก?”

“บอกว่าเป็นสัญญาณภาวะปลอดภัยทางอารมณ์ระดับสูง”

“แปลว่าอุ่นใจ”

“อาจเรียกแบบนั้นได้”

ลักกี้เงยหน้าขึ้น แล้วเลียข้อมือเธอหนึ่งครั้ง ไซร่าสะดุ้ง

“มันปล่อยของเหลวชีวภาพใส่ฉัน”

ไรอันหัวเราะออกมา

“มันเลีย”

“เพื่ออะไร”

“แสดงความคุ้นเคย หรือชิมว่าเป็นอะไร”

ไซร่ามองแมวด้วยสายตาสงสัย

“แล้วผลวิเคราะห์ของมันคืออะไร”

“ยังไม่เห็นมันวิ่งหนี ก็คงผ่าน”

เธอยิ้ม สีทองบนชุดสว่างขึ้นเล็กน้อย ไรอันมองภาพตรงหน้า

หญิงสาวที่อาจถูกส่งมาหยุดสิ่งที่เขาจะทำในอนาคต กำลังนั่งกับพื้นห้อง ลูบแมวอย่างระมัดระวัง และประหลาดใจกับเสียงครางของมัน ความขัดแย้งระหว่างสองภาพนั้นทำให้เขาไม่สามารถจัดเธอไว้ในหมวดใดได้ ผู้คุกคาม

ผู้ลี้ภัย ผู้ส่งสาร หรือเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินทางมาไกลจนไม่มีบ้านเหลือให้กลับ

“ในยุคของคุณไม่มีแมวหรือ”

เขาถาม มือของไซร่าหยุด

“มีแบบจำลอง”

“ของจริง?”

เธอก้มมองลักกี้

“ฉันไม่เคยเห็น”

“สูญพันธุ์?”

“ข้อมูลในส่วนนั้นไม่สมบูรณ์”

“หรือคุณไม่อยากตอบ”

“ทั้งสองอย่างค่ะ”

ลักกี้ล้มตัวลงข้างขาเธอ แล้วพลิกท้องขึ้นอย่างไว้ใจ ไซร่ามองไรอัน

“นี่หมายถึงอะไร”

“มันไว้ใจคุณ”

“ฉันควรสัมผัสตรงท้องไหม”

“อย่าเพิ่งไว้ใจมาก”

“แต่คุณเพิ่งบอกว่ามันไว้ใจฉัน”

“แมวไว้ใจได้และกัดได้ในเวลาเดียวกัน”

ไซร่ามองลักกี้อย่างประทับใจ

“โครงสร้างพฤติกรรมซับซ้อนมาก”

“นั่นเป็นวิธีสุภาพในการบอกว่าเอาแต่ใจ”

ลักกี้ส่งเสียงครางดังขึ้น ไซร่าลูบหัวมันต่อ

“ในฐานข้อมูลประวัติศาสตร์ สัตว์เลี้ยงถูกอธิบายว่าไม่มีประสิทธิภาพทางทรัพยากร”

“จริง”

“ใช้พลังงาน อาหาร พื้นที่ และการดูแล โดยไม่ได้สร้างผลผลิตที่วัดได้”

“ถูกต้อง”

“แล้วทำไมมนุษย์เลี้ยง”

ไรอันมองลักกี้

“เพราะไม่ใช่ทุกอย่างต้องสร้างผลผลิต”

“คุณพูดเหมือนตอนอาบน้ำ”

“หลักการเดียวกัน”

ไซร่าก้มมองแมว

“มันทำให้คุณรู้สึกมีชีวิต?”

“บางวันก็ทำให้รู้สึกอยากย้ายบ้านหนี”

“แต่คุณยังเลี้ยง”

“ใช่”

“ทำไม”

ไรอันคิดเล็กน้อย

“เพราะตอนมันเลือกมานอนข้าง ๆ เหมือนมันกำลังบอกว่าอย่างน้อยในโลกนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตหนึ่งตัวที่คิดว่าตรงนี้ปลอดภัย”

ไซร่าหยุดลูบ เธอมองลักกี้ จากนั้นมองห้องรอบตัว

“ปลอดภัย”

เธอทวนคำช้า ๆ

“ครับ”

“ระบบของฉันกำลังประเมินพื้นที่นี้เป็นระดับปลอดภัยสูงสุดตั้งแต่มาถึง”

“เพราะอะไร”

“ไม่มีสัญญาณคุกคาม”

“คุณยังไม่รู้จักผมดีพอ”

“อัตราการเต้นหัวใจคุณลดลงแล้ว”

“นั่นไม่พิสูจน์อะไร”

“คุณวางอุปกรณ์ป้องกันตัวไว้ชั้นล่าง”

“อาจมีอีกชิ้น”

“มีค่ะ ใต้โต๊ะด้านซ้ายของห้องนี้”

ไรอันหันไปมองโต๊ะ ไซร่ายิ้มเล็กน้อย

“แต่คุณยังไม่ได้หยิบ”

“คุณกำลังทำให้ความไว้ใจลดลง”

“ขอโทษค่ะ”

เธอกลับไปลูบลักกี้

“อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าที่นี่ปลอดภัย”

“บ้านหลังนี้?”

“ค่ะ”

“เพราะระบบ Smart Home?”

“ไม่ใช่”

“เพราะผม?”

เธอไม่ตอบทันที ลักกี้ครางอยู่ใต้มือ แสงสีทองบนชุดของไซร่ายังคงนิ่ง

“เพราะที่นี่ไม่มีสิ่งใดพยายามระบุตัวตนฉัน”

เธอกล่าว

“ไม่มีระบบถามว่าฉันมีสิทธิ์อยู่หรือไม่”

“ไม่มีเครือข่ายกลางตรวจสอบว่าฉันมาจากเขตไหน”

“ไม่มีใครเรียกเจ้าหน้าที่”

“ไม่มีใครสั่งให้ฉันพิสูจน์ว่าฉันยังมีสถานะบุคคล”

ไรอันขมวดคิ้ว

“สถานะบุคคล?”

ไซร่าชะงัก เธอรู้ตัวว่าเผลอพูดบางอย่างออกมาอีกครั้ง

“ในอนาคตมีคนที่ไม่มีสถานะบุคคลหรือ”

สีทองจางลง สีน้ำเงินเข้มเริ่มกลับมา

“ฉันยังไม่พร้อมตอบ”

“คุณเคยเป็นหนึ่งในนั้นหรือเปล่า”

ไซร่ามองเขา ความเงียบของเธอยาวพอจะกลายเป็นคำตอบครึ่งหนึ่ง

“ผมไม่บังคับคืนนี้”

เขากล่าว สีของชุดค่อย ๆ หยุดเปลี่ยน

“ขอบคุณค่ะ”

ไรอันเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ด้านในมีเสื้อยืด กางเกงวอร์ม และผ้าห่มสำรอง

“ชุดพวกนี้น่าจะใหญ่กว่าตัวคุณ แต่พอใช้ได้”

“ฉันไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนค่ะ”

“ชุดคุณใส่ตลอดเวลา?”

“Adaptive Skin ปรับสภาพและทำความสะอาดตัวเองค่ะ”

ไรอันมองชุดสีเทาเงินซึ่งต่อเนื่องตั้งแต่หัวไหล่ลงไปถึงเท้าโดยไม่มีรอยต่อ

“ทำความสะอาดเฉพาะชุด หรือรวมคนใส่ด้วย”

“เฉพาะตัววัสดุค่ะ ผู้สวมใส่ยังต้องรักษาสุขอนามัยตามปกติ”

“ดีครับ”

ไซร่าเอียงศีรษะ

“ทำไมคะ”

“ผมยังไม่พร้อมรับข่าวว่าอนาคตตัดห้องน้ำออกจากบ้านแล้ว”

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตรวจสอบว่าเขาถามจริงหรือไม่ ไรอันนึกถึงพื้นตรงตำแหน่งที่เธอตกลงมาเมื่อครู่

“ตอนคุณตก ชุดกระจายแรงกระแทกไปเก้าสิบแปดจุดสี่เปอร์เซ็นต์”

“ค่ะ”

“แรงไม่ได้หายไป มันต้องถูกส่งไปที่ไหนสักแห่ง”

วงแหวนสีฟ้าในดวงตาของไซร่าหมุนขึ้นบาง ๆ

“วัสดุสร้างเส้นทางกระจายแรงออกจากจุดกระแทกค่ะ”

“เร็วกว่าที่แรงจะลงถึงร่างคุณ?”

“ค่ะ”

“แปลว่ามันไม่ได้รอให้กระแทกก่อน”

ไซร่ามองเขานานขึ้นเล็กน้อย

“ระบบสามารถคาดการณ์เหตุการณ์ล่วงหน้าได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ค่ะ”

ไรอันพยักหน้า

“นาโนซูท”

เธอนิ่งไปสองวินาที

“ไม่ใช่ค่ะ”

“ไม่ใช่ตรงไหน”

“มันไม่ได้ประกอบขึ้นจากนาโนแมชชีน ชื่อเต็มคือ PAM-X Adaptive Skin — Temporal Mission Configuration ค่ะ”

ไรอันทวนชื่ออยู่ในใจครู่หนึ่ง

“PAM-X คืออะไร”

“เป็นชื่อสถาปัตยกรรมของระบบค่ะ”

“ใช้กับทุกคน หรือเฉพาะภารกิจนี้”

แสงในดวงตาของเธอหยุดหมุน

“ข้อมูลส่วนนั้นถูกจำกัดสิทธิ์ค่ะ”

“เข้าใจแล้ว”

“คุณเข้าใจหรือคะ”

“เข้าใจว่าผมยังมีข้อมูลไม่พอจะเข้าใจ”

ไซร่ากะพริบตาหนึ่งครั้ง ไรอันกล่าวต่อ

“ตอนนี้ผมรู้แค่ว่ามันเป็นชุด ชื่อยาวมาก และคุณไม่ยอมให้เรียกว่านาโนซูท”

“ถูกต้องค่ะ”

“สามข้อนี้น่าจะพอสำหรับคืนนี้”

“คุณสามารถเรียกว่า Adaptive Skin ได้ค่ะ”

“ถ้าพูดกับคนปีนี้ เขาอาจคิดว่าเป็นครีมบำรุงผิว”

ไซร่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ก็ยังคลาดเคลื่อนน้อยกว่านาโนซูทค่ะ”

“รับทราบครับ”

ไรอันมองเตียง แล้วกลับมามองเธอ

“นอนได้?”

“ได้ค่ะ”

“ไม่อึดอัด?”

“ไม่ค่ะ”

“คำตอบเชิงระบบหรือความรู้สึกส่วนตัว”

ไซร่าคิด

“ความรู้สึกส่วนตัวค่ะ”

“ดีขึ้น”

เธอยิ้มบาง ๆ ไรอันหยิบผ้าห่มออกมาวางบนเตียง

“ระบบประตูห้องนี้ตั้งให้ล็อกจากด้านในได้ หากคุณไม่ต้องการให้ใครเข้า”

“รวมถึงคุณ?”

“รวมถึงผม”

“แต่คุณเป็นเจ้าของบ้าน”

“นั่นไม่ได้แปลว่าผมมีสิทธิ์เปิดห้องคนอื่นโดยไม่บอก”

ไซร่ามองประตู

“ระบบล็อกสามารถถูกยกเลิกฉุกเฉินได้ไหม”

“ได้ หากเกิดไฟไหม้หรือสัญญาณชีพผิดปกติ”

“คุณติดตามสัญญาณชีพในห้อง?”

“ไม่ ห้องมีแค่เซ็นเซอร์ควัน อุณหภูมิ และการเคลื่อนไหว”

“ไม่ตรวจชีพจร?”

“ไม่”

“ไม่ตรวจการหายใจ?”

“ไม่”

“ไม่บันทึกเสียง?”

“ไม่”

“ไม่มีกล้อง?”

“ไม่มี”

ไซร่ามองรอบห้องอีกครั้ง

“ระบบจึงไม่รู้ว่าฉันทำอะไรอยู่”

“ใช่”

“หากฉันร้องไห้ มันก็ไม่รู้”

คำพูดนั้นมาอย่างเรียบง่าย ไรอันมองเธอ

“ใช่”

“หากฉันกลัว มันก็ไม่แจ้งใคร”

“ไม่”

“หากฉันนอนไม่หลับ มันก็ไม่ปรับยาระงับประสาท”

“ไม่ทำอะไรทั้งนั้น”

ไซร่าก้มหน้า

“แปลกมาก”

“ไม่ปลอดภัย?”

“ไม่ค่ะ”

เธอมองห้องอีกครั้ง

“มันให้ความรู้สึกเหมือน…เป็นพื้นที่ของฉัน”

ไรอันพยักหน้า

“คืนนี้เป็นของคุณ”

“โดยไม่มีเงื่อนไข?”

“มีเงื่อนไขที่บอกไปแล้ว”

“ฉันหมายถึง ไม่มีการแลกเปลี่ยนข้อมูล ไม่มีคะแนนสิทธิ์ ไม่มีสัญญาการใช้ทรัพยากร”

“ไม่มี”

“ไม่มีหนี้?”

“คุณยังไม่ต้องจ่ายค่าเช่าในคืนแรก”

สีทองอ่อนกลับมาบนชุด

“มนุษย์ยุคนี้ให้พื้นที่กันโดยไม่ประเมินมูลค่าตอบแทนหรือคะ”

“บางคน”

“ทำไม”

“เพราะคนบางคนต้องการที่พัก”

ไซร่ามองเขา

“เหตุผลแค่นั้น?”

“ควรต้องมีมากกว่านั้นหรือ”

เธอไม่ตอบ ลักกี้ลุกขึ้น เดินไปกระโดดบนเตียง แล้วหมุนตัวสองรอบก่อนนอนลงกลางผ้าห่มที่ไรอันเพิ่งวาง

“นี่คือห้องของฉันหรือของมันคะ”

“คืนนี้ต้องเจรจากันเอง”

ไซร่าเดินไปนั่งบนขอบเตียง ฟูกยุบลงตามน้ำหนัก เธอสะดุ้งเล็กน้อย แล้วกดฝ่ามือลงบนที่นอน

“พื้นผิวตอบสนองแบบหน่วง”

“สปริงกับโฟม”

“มันไม่ปรับรูปตามโครงกระดูกทันที”

“ต้องขยับหาท่านอนเอง”

“ไม่มีระบบพยุงแนวกระดูกสันหลัง?”

“มีหมอน”

ไซร่ามองหมอน

“นี่คือระบบพยุง?”

“แบบไม่ต้องอัปเดตซอฟต์แวร์”

เธอหัวเราะ ลักกี้ลืมตาข้างหนึ่งมอง ก่อนหลับต่อ ไซร่าค่อย ๆ เอนตัวลงนั่งใกล้มัน

แมวขยับหางมาพาดต้นขาเธอ ชุดเปลี่ยนเป็นสีทองชัดเจนอีกครั้ง ไรอันยืนอยู่ใกล้ประตู

ภาพตรงหน้าดูสงบจนเกือบทำให้เขาลืมคำสั่งที่ไซร่าอ่านตรงบันได เข้าถึงตัวไรอันก่อนการกระทำที่ระบบระบุว่าไม่สามารถย้อนกลับได้จะเสร็จสมบูรณ์ เขาไม่รู้ว่าการกระทำนั้นคืออะไร

ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้กำหนดชื่อเขาไว้ในระบบภารกิจเมื่อหนึ่งพันปีข้างหน้า ไม่รู้ว่าไซร่าเป็นผู้ส่งสาร ผู้ช่วย หรือกลไกหยุดยั้งบางอย่างที่เขายังไม่ได้เริ่มทำ แต่ในเวลานี้ เธอกำลังนั่งข้างแมวของเขา ลูบขนอย่างเบามือ และมองห้องธรรมดาเหมือนมันเป็นสถานที่ล้ำค่าที่สุดในโลก

ความจริงสองด้านนั้นอยู่ในคนคนเดียวกัน และไรอันยังไม่รู้ว่าด้านใดอันตรายกว่า

“คุณควรพัก”

เขาพูด ไซร่ามองนาฬิกา

“เวลาสองนาฬิกาสี่สิบเก้านาที”

“ดึกมากแล้ว”

“วงจรการนอนของฉันยังไม่ตรงกับพิกัดนี้”

“หลับได้ไหม”

“ระบบสามารถเหนี่ยวนำภาวะหลับได้”

“โดยยา?”

“กระตุ้นคลื่นสมอง”

“จำเป็นไหม”

“ไม่ค่ะ”

“งั้นลองปล่อยให้ตัวเองง่วงตามธรรมชาติ”

ไซร่ามองเขา

“ทำไม”

“คุณเพิ่งมาถึงโลกที่ทุกอย่างไม่ถูกควบคุม ลองเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ”

เธอพยักหน้าช้า ๆ

“ฉันจะลอง”

ไรอันขยับออกไปที่ประตู

“หากต้องการอะไร เรียกชื่อผม หรือใช้ระบบ intercom”

“คุณอยู่ชั้นสอง”

“ใช่”

“ระยะห่างประมาณเจ็ดจุดแปดเมตรในแนวดิ่ง”

“คุณวัดไว้แล้ว?”

“ค่ะ”

“คุณไม่จำเป็นต้องวิเคราะห์ทุกอย่าง”

“มันเกิดขึ้นอัตโนมัติ”

“ลองเลือกไม่พูดผลวิเคราะห์ออกมาบ้าง”

ไซร่าคิด

“เป็นแบบฝึกหัด?”

“ใช่”

“เพื่ออะไร”

“เพื่อให้มนุษย์คนอื่นไม่รู้สึกเหมือนกำลังถูกเครื่องสแกนสนามบินตรวจตลอดเวลา”

“ฉันจะพยายามค่ะ”

ไรอันจับขอบประตู ไซร่ามองเขาเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้

“คุณไรอัน”

เป็นครั้งแรกที่เธอเติมคำเรียกนำหน้าชื่อ

“อะไร”

“หากคืนนี้ฉันเข้าถึงความทรงจำส่วนที่ถูกล็อกได้”

เธอหยุด

“และพบว่าฉันถูกส่งมาเพื่อหยุดคุณจริง ๆ”

ไรอันมองเธอ

“คุณจะทำอย่างไร”

ไซร่าก้มมองลักกี้

“ฉันยังไม่รู้”

“งั้นพรุ่งนี้ค่อยคิด”

“คุณไม่กลัวว่าฉันอาจทำอะไรตอนคุณหลับ?”

“กลัว”

“แต่ยังจะนอน?”

“มนุษย์ต้องนอน แม้โลกยังมีเรื่องที่แก้ไม่ได้”

“คุณวางใจฉันหรือ”

ไรอันคิดก่อนตอบ

“ยังไม่ทั้งหมด”

สีทองบนชุดเธอจางลงเล็กน้อย

“แต่ผมเลือกให้โอกาสคุณก่อน”

ไซร่ามองเขา

“สองอย่างนี้ต่างกันอย่างไร”

“ความไว้ใจต้องใช้เวลา”

“แต่โอกาสให้ได้ตั้งแต่คืนแรก”

สีทองกลับมาอีกครั้ง ไรอันเปิดประตูออกกว้างขึ้น

“ราตรีสวัสดิ์ ไซร่า”

เธอกะพริบตา เหมือนกำลังค้นหาความหมายทางวัฒนธรรมของคำธรรมดานั้น

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณไรอัน”

เขากำลังจะปิดประตู แต่ไซร่าเรียกอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อนค่ะ”

ไรอันหยุด

“มีอะไร”

ไซร่ามองไปทางห้องน้ำ จากนั้นกลับมามองเขา

“ระบบน้ำที่คุณเรียกว่าอาบน้ำ”

“ฝักบัว”

“ฉันสามารถทดลองใช้ได้จริงหรือ”

“ได้”

“น้ำจะไม่หมด?”

“คืนนี้ไม่น่าหมด”

“ไม่มีการจำกัดโควตา?”

“ไม่มี”

“ไม่มีค่าปรับจากการใช้น้ำเกิน?”

“มีแต่ค่าน้ำปลายเดือน ซึ่งผมจ่ายเอง”

ไซร่าดูเหมือนยังไม่เชื่อ

“ฉันสามารถยืนอยู่ใต้น้ำได้นานเท่าไร”

“เท่าที่ต้องการ แต่ไม่ควรนานเกินไป”

“เพราะทรัพยากร?”

“เพราะอาจหน้ามืด ผิวแห้ง และเปลืองน้ำ”

“รับทราบค่ะ”

ไรอันพยักหน้าแล้วเริ่มปิดประตู

“คุณไรอัน”

“อะไรอีก”

“คำว่า ‘บ้าน’ ในยุคของคุณ หมายถึงอาคาร หรือหมายถึงสิทธิ์ในการอยู่ข้างใน”

คำถามนั้นทำให้เขานิ่ง ไรอันมองห้องที่ไซร่านั่งอยู่ มองลักกี้บนเตียง

มองแสงอุ่นจากโคมไฟและเงาของต้นไม้กระถางบนผนัง

“ทั้งสองอย่าง”

“ถ้าคนหนึ่งอยู่ในอาคาร แต่ไม่มีสิทธิ์จะอยู่ ที่นั่นยังเป็นบ้านไหม”

“ไม่น่าจะใช่”

“แล้วถ้ามีคนให้สิทธิ์อยู่ แม้เพียงชั่วคราว?”

ไรอันเข้าใจสิ่งที่เธอกำลังถาม

“อย่างน้อยคืนนี้ ก็ถือว่าใช่”

ไซร่ามองรอบห้องอีกครั้ง สีทองบนชุดสว่างขึ้นอย่างช้า ๆ

“ถ้าอย่างนั้น…”

เธอวางมือลงบนหลังของลักกี้

“คืนนี้ที่นี่คือบ้านของฉันได้ไหมคะ”

ไรอันมองเธอ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้สูญเสียบ้านเดิมไปอย่างไร ไม่รู้ว่าอนาคตที่เธอจากมามีสิ่งใดเหลืออยู่

และไม่รู้ว่าการยอมรับเธอเข้ามาในบ้านจะเปลี่ยนชีวิตเขาไปไกลเพียงใด แต่คำตอบในเวลานั้นไม่ยาก

“ได้”

ไซร่ายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีการวิเคราะห์ และไม่มีระบบสังเคราะห์ใดซ้อนอยู่

“ขอบคุณค่ะ”

ไรอันปิดประตูลงช้า ๆ ก่อนบานประตูจะปิดสนิท เขาเห็นไซร่าหันกลับไปมองเมืองนอกหน้าต่าง ชุดของเธอยังคงเป็นสีทอง

เหมือนคนที่เดินทางมาไกลหนึ่งพันปี เพิ่งพบสถานที่แรกที่ยอมให้เธอมีอยู่ โดยไม่ต้องพิสูจน์ว่าเธอสมควรหรือไม่ ประตูปิด เสียงล็อกจากด้านในดังคลิก

ไรอันยืนอยู่หน้าห้องครู่หนึ่ง เขามองแผงสถานะข้างประตู

ROOM 1 PRIVACY MODE ENABLED NO AUDIO NO VIDEO LOCAL CONTROL ONLY

เขาเป็นคนออกแบบระบบนี้เอง ตั้งใจให้ห้องแขกสามารถตัดการเชื่อมต่อจากเครือข่ายหลักได้เมื่อต้องการความเป็นส่วนตัว แต่ตอนนี้ข้อความบนหน้าจอกลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

ไซร่าอยู่ในพื้นที่ที่เขามองไม่เห็น ฟังไม่ได้ และไม่มีทางรู้ว่าอีวากำลังเปิดข้อมูลอะไรให้เธออยู่

ไรอันหันหลังให้ประตู เขาเดินลงบันไดช้า ๆ เมื่อผ่านภาพน้ำตก เขาหยุดมองมัน

คำสัญญาที่เพิ่งพูดออกไปลอยกลับมาในความคิด ถ้าคุณไม่รีบกลับ ผมจะพาไป เขาไม่รู้ว่าทำไมจึงพูด

บางทีเพราะแววตาของเธอตอนเห็นน้ำตก หรือบางทีเพราะเขาเริ่มรู้สึกว่าไซร่าควรได้เห็นสิ่งจริงสักอย่าง ก่อนที่ความจริงเกี่ยวกับการมาของเธอจะทำลายทุกอย่าง เมื่อถึงชั้นสอง เขาไม่ได้กลับห้องนอน

เขาเดินลงไปชั้นหนึ่ง ห้องนั่งเล่นยังคงเหมือนเดิมเกือบทุกอย่าง โทรทัศน์ฉายสารคดีต่อไป

แก้วน้ำอยู่บนโต๊ะ เศษกระดาษสองแผ่นยังวางอยู่บนพื้น แต่ไรอันรู้สึกว่าบ้านหลังนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

มีคนจากอนาคตอยู่บนชั้นสาม และในอนาคตนั้น มีใครบางคนรู้จักชื่อเขา เขาเดินไปกลางห้องตรงตำแหน่งที่ไซร่าปรากฏตัว

ก้มมองพื้น ไม่มีรอยไหม้ ไม่มีรอยกระแทกนอกจากรอยฝุ่นที่หัวเข่าของเธอเคยแตะ

เขาคุกเข่าลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสพื้น อุณหภูมิปกติ

ไม่มีประจุหลงเหลือที่เครื่องวัดพกพาตรวจจับได้ ไม่มีสิ่งใดพิสูจน์ว่าความจริงเพิ่งถูกฉีกออกกลางห้องนี้ นอกจากความทรงจำของเขา

และหญิงสาวที่กำลังพักอยู่ข้างบน ไรอันถอนปลายนิ้วออกจากพื้น ภาพสารคดีในโทรทัศน์เปลี่ยนฉากพอดี หน้าจอมืดลงชั่วขณะจนพื้นผิวสีดำสะท้อนห้องนั่งเล่นกลับมาอย่างเลือนราง

เขาเห็นตัวเองคุกเข่าอยู่กลางห้อง

แต่มีบางอย่างไม่ตรงกัน

มือขวาของคนในภาพสะท้อนยังแตะอยู่บนพื้น

ไรอันก้มมองมือจริงของตัวเอง มันวางอยู่บนเข่ามาหลายวินาทีแล้ว เมื่อเงยหน้ากลับขึ้น ภาพสะท้อนยังอยู่ในท่าเดิม ปลายนิ้วกดตรงตำแหน่งที่ไซร่าปรากฏตัว ราวกับภาพในกระจกยังไม่รับรู้ว่าการเคลื่อนไหวนั้นสิ้นสุดไปแล้ว ไม่ถึงหนึ่งวินาทีต่อมา มือในภาพสะท้อนก็มาอยู่บนเข่าของเขา

มันไม่ได้เคลื่อนตามขึ้นมา ไม่มีช่วงที่ข้อศอกงอ ไม่มีการยกข้อมือ และไม่มีเงาของนิ้วลากผ่านพื้น ภาพหนึ่งเพียงหายไป แล้วถูกแทนที่ด้วยอีกภาพซึ่งตรงกับปัจจุบัน รายการสารคดีกลับมาสว่างตามปกติ

ไรอันไม่ขยับอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นรอให้ภาพในโทรทัศน์มืดลงอีกครั้ง เขายกมือขวาขึ้นช้า ๆ กางนิ้วทั้งห้า หมุนข้อมือ แล้วกำมือ เงาสะท้อนทำตามพร้อมกันทุกจังหวะ

เขาขยับศีรษะไปทางซ้าย เปลี่ยนมุมมอง แล้วทดลองอีกครั้ง ไม่มีความหน่วง ไม่มีภาพตกค้าง

ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ถ้าเป็นภาพจากกล้องหรือสัญญาณดิจิทัล เขายังอธิบายมันด้วยบัฟเฟอร์ การประมวลผลล่าช้า หรือเฟรมที่ค้างอยู่ในหน่วยความจำได้ แต่สิ่งที่เขาเห็นเมื่อครู่เป็นเพียงแสงจากห้องซึ่งสะท้อนบนพื้นผิวกระจก

ภาพสะท้อนไม่มีหน่วยความจำ

และไม่ควรรู้จักคำว่าเมื่อครู่

ไรอันมองตำแหน่งเดิมบนพื้นอีกครั้ง เขายังไม่เรียกสิ่งที่เห็นว่าเป็นหลักฐาน เพราะเหตุการณ์ซึ่งมีพยานเพียงคนเดียว เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว และไม่สามารถทำซ้ำได้ อาจเป็นได้ตั้งแต่ความล้าของสายตา ผลตกค้างจากแสง ไปจนถึงความผิดพลาดของการรับรู้ แต่เขาก็ไม่ทิ้งมันไป

เขาเก็บรายละเอียดทั้งหมดไว้ในความทรงจำ—ตำแหน่งของมือ ระยะเวลาที่ภาพค้าง และวิธีที่มันข้ามจากท่าหนึ่งไปสู่อีกท่าหนึ่งโดยไม่มีการเคลื่อนไหวระหว่างกลาง

ยังไม่มีข้อสรุป

มีเพียงสิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ

หากเป็นตาของเขาที่ตามเวลาไม่ทัน ความผิดปกติก็ควรเกิดขึ้นกับภาพทั้งห้อง ไม่ใช่เฉพาะมือซึ่งเพิ่งสัมผัสจุดที่ผู้หญิงจากอนาคตปรากฏตัว ไรอันลุกขึ้น

เขาหยิบช้อนที่ตกอยู่ใกล้โต๊ะขึ้นมา มันเย็นกว่าวัตถุอื่นเล็กน้อย เขาหยิบเครื่องวัดอุณหภูมิมาแตะ

สิบเก้าจุดแปดองศา ต่ำกว่าสภาพห้องเกือบหกองศา ไรอันขมวดคิ้ว

วางช้อนลงในถุงใสตัวอย่าง ก่อนเก็บเศษกระดาษที่ถูกดูดเข้าหาวงแสงไว้ด้วยกัน

เขาควรโทรหาใครสักคน

ตำรวจ

นักฟิสิกส์

ผู้เชี่ยวชาญด้านความมั่นคง

หรืออย่างน้อยเพื่อนคนหนึ่งที่สามารถยืนยันว่าเขาไม่ได้เสียสติ

แต่ทุกทางเลือกนำไปสู่ปัญหาเดียวกัน

ไซร่าจะถูกนำตัวไป

ถูกกัก

ถูกตรวจสอบ

ถูกแยกออกเป็นข้อมูล ชิ้นส่วน ตัวอย่าง และคำถาม

เธอจะสูญเสียสิ่งที่เพิ่งได้มา

สถานที่ซึ่งไม่บังคับให้พิสูจน์ว่าเธอมีสิทธิ์เป็นคน

ไรอันมองขึ้นไปทางบันได แสงจากชั้นสามยังส่องลงมาจาง ๆ

เขายังไม่ไว้ใจเธอทั้งหมด

แต่ดูเหมือนเขาเริ่มปกป้องเธอไปแล้ว

โดยไม่รู้ตัว

เสียงฝีเท้าเบามากดังมาจากชั้นบน จากนั้นมีเสียงประตูห้องน้ำปิด เงียบไปครู่หนึ่ง

แล้วเสียงน้ำจากฝักบัวก็ดังขึ้น ไรอันยืนฟัง ไม่กี่วินาทีแรก น้ำไหลสม่ำเสมอ

จากนั้นมีเสียงไซร่าร้องออกมาเบา ๆ ด้วยความตกใจ

“อ๊ะ—เย็นค่ะ!”

ไรอันเกือบวิ่งขึ้นบันได แต่ก่อนจะก้าว เสียงหัวเราะของเธอก็ดังตามมา

เสียงหัวเราะสดใส

เป็นธรรมชาติ

และเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เธอกำลังยืนอยู่ใต้น้ำเป็นครั้งแรก

ไรอันหยุดตรงเชิงบันได มุมปากยกขึ้นโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นเสียงท้องร้องของใครบางคนก็ดังมาจากด้านบน

ไม่ดังมาก แต่บ้านที่เงียบทำให้ได้ยินชัด ตามด้วยเสียงไซร่าพูดกับตัวเอง

“ระดับพลังงานเมแทบอลิกของร่างกายสำรอง…ต่ำกว่าค่ามาตรฐาน”

ไรอันมองนาฬิกา

02:58 น.

เขานึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่ไซร่ามาถึง เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามนุษย์ในอนาคตยังกินอาหารแบบเดียวกับเขาหรือไม่ ไรอันหันไปทางห้องครัว

เปิดตู้เย็น ภายในมีนมหนึ่งกล่อง เนย ไข่ และอาหารเหลือเล็กน้อย บนชั้นวางข้างตู้มีขนมปังอยู่ครึ่งถุง

เขาหยิบมันออกมา

ขนมปังธรรมดา

เนยธรรมดา

อาหารที่ไม่มีสิ่งใดพิเศษ

แต่หลังจากเห็นไซร่ามองน้ำประปา โต๊ะไม้ และแมวตัวหนึ่งราวกับทั้งหมดเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ไรอันเริ่มสงสัยว่าอาหารธรรมดาที่สุดในบ้านอาจมีความหมายต่อเธอมากเพียงใด เขาวางขนมปังลงบนเคาน์เตอร์ หยิบจานสองใบออกมา

จากชั้นบน เสียงฝักบัวยังคงดังต่อเนื่อง และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่หญิงสาวตกลงมากลางห้องนั่งเล่น ไรอันไม่ได้คิดถึงว่าเธอเป็นอันตรายหรือไม่

เขากำลังคิดว่า

คนจากอนาคตหนึ่งพันปี

จะชอบขนมปังทาเนยหรือเปล่า

เขายังไม่รู้ว่า สิ่งสำคัญอาจไม่ใช่เธอจะชอบมันหรือไม่

แต่คือ—ครั้งนี้จะไม่มีระบบใดเลือกแทนเธอว่าจะกินมันอย่างไร